Με αφορμή την προσπαθεια «εξυγίανσης» των ΕΛΤΑ που σύμφωνα με τον Μ. Κοττάκη (Εστία 6/11/2025) θέλει να τα αγοράσει ελεύθερα βαρών επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στις ταχυμεταφορές και φέρεται να έχει συμφωνήσει να πουλήσει πακέτο την εταιρεία του μαζί με τα ΕΛΤΑ (Δημόσια Επιχείρηση Κοινής Ωφέλειας) σε Γερμανό επενδυτή, ας θυμίσουμε πώς καταντήσαμε σήμερα.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Η θεμελίωση του σημερινού οικονομικού συστήματος έγινε στα μέσα της 10ετίας του 1980 στις ΗΠΑ & και τη Βρετανία  Εφαρμόσθηκαν οι θεωρίες του μονεταρισμού του Μίλτον Φρίντμαν που πρεσβεύουν σχηματικά την κατεδάφιση των κευνσιανών αντιλήψεων για το ρυθμιστικό ρόλο του κράτους, δηλ ότι το κράτος κοινωνικής πρόνοιας πρέπει σταδιακά να αποσυντεθεί και όλες οι κοινωνικές παροχές να περιέλθουν στον ιδιωτικό τομέα, από την παιδεία και την υγεία μέχρι τις κοινωνικές ασφαλίσεις και τη σύνταξη. Eίχε πεί κυνικά ότι η κοινωνική αποστολή του κεφαλαίου είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους. Το εγχείρημα αυτό περιβλήθηκε με το ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού, κακέκτυπο του φιλελελευθερισμού, (δημιούργημα της αστικής τάξης του 17^ου αιώνα στην Ευρώπη, κατά της φεουδαρχίας) . Για τους νεοφιλελεύθερους κάθε κρατική επέμβαση στην οικονομία, πέρα από την εξασφάλιση της λειτουργίας της αγοράς, είναι απαράδεκτη, γιατί περιορίζει την ελευθερία, κάθε ανακατανομή αγαθών είναι αδικαιολόγητη, εφόσον σημαίνει αφαίρεση αγαθών από κάποιους που δικαιωματικά τα απέκτησαν, κάθε φορολογία που αποσκοπεί σε τέτοια ανακατανομή είναι κλοπή! Η ύπαρξη φτωχών ή κοινωνικά μειονεκτούντων δεν είναι γι’ αυτούς ζήτημα κοινωνικής αδικίας αλλά απλώς ατυχίας(!), η άρση της οποίας δεν είναι πάντως αρμοδιότητα του κράτους. Δηλ. το κέρδος υπεράνω όλων. Είχαν μπεί έτσι οι βάσεις της παγκοσμιοποίησης και της λεγόμενης κοινωνίας των 2/3, δηλ. της επιβολής του κοινωνικού περιθωρίου, που καταδικάζεται μόνιμα στην ανεργία (τα σκουπίδια της ευημερίας).

(Η συνέχεια του άρθρου στο επόμενο φύλλο της “Ε”).