Οι ΗΠΑ, που έγιναν, χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν, η πρώτη πράγματι παγκόσμια Δύναμη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον πιο παράλογο και πιο καταστροφικό, μέχρι τώρα(…), της Ανθρώπινης ιστορίας, μετά της κορύφωσή τους με την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, βρίσκονταν, πλέον, τις τελευταίες δεκαετίες σε φθίνουσα πορεία, ίσως νομοτελειακά… Και, έτσι, οι όλων των ειδών ελίτ (εκλεκτοί, κατά τη γνώμη τους) μαζί με τις αντίστοιχες της, αναγεννημένης μετά την Γερμανική θηριωδία, Ευρώπης (πλην της Ρωσίας…) αντί να επιλέξουν την πραγμάτωση του οράματος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) σύμφωνα με τις ιδρυτικές αρχές του, επιδίωξαν Παγκόσμια Διακυβέρνηση των Μεγάλων Αδελφών επί του συνόλου(!) του 99% των ανθρώπων του πλανήτη, με διαβαθμίσεις που διατυπώθησαν στις καρτέλες, διαφορετικών χρωμάτων(!), για τους συνέδρους… του Νταβός! Και αυτή η απόπειρα εξελισσόταν ομαλά σχεδόν, μέχρι που τους πήραν είδηση οι διάφορες εθνότητες και άρχισε η αντίστροφη πορεία στην Ευρώπη και τελευταία στις ίδιες τις ΗΠΑ, με εκφραστή τον Τράμπ!
Αυτός ο Τραμπ εκλέχτηκε για δεύτερη φορά, παρά τις έξαλλες επιθέσεις εναντίον του (και όχι μόνο στις ΗΠΑ…) και ακολούθησαν αυτά που ζούμε τώρα στις σχεδόν σε όλο τον κόσμο, με τρόπο, ίσως ηθελημένο, γκροτέσκο και ανασούμπαλο. Πρώτα για την Αμερική (First
America). Προστασία της παραγωγής της, επιστροφή των εταιριών της στην πατρίδα, άλλως τεράστιοι δασμοί, έξω οι παράνομοι μετανάστες, κατάργηση των ανοησιών της woke ατζέντας, περιορισμοί στις εισφορές προς διεθνείς οργανισμούς που εφάρμοζαν πολιτικές αυτών των περίεργων(!) ελίτ, επίθεση στις πανεπιστημιακές πηγές των ιδεών της Παγκοσμιοποίησης, προσπάθειες τέλους των συγκρούσεων στην Ουκρανία και Παλαιστίνη-Συρία κ.λπ κ.λπ.
Φυσικά, η αντίδραση σε τέτοιες κολοσσιαίες πρωτοβουλίες αναμενόταν οξύτατη, επωφελούμενη και από λάθη, «λεπτομερειών» για τον Τραμπ, όπως σχετικά με την γενοκτονία στη λωρίδα της Γάζας κ.λπ. Ομως, περιέργως, εξακολουθεί, ευτυχώς, να μην εκδηλώνεται σοβαρά στο εσωτερικό των ΗΠΑ, εκτός, για την ώρα, από τις προτροπές του Ομπάμα (ξαναπήρε, φαίνεται, τη σημαία της Παγκοσμιοποίηση που την είχε παραδώσει στην παροπλισμένη Μέρκελ, μετά την ομιλία του στην Πνύκα, πριν από 8,5 χρόνια) προς τους φοιτητές να ξεσηκωθούν, χωρίς επιτυχία, και την εξέγερση των λαθρομεταναστών Μεξικανών μαζί με τους υποστηρικτές τους, κάτι σαν τους συριζαίους, στην κατ’εξοχήν αντιτραμπική Καλιφόρνια. Ο εκεί κυβερνήτης, προφανώς Δημοκρατικός, προαλείφεται για υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ και ίσως γι’αυτό εκδηλώνεται τόσο έντονα κατά του Τραμπ. Πάντως, για την ώρα, η σφοδρή αυτή κινητοποίηση και η επέμβαση της εθνοφυλακής (και όχι της αστυνομίας…) και 700 πεζοναυτών(!) δε φαίνεται να αποτελεί εμπροσθοφυλακή κεντρικότερης εξέγερσης. Αλλωστε οι σημαίες του Μεξικού που εσείοντο από τους «εξεγερμένους» μάλλον λειτουργόυσαν εναντίον τους…
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο στο (και για το) εξωτερικό, με πρωτοβουλία πιθανώς των θυλάκων του αντιτραμπισμού στις ΗΠΑ και καθοδήγηση μέσω κυρίως της Βρετανίας του Στάρμερ ως πρωταγωνιστή, ενώ ο Φάρατζ, που είναι πρώτος στις δημοσκοπήσεις εκεί, προηγείται όλων, ο πρωταγωνιστής του Brexit… Το δυσεπίλυτο χάος στη Συρία και κυρίως «το δίχτυ της Αράχνης» που έδρασε στα αεροπορικά κέντρα και στη γέφυρα της Κριμαίας είναι πολύ σοβαρή πρόκληση για την Ρωσία, που σχεδόν προκαλείται ακόμη και σε (μικρο)πυρηνική αντίδραση, οπότε, φυσικά, η εκεχειρία και η λύση, που φαινόνταν πολύ κοντινή (με τα κέρδη στη Ρωσία) απομακρύνεται, με απειλή πολύ χειρότερης εξέλιξης.
Ερωτηματικά προκαλεί και η «περίεργη» και, προφανώς, πριν από πολύ χρόνο προετοιμασμένη, επίθεση του Ισραήλ στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν!! Ηταν σύμφωνος ο Τραμπ, ή έστω, το αποδεχόταν ή ήταν μέρος της επίθεσης από τους εχθρούς του, όπως δείχνουν οι δηλώσεις των αντιτραμπικών ηγετών και το άφησε απλώς να εξελιχθεί, για να πιεσει το Ιραν ;
Ευρύτερες εξελίξεις
Η μεγάλη αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ έχει επιφέρει ήδη αλλοιώσεις σχεδόν παγκόσμιες ποικίλης ευρύτητας.
Στην Ε.Ε. οι επιπτώσεις είναι καταλυτικές, τόσο ώστε να έχει από τη μια ημιδιαλυθεί (και ο καθένας να κάνει ό,τι νομίζει πως τον συμφέρει, χωρίς πάντως εσωτερική τους ομογνωμία) και από την άλλη η κρατούσα, για την ώρα, κατάσταση να ζητά εξοπλισμό, συνέχιση (!) του πολέμου στην Ουκρανία(!) και σύσφιξη των δεσμών τους, τουλάχιστον στην Αμυνα και την εξωτερική πολιτική.
Δηλαδή ευκαιρία για περαιτέρω αποδυνάμωση των Κρατών-Εθνών της, με ενίσχυση όμως των εσωτερικών αντισυσπειρώσεων σε κάθε μέλος της σε όλες σχεδόν τις χώρες, που σύντομα θα γίνουν, πιθανόν, κυρίαρχες (όπως π.χ. στην Πολωνία!), τώρα που το «παιχνίδι» των παγκοσμιοποιητών τους έχει, σχεδόν, γελοιοποιηθεί, τόσο ώστε να σκέπτονται, για μικροσυμφέροντα να κάνουν τον εσωτερικό εχθρό Τουρκία του Ερντογάν προστάτη τους!! Και μάλιστα με αποδοχή από την Ελλάδα του Μητσοτάκη!!…
Στην Ρωσία αυξάνουν οι προσδοκίες ότι θα τελειώσουν τα δεινά του πολέμου, μια που οι στόχοι επετεύχθησαν, παρά τις επιθυμίες αυτών που έστησαν το σκηνικό, αδιαφορώντας για τα δεινά των Ουκρανών. Φυσικά δεν θα διακόψουν τις σχέσεις τους με την Κίνα, που όμως θα γίνουν χαλαρότερες, όπως και με τους λοιπούς του BRICS, που τώρα μετά τις αλλαγές του Τραμπ σχεδόν διαλύθηκαν. Και, φανταζόμαστε, δεν θα αργήσουν να αποκατασταθούν οι σχέσεις και με την …Ελλάδα, παρά τις ανοησίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη, για να μην πούμε ανθελληνικές.
Για την Κίνα οι εξελίξεις δεν είναι και τόσο ξεκάθαρες ούτε και τόσο, άμεσα τουλάχιστον, ελπιδοφόρες. Είναι προσεκτική και πιθανόν να αντιλήφθηκε ότι βιάστηκε και «άπλωσε το πόδι της έξω από το πάπλωμα». Οι υπέρογκοι δασμοί (που, φυσικά, θα μικρύνουν) είναι σοβαρό όπλο, οι σπάνιες γαίες υπάρχουν κι αλλού, η ταχεία εκμετάλλευση των τεχνολογικών «θαυμάτων» κάπου τελειώνει και αν τα τολμήματα του Τραμπ ευοδωθούν και μειωθεί η ένταση των Αμερικανικών προκαταλήψεων κατά της Ρωσίας, δεν θα είναι δύσκολο να στραφούν εναντίον της, και τότε, μεσοπρόθεσμα τουλάχιστον (εν τω μεταξύ θα ανακύψουν και νέες δυνάμεις, π.χ. Ινδία), οι εξελίξεις μπορεί να είναι κυριολεκτικά εκρηκτικές. Και οι δικές της «ατέλειες», ας πούμε, μπορεί να γίνουν «ανασταλτικοί παράγοντες», πάλι ας πούμε. Οι ενδεχόμενες τωρινές ζημιές της, πάντως, δεν θα είναι μεγάλες…
Για το Ισραήλ που, δυστυχώς, είναι η μόνη δύναμη συμμαχική με την Ελλάδα και δημιουργεί πολλά προβλήματα σε μας με τις απάνθρωπες πολιτικές και πολεμικές (Ιράν) επιχειρήσεις του, θα είχαμε πολλά να πούμε. Διαθέτει όμως την αμέριστη στήριξη των ΗΠΑ και των κυβερνητικών ηγετών της (παντελώς αδύναμης και αναξιόπιστης) Ε.Ε., που η μόνη απάντησή τους στην Ισραηλινή επίθεση είναι να υπάρξει επιτέλους αυτοσυγκράτηση! Γιατί δεν την ζήτησαν από το Ισραήλ πριν από την επίθεση ;
Και για την Τουρκία; Δεν είναι και δεν θα γίνει μεγάλη Δύναμη. Μην ξεχνάμε ότι πραγματικοί Τούρκοι είναι μόνο το 6% του συνόλου των λαών που τη συναποτελούν. Και αν κατά κάποιον τρόπο μετεξελιχθεί σε κάποιο είδος συνομοσπονδίας, το μόνο σταθερό συνεκτικό στοιχείο που διαθέτει, το Ισλαμ, δεν είναι και αυτό εσωτερικά ενιαίο. Και υπάρχουν πολλοί άλλοι λαοί, έθνη που έχουν αυτό το γνώρισμα…
Εχει, πάντως μια ικανότητα να ελίσσεται ανάμεσα σε αντιθέσεις και να αποσπά ευκαιρίες για κέρδη. Οταν όμως το παρακάνει, όπως με τον Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο και τώρα με τις πρωτοβουλίες του Τραμπ στην Ουκρανία και στην περιοχή με τις οικονομικές συμφωνίες που σύνηψε, θα έχει σοβαρά προβλήματα, αν μάλιστα δε θα διαθέτει γειτονική της χώρα ως σφουγκοκολάριό της, την Ελλάδα του Μητσοτάκη και όχι μόνο.
Και με την Ελλάδα τι γίνεται ;
Ολα τα παραπάνω δεν γράφονται ως απλό σχολιασμό (αναγκαστικά περιορισμένο) ή για εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Ο,τι γράφτηκε είναι κατ’αρχήν από Ελληνικής σκοπιάς.
Ετσι θέλουμε να εμποδιστεί η woke ατζέντα, η παράνομη λαθρομετανάστευση, κάθε προσπάθεια διάλυσης της κοινωνίας μας, των θεσμών, των πίστεών μας και βεβαίως θέλουμε την ανεξαρτησία, την ακεραιότητα και την ελευθερία να διαμορφώνουμε τη ζωή και τις σχέσεις μας όπως εμείς προκρίνουμε, με κυρίαρχο στοιχείο σε όλους τους θεσμούς την Δημοκρατία.
Αυτά όλα και όσα σχετίζονται με αυτά εμποδίζονται στη χώρα μας από ξένους τάχα προστάτες και από τους εδώ εκπροσώπους τους που επιλέγονται με όλα τα μέσα χειραγώγησης ώστε να ασκούν την πολιτική ως τέχνη να εξαπατούν τους λαούς, κάτι που καταγγέλλεται από το νέο πνεύμα που κυριαρχεί στις μέρες που ζούμε, όπως το είδαμε στα παραπάνω, ώστε :
Να σταματήσει ο πόλεμος που επιχειρείται κατά των «ιερών και οσίων» της Ελλάδας.
Να σταματήσει η βαθμιαία και τμηματική παραχώρηση της Θράκης, του Αιγαίου, Κύπρου και όπου Ελληνισμός, όπως είναι στην ιερά μονή του Σινά…, από τους διάφορους Σημίτηδες, Γιωργάκηδες, Μητσοτάκηδες, Τσιπρήτες και τους ομοίους τους οσφυοκάμπτες.
Να προστατευτεί η γλώσσα η Ελληνική που «μας έδωσαν στις αμμουδιές του Ομήρου»
Να γίνει συνείδηση και απόφαση ότι τίποτε δεν γίνεται χωρίς Αγώνα, χωρίς να είμαστε έτοιμοι και για Πόλεμο. Κανείς, άλλωστε, άλλος δεν θα μας σώσει!
Και επί τέλους να γίνουμε κυρίαρχοι της πατρίδας, χωρίς επεμβάσεις των ξένων, όπως πρέπει και για όλους τους λαούς!