Συνεχίζει να «κυριαρχεί» ο Τραμπ, αλλά…
Την πρωτοβουλία στην παγκόσμια σκακιέρα εξακολουθεί να την ασκεί ο Τραμπ ως «ειρηνοποιός», αλλά πρόσφατα και ως επιτιθέμενος, με ηπιότερο τρόπο, ίσως και γιατί στο εσωτερικό των ΗΠΑ μειώνεται η κατανόηση, τουλάχιστο στον τρόπο και το ύφος των «επεμβάσεών» του.
Οντως εμφανίζεται να λειτουργεί αλλοπρόσαλλα ή, έστω αντιφατικά, μια όμως προσεκτικότερη ανάλυση των ενεργειών του αποκαλύπτει ότι απλώς ενεργεί όπως πάντοτε οι «μεγάλες δυνάμεις», αλλά με τρόπο απροκάλυπτα αντιδιπλωματικό (ίσως γιατί οι διπλωματικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ, το βαθύ κράτος, είναι φανατικά κατά του Προέδρου τους!) Εννοείται, πάντως, ότι ως ο κυριότερος εκφραστής της εναντίωσης στην αντιανθρώπινη Παγκοσμιοποίηση (κατά της ύπαρξης των εθνών…) μάλλον δίνει «όπλα» με τους «τρόπους» του στους Παγκοσμιοποιητικούς «αντιπάλους» του…
Γενικότερα, ωστόσο η πολιτική του Τραμπ αποβλέπει στην διατήρηση, αν όχι ανάκτηση…,των ΗΠΑ ως της μεγαλύτερης, ισχυρότερης Παγκόσμιας Δύναμης και ειδικότερα στην αντιμετώπιση, ακόμα και προληπτικά(;), της απειλής της Κίνας για την …πρώτη θέση(!), με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται…
Μια διερεύνηση των αρχών λειτουργίας του Τραμπ
Σε ένα δισέλιδο(!) άρθρο του συντηρητικού, αλλά σοβαρού, δημοσιογράφου της «Δημοκρατίας» Μ. Κοττάκη στις 26/1/2026 αναλύονται οι οκτώ(!) αρχές αυτές, που τις αναφέρουμε ονομαστικά μόνο:
1η) Η Οικονομία είναι αποτελεσματικότερη από το Διεθνές Δίκαιο, 2η) Η Δημοκρατία, όπως λειτουργεί σήμερα, αλλοιωμένη, εμποδίζει τον ανταγωνισμό και καθυστερεί τις αποφάσεις. 3η) Η Ευρώπη δεν έχει πια σημασία, 4η) Σημασία στο νέο κόσμο έχουν όσες χώρες έχουν πρόσβαση στις πηγές ενέργειας, 5η) Καθιέρωση της συναλλακτικής διπλωματίας, 6η) Η Αμερική δεν υποβαθμίζει διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ για να κάνει ό,τι θέλει, αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: να διαβουλεύεται με τον νέο κόσμο. 7η) Οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ των ηγετών παίζουν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των θεμάτων, όταν υπάρχει κοινότητα συμφερόντων, 8η) Η ιστορία παίζει ρόλο στις διακρατικές σχέσεις.
Οι παραπάνω αρχές, δίκαιες ή όχι, πραγματικές ή φανταστικές, δεν υπαγορεύτηκαν, φυσικά, από τον Τραμπ, όπως, τηρουμένων των αναλογιών βεβαίως(!), οι «αρχές» των ηγεσιών στον «Ηγεμόνα» (Il principe) του Μακιαβέλι δεν ομολογήθηκαν από τους ηγέτες, ούτε και εκφράζουν αναγκαστικά τις απόψεις των αναλυτών συγγραφέων. Αποκαλύπτεται, απλώς, στους αναγνώστες-λαούς, ώστε έχοντάς τες υπόψη να παίρνουν τις αποφάσεις τους, για το δικό τους πραγματικό συμφέρον, όσο τουλάχιστον μπορούν. Και μπορούν πολλά, αν είναι ελεύθεροι και ανεξάρτητοι και οι εκάστοτε εκπρόσωποί τους είναι δικοί τους, πραγματικά και όχι…
Το κατά πόσο η πολιτική αυτή έχει φέρει ή θα φέρει στον Τραμπ επιτυχίες θα εξαρτηθεί από τις αντιδράσεις των άλλων, «μεγάλων» ή «μικρών», «φίλων» ή αντιπάλων (ακόμα και των εσωτερικών!).
Η Ε.Ε., η «ασήμαντη»
Μετά το πολύμηνο σοκ που τάραξε τις χώρες-μέλη της Ε.Ε., εχθρικές (μεταξύ αυτών η Ελλάδα του Μητσοτάκη, φευ!), φίλιες ή ουδέτερες προς τον Τραμπ, και ιδιαίτερα οι λεγόμενες «ηγεσίες» τους, φαίνεται να συνέρχονται, παρά τα βάρη που σήκωσαν και πρόκειται να σηκώσουν, και επιχειρούν συμφωνίες σημαντικές, που ελπίζουν να τους ανακουφίσουν. Κατ’αρχάς περιόρισαν ή και απέφυγαν τους τιμωρητικούς δασμούς και επιτάχυναν τις συμφωνίες με τη Λατινική Νότια Αμερική (Mercosur), που όμως, τυπικά τουλάχιστον, αναβάλλεται η εφαρμογή της λόγω των έντονων αντιδράσεων των λαών της Νότιας Ευρώπης (στην Ελλάδα, ευτυχώς, οι ισχυρότερες) και μετά με την μεγάλη, Ινδία. Ετσι, ελπίζουν, να αναπνεύσει η βιομηχανία τους με τις νέες αγορές, αλλά με άγνωστες τις αντιδράσεις των αγροτοκτηνοκτρόφων του Νότου. Εξακολουθεί όμως να την βασανίζει η εμπλοκή τους στα Ουκρανικά, όπου πιθανόν να καταβάλουν τα 800δις για τη βοήθεια στην ανασυγκρότηση της Ουκρανίας, μια που τα «παγωμένα» ρωσικά κεφάλαια στις τράπεζές τους (τα περισσότερα στο Βέλγιο, όπου οι Βρυξέλλες…) θα παραμείνουν στον πάγο και οι εταιρείες που θα αναλάβουν τα έργα θα είναι …αμερικάνικες!
Βέβαια, ακόμη δεν επετεύχθη η ειρηνική συμφωνία, και η συμμετοχή τους σ’αυτήν είναι σχεδόν μηδαμινή, κάτι πολύ ταπεινωτικό για το όποιο κύρος της. Πάντως η Γερμανία προσπαθεί να διασωθεί ως σημαντική Δύναμη και ελπίζει ότι στη νέα αρχιτεκτονική για την παγκόσμια συγκρότηση θα παραμείνει «Μεγάλη», αν κατορθώσει να «υποτάξει» σ’αυτήν τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες(…), μια που θεωρείται 4η οικονομική δύναμη στον πλανήτη!
Προβλέπονται, λοιπόν, εξάρσεις εθνικισμού μέσα στην Ε.Ε., που πιθανόν να σημάνουν και την τυπική διάλυσή τους, κάτι που δεν θέλει, ούτε τώρα, η επίσημη (!) Ελλάδα να κατανοήσει και διαρκώς ο Κυρ. Μητσοτάκης επαναλαμβάνει ότι συντασσόμαστε με όλες τις αποφάσεις …της Γερμανίας, παρά την «στρατηγική» συμμαχία με τις ΗΠΑ του Τραμπ. Να δούμε, όμως πώς θα αντιδράσει, αν επαληθευτεί η «απειλή» ερχομού του Τραμπ στην Ελλάδα, που ανήγγειλε σε μια κοσμική εκδήλωση εις τας Ευρώπας η μακρυμαλλούσα πρέσβειρα του Τραμπ εις τας Αθήνας, Οντως, αλίμονό μας(!!), ως έχουν, όπως λέγεται, τα «πράγματα» με την …Τουρκία!
Η Ρωσία, τελικά κερδίζει, παρά τις «απειλές» για παγκόσμια έκρηξη.
Ο Ρωσοουκρανικός πόλεμος, ουσιαστικά, έχει λήξει, περίπου όπως ο περί την Γάζα των Παλαιστινίων, και μάλλον η τελική διευθέτηση θα είναι ευκολότερη αυτής της Μέσης Ανατολής.
Το κύριο αγκάθι διατείνονται οι Ευρωπαίοι (που ουδείς τους υπολογίζει) για την ειρήνη είναι το εδαφικό, δηλαδή το Ντονμπάς, η κοιλάδα του ποταμού Δον! Μα γι’αυτό έγινε ο πόλεμος, που τον κέρδισαν οι Ρώσοι. Αλλωστε ήταν πάντα ρωσικό έδαφος με ρώσους κατοίκους και ο ίδιος ο κάπως «περίεργος» Πρόεδρος Ζελένσκι ήδη έχει αποδεχθεί την «παραχώρησή» του αντί 800δις, που θα τα πληρώσει η Ε.Ε. Φυσικά, θα δοθούν λιγότερα, όπως γίνεται στα …παζάρια.
Το σημαντικό πρόβλημα είναι οι εγγυήσεις που είναι λογικό αίτημα, αλλά που, όπως τα θέλει η Ε.Ε. και οι Ουκρανοί, δηλ. να εγκατασταθεί το ΝΑΤΟ, πλην των ΗΠΑ που θα επιβλέπουν από τον ουρανό(!), είναι τελείως απαράδεκτο για την Ρωσία. Εδώ εμφανίζονται οι απειλές πολέμου από παλαιότερη απόφαση για casus belli, με χρήση όλων των μέσων, με την ταυτόχρονη επισήμανση πως δεν είναι αναγκαστική η χρήση των στρατηγικών πυρηνικών όπλων. Και μάλλον δεν μπλοφάρουν!
Φυσικά δεν πρόκειται να επιχειρήσουν κάτι τέτοιο οι Ευρωπαίοι, πλην, φυσικά, πάλιν, των Γερμανών, που φαίνεται να ξυπνούν σιγά-σιγά τα οράματα μεγαλείου 4ου Ράιχ και για Τρίτη φορά (Ναπολέων, Χίτλερ, Μερτς!) να πνιγούν στον Ρωσικό χιονιά.
Αυτά δεν γίνονται, πλέον, όμως. Παρά την νίκη της η Ρωσία έχει πολλά προβλήματα και, βέβαια, δεν θα ήθελαν να εξαρτώνται αποκλειστικά από την Κίνα (και Ινδία) για ξένο συνάλλαγμα, οπότε θα είναι εκείνη πιο εξαρτημένη.
Δυστυχώς οι ανοησίες ΣΥΡΙΖΑ και Μητσοτακικης Ν.Δ. κατάφεραν καίρια πλήγματα στις Ελληνορωσικές σχέσεις έτσι, ώστε να καθιστούν σχεδόν αδύνατη μια επαναπροσέγγιση της Ελλάδας με Ρωσία, ενώ ο βασικός αντίπαλος αυτής, οι προηγούμενες του Τραμπ ΗΠΑ, τώρα έχουν συνεχείς συναντήσεις και συζητήσεις με αυτήν…
Είναι κρίμα και το βλέπουμε από το Αιγαίο, την Κύπρο, Πατριαρχεία κ.λπ.
Η Κίνα συνεχίζει, αλλά με εκούσια επιβραδυνόμενη ταχύτητα
– Η Κίνα, παρά την αρχική Τραμπική επίθεση με τους τεράστιους απειλούμενους δασμούς, που, γρήγορα ελάφρυναν ικανοποιητικά, παρακολουθεί προσεκτικά τις εξελίξεις και δεν εκτίθεται πολύ ούτε καν στο Ρωσοουκρανικό πόλεμο (αντ’ αυτής στέλνει …τη Βόρεια Κορέα) και συνεχίζει την ανάπτυξη των οικονομικών σχέσεων με την Ε.Ε., (παρά την τραμπική δυσαρέσκεια) ακόμη και με την Ελλάδα και καλώς, αμφοτέρωθεν.
– Δεν πιέζει τους όχι και τόσο θερμούς συμμάχους του ανατολίτες Ινδούς, Ιράν και Τουρκία(!) και επεκτείνει την οικονομική διείσδυσή στην Αφρική, στη Νότια Αμερική, και στις περιοχές περί τον Βόρειο Πόλο (για τον Νότιο Πόλο κανείς δεν ενδιαφέρεται, περιέργως, ακόμη!), όμως για τις δύο τελευταίες περιοχές οι αντίστοιχες στοχεύσεις ΗΠΑ και Ε.Ε. είναι ισχυρότερες…
– Πιθανόν δεν αισθάνεται έτοιμη ακόμη για να αντιπαρατεθεί, ανοικτά, στρατιωτικά και, κατά πάσα πιθανότητα, δεν φαίνεται να ανησυχεί για την ομολογημένη από τον Τραμπ προσπάθεια να αποσπάσει τη Ρωσία από τη «συμμαχία της Σαγκάης» ή, τουλάχιστον, έτσι δείχνει! Φαίνεται όμως να διεισδύει, εντατικά, κατασκοπικά παντού, ακόμα και στην Ελλάδα.
Πάντως, είναι βέβαιο πως οι φιλοδοξίες της εκτείνονται, μέχρι και πέραν του …πλανήτη, αλλά όσο αργεί, και καλώς, να τις εκδηλώσει πλήρως, δεν αποκλείονται και άλλες, διαφορετικές εξελίξεις και όχι τόσο μακρυνές. Η ιστορία, ακόμη, δεν εξελίσσεται προβλεπτά. Και, μάλλον ευτυχώς!
Ινδία, Μέση Ανατολή και φυσικά, η Ελλάδα.
Στην Ινδία, περιέργως, δεν έχουν φθάσει οι πρωτοβουλίες του Τραμπ και επομένως κανείς, ακόμη, (πλην του αντίπαλου μουσουλμανικού και πιθανόν τζιχαντιστικού Πακιστάν) δεν ενδιαφέρεται για ευρύτερο σχολιασμό. Ομως είναι ήδη η πολυανθρωπότερη χώρα και με ρυθμούς ανάπτυξης 8,5% πολύ σύντομα θα γίνει η τέταρτη οικονομική δύναμη. Δεν επιδιώκει ακόμη μεγαλύτερη εξωτερική επέκταση και μάλλον οι άλλοι σπεύδουν να συνάψουν ευρύτερες σχέσεις με αυτήν και μεταξύ άλλων, και καλώς, πέραν των Ινδοευρωπαϊκών συμφωνιών, και η Ελλάδα αναπτύσσει σχέσεις αυτόνομα. Τις ενώνει, άλλωστε, η ιστορία, οι παλαιές πολιτιστικές σχέσεις και συγγένειες… Οι οιωνοί είναι ευνοϊκοί…
Στη Μέση Ανατολή, παρόλο που έχει, ουσιαστικά, τελειώσει ο πόλεμος ο Παλαιστινιακοεβραϊκός, δεν έχουν σιγήσει τα όπλα στη Συρία και η κατάσταση εκεί εξακολουθεί να είναι έκρυθμη και για τα ελληνικά ενδιαφέροντα, κυρίως θρησκευτικά. Κυρίαρχη θρησκεία στην περιοχή είναι το Ισλάμ, το οποίο περιλμβάνει το τζιχάντ, τον πόλεμο κατά των απίστων(!) (η μόνη θρησκεία που θεωρεί τον πόλεμο ιερό και επιβεβλημένο…).
Ετσι όμως εμφανίζονται κράτη ή κρατίδια ισλαμιστικά-τζιχαντιστικά με τις γνωστές «ενέργειες» σε βάρος μειονοτήτων θρησκευτικών αλλά και πάλι των Κούρδων, που μοιρασμένοι στην Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν, βλέπουν και πάλι το όραμα για ελεύθερο, ενιαίο Κουρδιστάν να απομακρύνεται και πάλι να προδίδονται, τώρα από τον Τραμπ, και να θυματοποιούνται.
Και η Ελλάδα απουσιάζει, του Μητσοτάκη εννοείται, μη τυχόν και στεναχωρέσει τον Ερντογάν, τον Φιντάν και τους ομοίους του…
Ιράν, Τουρκία, Ισραήλ και Ελλάδα
Στη Μέση Ανατολή η «περίεργης» έμπνευσης «απροσδόκητη» τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στο «αιφνιδιασμένο» Ισραήλ έδωσε την αφορμή στον Νετανιάχου να επιχειρήσει την «οριστική λύση» στο Νότο τους, στην παλαιστινιακή Γάζα, ξεσηκώνοντας την παγκόσμια κατακραυγή και αποτροπιασμό, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί πραγματικό χάος στην περιοχή, με συμμετοχή σ’αυτό του Ιράν και Τουρκίας και με τον Τραμπ, ανέτοιμο και βιαστικό, να αναλαμβάνει ρόλο «ειρηνοποιού» με πρώτη εντολή να αποχωρήσουν οι Παλαιστίνιοι και να μετατρέψει τη Γάζα σε αμερικανική «Κυανή ακτή»!!
Εβραιοαμερικάνικα
Ακολούθησαν τα κτυπήματα στο Ιράν, οι επεμβάσεις στη Συρία, όπου ανεμείχθησαν Ισραήλ, Τουρκία και ΗΠΑ, με μισοκερδισμένους Ισραήλ και Τουρκία και ταυτόχρονα μισοχαμένους και, δυστυχώς, για την ώρα(…), θύματα τους Παλαιστίνιους, Κούρδους και Ιρανούς με προσεκτικά αποστασιοποιημένη την Αίγυπτο και, ουσιαστικά, απούσα την Ελλάδα, σύμμαχο του Ισραήλ και έτοιμη για «συζητήσεις» με Τουρκία(!) και για νέες «έρπουσες» παραχωρήσεις στον Ερντογάν.
Μάλλον «τα έχει κάνει μούσκεμα» ο Τραμπ, που ετοιμάζει σχέδια, για να «τα στεγνώσει» με άγνωστο, για την ώρα, αποτέλεσμα, μια που όποιοι είναι αποφασισμένοι, δεν μπορεί να μην αντιδράσουν σ’αυτά. Οσο για την Ελλάδα του Μητσοτάκη και σία(…), μάλλον αλίμονό μας…
Ο Μητσοτάκης με την κουστωδία του στην Αγκυρα και, λέγεται, ο Τραμπ στην Ελλάδα
Παρά τις άγριες αντιδράσεις των Ελλήνων πολιτών αλλά με την επίνευση των ηγεσιών των περισσότερων κομμάτων ξεκινά στις 11 Φεβρουαρίου, όπως όρισε ο Σουλτάνος, με περισσήν κουστωδίαν για την Αγκυρα, (δεν αποκλείεται να διεξαχθούν οι «συνομιλίες» εις το μέγα παλάτιον των υπερχιλίων δωματίων, του μειλίχιου, για την περίπτωση, Ερντογάν) ο, διαρκώς χαζογελαστός, Μητσοτάκης και σία. Και όλοι οι Ελληνες, τουλάχιστον, απορούν για το τι πάει να κάνει εκεί ο πρωθυπουργός, ύστερα απ’όσα, και πρόσφατα, έχουν προηγηθεί εκ μέρους των «πειρατών», κατά τον Σαμαρά, σε βάρος μας.
Είναι συνηθισμένο (αποτελεί πλέον έθιμο!) τις παραμονές κάθε «συνάντησης» να προβαίνει ο Σουλτάνος ή τα όργανά του σε παραβιάσεις, παραβάσεις, «ασκήσεις», ναύτεξ, ανοικτές απαιτήσεις για το μισό Αιγαίο, όχι μόνο αποστρατικοποίηση των νησιών αλλά και τα ίδια τα νησιά (που τα «είχε δωρίσει» ο πρωθυπουργός μας για ελεύθερες διατυπώσεων διακοπές, σε προηγούμενη «διάσκεψη» στην Αθήνα, και ως κοινές γέφυρες!), αποκηρύσσοντας τα «ήρεμα νερά» μας.
Και είναι άγνωστο τι θα προηγηθεί της 11ης Φεβρουαρίου, γνωρίζοντας την «δική» μας αποφασιστικότητα να επιμείνουμε στο «δίαυλο επικοινωνίας» ακόμη κι αν βομβαρδίσουν … τον Παρθενώνα!
Μα «δίαυλος επικοινωνίας» υπάρχει πάντα, όσο δεν έχει κηρυχθεί επίσημα (ή και ανεπίσημα) πόλεμος. Είναι οι πρεσβείες και τα προξενεία!
Θα «συζητήσουνε», λένε, το μόνο θέμα που υπάρχει μεταξύ μας, την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Μα «αυτά συζητούνται» πρώτα από πού αρχίζουν, δηλαδή από το τέλος των χωρικών μας υδάτων, δηλ. μετά τα χωρικά ύδατα, τα δώδεκα μίλια! Τα όρισαν ήδη ή συζητούν γι’αυτά; Και η όποια διευθέτηση, αν χρειάζεται, γίνεται με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της θάλασσας ή όχι; Και έχουν, ω γαθοί, υπογράψει αυτά, με βάση τα οποία διευθετούνται τα όσα χρειάζονται διευθέτηση, οι Τούρκοι, που ήδη τα «εφαρμόζουν» όπου θέλουν, παρανόμως;
Αν εξαιρέσουμε τον Αλ. Τσίπρα, που πίστευε ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα(!!), όλοι οι άλλοι τα γνωρίζουν.
Τι πάνε να κάνουν, λοιπόν στην Αγκυρα;
Το μόνο που θα’πρεπε να πουν είναι
«μολόντες λάβετε»
Αλλιώς τι νόημα έχουν τα τανκς, τα Ραφάλ και οι Μπελαράδες;