Η εσπευσμένη προσπάθεια του κ. Τραμπ για την έναρξη των διαδικασιών ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή δεν επέφερε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης σ’αυτόν, μια που αυτό δίνεται σε κάποιον που έδρασε ειρηνευτικά το 2024 (αν κάνει καλή αρχή «ειρήνευσης στην Ουκρανία» μέσα στο 2025 θα είναι του χρόνου υποψήφιος για αυτό…), όμως είναι, πιθανόν, μια καλή αρχή, έστω αμφίβολης συνέχειας… και παρά τις έξαλλες θριαμβολογίες υπέρ αυτού της κας Ντόρας, μήπως και εξευμενίσει τον Πρόεδρο για τον επίσης έξαλλο αντιτραμπισμό ολόκληρης της «φαμίλιας» και ιδιαίτερα του πρωθυπουργού της Ελλάδας, η οποία και καλείται να τον «πληρώσει»(…) προς όφελος της Τουρκίας, που «δεινοπάθησε»(!) στη Νέα Υόρκη και αυτή…
Μακάρι να ευοδωθεί αυτή η προσπάθεια του προέδρου Τραμπ, όμως η ανάλογη στο μέτωπο της Ουκρανίας δεν φαίνεται να έχει τις ίδιες, άμεσες, προοπτικές, ίσως γιατί δεν μπορεί να «στραμπουλίξει τα χέρια» (που, κατά την κα Ντόρα, «πέτυχε» για τη Γάζα ο κ. Πρόεδρος) των αντιδρώντων στην εκεί ειρήνευση!
Πολύ δύσκολα θα επιτευχθεί η επανένταξη (μετά το 1990…) στο Δυτικό σύστημα η Ρωσία, που στριμωγμένη, απειλεί με πυρηνική αμυντική αντίδραση, αν, ο μη γένοιτο, δεχθεί στρατιωτική επίθεση από την Ευρώπη (ο Τραμπ δηλώνει ότι μόνο από αέρος μπορεί να βοηθήσει!) και στρέφεται στην Ανατολή, στην Κίνα, για ασφάλεια.
Γνωρίζει, φυσικά, ο Πούτιν τι σημαίνει η προσχώρηση στο Σύστημα που κτίζει ο ισόβιος (επίσημα…) άρχοντας Σι Τζινπινκ, που ναι μεν τον υποδέχθηκε θριαμβικά στην Κίνα ως ισότιμο προς τον Βορειοκορεάτη Δικτάτορα συνοδό του στην παρέλαση για την Νίκη επί των Ιαπώνων (εντυπωσιακή και απειλητική(;), που θύμισε εικόνες που θέλουμε να ξεχάσουμε(!) και που μάλλον επηρέασε αρνητικά όχι τους αντιπάλους αλλά τους παρόντες «συμμάχους» του…
Μπροστά σε όσα κοσμογονικά, σχεδόν, εκτυλίσσονται μπροστά μας η Ελλάδα της κυβέρνησης (ακόμη…) του Κυρ. Μητσοτάκη δε φαίνεται να προβληματίζεται, πόσο μάλλον να προνοεί. Συνεχίζει απτόητη (!) την πορεία, όχι μόνο την εξωτερική…, της τυφλής συμμόρφωσης που τους επιβάλλουν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες και οι αντιτραμπικές της Αμερικής (ΗΠΑ) που μάλιστα ετοιμάζονται να συμμετάσχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία κατά της Ρωσίας, που δεν μας απειλεί. Και δηλώνει αντίθετα, μάλιστα, με τον απερίγραπτο Υπ. Εξωτερικών, που λειτουργεί ως εκπρόσωπος του …Φιντάν, ότι αισθάνεται υπερηφάνεια που απέτρεψε πόλεμο με την Τουρκία, υποχωρώντας (και «αποχωρώντας») στη θάλασσα μεταξύ Καρπάθου και Κάσου. Είχε προηγηθεί ο ίδιος ο Πρωθυπουργός «μας», που στη «Διακήρυξη των Αθηνών» «εδώρισε» 10 νησιά (μετά έγιναν 12) ως γέφυρα μεταξύ των 2 χωρών, (όμως ως γνωστόν, οι γέφυρες ανήκουν και στις 2 όχθες). Ακολούθησε την πορεία του Σημίτη και του Τσίπρα, που απειλεί να την συνεχίσει.
Την ίδια πορεία ακολουθεί η κυβέρνηση (ακόμη…) του Κυρ. Μητσοτάκη εξαθλίωσης των πολλών («να μην έχουμε τίποτα, για να είμαστε ευτυχείς» μας συμβουλεύει ο ηγέτης του Νταβός Σβαμπ!), την κοινωνική και πολιτιστική διάλυση της Ελλάδας (woke ατζέντα, γλώσσα, παιδεία, Υγεία, Πίστη, λαθρομετανάστευση, Δημογραφικό κ.λπ), με την «ευγενή» συμπαράσταση των τραπεζών, οικονομικών «παραγόντων», ΜΚΟ, ΜΜΕ, δικαιωματιστών, ΕΛΙΑΜΕΠ, κομματικών σχημάτων που μπέρδεψαν τον Εργατικό Διεθνισμό με τον αδυσώπητο Κοσμοπολιτισμό, κ.λπ αναλόγων.
Ομως η συνειδητοποίηση των εσωτερικών πηγών για τα δεινά των Ελλήνων Πολιτών που μαστίζουν τη χώρα μας (ίσως όχι πλήρως και την σύνδεσή της με τη διεθνώς αποδυναμούμενη Δυτική Παγκοσμιοποίηση) εδραιώνεται και στη χώρα μας, όπως στην Ευρώπη και την Αμερική.
Είναι, λοιπόν καιρός, με την ευκαιρία και της επετείου του υπερήφανου ΟΧΙ, που ένωσε όλους τους Ελληνες, να εκφραστεί και στην πατρίδα μας, ώστε να υποχρεώσει πολιτικές (και όχι μόνο…) δυνάμεις, να συμβάλουν για να αποφευχθούν άμεσα τουλάχιστον οι κίνδυνοι που απειλούν την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.
Για την Ε.Ε.
Λεοντόπουλος Νίκος
Στενός Σήφης