Τα «Τέμπη» ξεκίνησαν ως ένα μεμονωμένο δυστύχημα οφειλόμενο σε ανθρώπινο λάθος του σταθμάρχη για να καταλήξουν σε ένα σημείο τομής της πολιτικής ζωής και θρυαλλίδα πολιτικών εξελίξεων. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2025 υπήρξε κυρίαρχη η αντίληψη ότι τα «Τέμπη» δε ζημίωναν πολιτικά την κυβέρνηση. Ήταν όμως έτσι; Ή μήπως τα σημάδια της φθοράς στον πολιτικό ορίζοντα ήταν πια τόσο φανερά που δε θα μπορούσαν να αγνοηθούν;
Το βασικό επιχείρημα για τη μη επίδραση της υπόθεσης στην πολιτική κατάσταση ήταν ότι το δυστύχημα προηγήθηκε των νικηφόρων για τη ΝΔ διπλών εκλογών του 2023 και του εμφατικού 41%. Η άποψη αυτή δεν υπολόγιζε ότι το εκλογικό σώμα ψήφισε στις εκλογές του 2023 με το διπλό κυρίαρχο αφήγημα της πρόκλησης της σύγκρουσης από ανθρώπινο λάθος και της πρόκλησης της πυρκαγιάς από τα έλαια σιλικόνης. Η δε διάχυση των διαχρονικών ευθυνών για την κατάντια του σιδηρόδρομου και του δημόσιου τομέα υπήρξε πολύ βοηθητική. Η επικοινωνιακή καταιγίδα της κυβέρνησης υπήρξε αποτελεσματική. Η αμηχανία μιας ανυπόληπτης και αμαρτωλής αντιπολίτευσης ήταν έκδηλη. Η ανάκριση, πολύ βραδεία στην αρχή, επίσης συνεπικουρούσε.
Ομως τα πράγματα δεν ήρθαν όπως οι πρωταγωνιστές τους προσδοκούσαν. Η κυβέρνηση υποτίμησε το σθένος του γονέα που χάνει το παιδί του. Και έτσι η ανάκριση άρχισε να συναντά συνεχώς νέα στοιχεία που προέρχονταν από την έρευνα τεχνικών συμβούλων των συγγενών. Η έπαρση του 41% και η έμφυτη αλαζονεία στελεχών της κυβέρνησης (Α. Γεωργιάδης 9/2023: «πιστεύετε ότι αν ρωτήσετε τους Έλληνες σήμερα, τους αφορούν τα «Τέμπη» ;») δεν επέτρεψε στην κυβέρνηση να δει καθαρά αυτό που ερχόταν. Νέα στοιχεία εμφανίζονταν καθημερινά, που καταδείκνυαν την οργιώδη κυβερνητική συγκάλυψη και τις ευθύνες της για τη γενική διάλυση. Ετσι, στην πρώτη επέτειο του δυστυχήματος διοργανώθηκαν μεγάλες συγκεντρώσεις. 1.5 εκατομμύριο πολίτες χωρίς καμμία καθοδήγηση και κανένα προσωπικό όφελος υπέγραψαν κατά της συγκάλυψης και υπέρ της απονομής δικαιοσύνης. Ποιο άλλο θέμα τα τελευταία 15 χρόνια είχε συγκεντρώσει 1.5 εκατομμύριο υπογραφές; Συναυλίες ογκώδεις διοργανώθηκαν στον Καλλιμάρμαρο και αλλού. Εντωμεταξύ, μεσολάβησαν οι ευρωεκλογές, οπότε η κυβέρνηση απώλεσε 13 μονάδες και η επίδραση της υπόθεσης ήταν πια φανερή. Η παρωδία που έφερε το όνομα της εξεταστικής των πραγμάτων επιτροπής προκάλεσε έτι περαιτέρω το λαϊκό αίσθημα.
Ετσι, τα «Τεμπη» έγιναν δύο υποθέσεις, μια το δυστύχημα αυτό καθαυτό και μια η όλη διαχείριση που ακολούθησε. Και αυτό το δεύτερο σκέλος είναι που πνίγει όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και όλο το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Διότι, μέσα σε όλη αυτή την πορεία ανάδειξης της υπόθεσης υπήρξε πρόδηλη η απουσία της αμαρτωλής αντιπολίτευσης και η αδυναμία και απροθυμία της να πρωτοστατήσει. Εξ ου και η σπουδή της να σφετεριστεί επισπεύδουσα την υπόθεση μετά τις ογκώδεις διαδηλώσεις και να παρουσιαστεί ότι αντιπολιτεύεται, εξυπηρετώντας την κυβέρνηση με την κατάθεση της πρότασης για προανακριτική για απλό πλημμέλημα.
Ετσι φτάσαμε στις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις της 26/1 και 28/2, χωρίς καμμία καθοδήγηση και πατρωνία από κόμματα. Μιας ειρηνικής, βουβής, ειρηνικής εξέγερσης. Ποιο κόμμα μπορεί να κατεβάσει πάνω από 10.000 οπαδούς του στο δρόμο; Τα Τέμπη γίνονται ένα σύμβολο της πολιτικής ζωής, σύνορο παρακμής, καθότι συγκεφαλαιώνουν όλη την παθογένεια του πολιτικού συστήματος, του κρατικού μηχανισμού. Και σύμβολο ελπίδας, αφού ο ελληνικός λαός, κυριολεκτικά σύσσωμος, αξίωσε για πρώτη φορά μια ουσιαστική πολιτική αλλαγή έξω από το υπάρχον, κυριάρχο πολιτικό σύστημα.
Οσοι δεν συναισθάνθηκαν τη «…μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων…» διέπραξαν σοβαρό πολιτικό λάθος και θα πληρώσουν βαρύ πολιτικό τίμημα.