ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

Απο το Σηάτλ άρχισαν να μορφοποιούνται κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης σ’ όλο τον κόσμο, που στις συνόδους των διαφόρων οργάνων του καπιταλισμού (G8, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, σύνοδος συμβουλίων της Ε.Ε. ) διαδηλώνουν με πορείες και συγκεντρώσεις.
Στη χώρα μας έχουν δημιουργηθεί τέσσερις κινήσεις κατά τής παγκοσμιοποίησης

*Η Πρωτοβουλία για την δημιουργία του Ελληνικού κοινωνικού φόρουμ (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΣΥΝ, συνδικαλιστές ΠΑΣΟΚ, ΑΚΟΑ, Α/Συνέχεια, διάφορες πολιτικές οργανώσεις τροσκιστών όπως ΟΚΔΕ, Εργατική Αριστερά)
*Η Θεσσαλονίκη Δράση 2003 (ΚΚΕ, ΔΗΚΚΙ, Κομμουν. Ανανέωση)
*Η Πρωτοβουλία Γενοβα 2001{πολιτικές οργανώσεις τροσκιστών}
*Η Πρωτοβουλία Αγώνα 2003 .

Το ΑΣΚΕ πιστεύει ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις κατά τις συνόδους των διαφόρων οργάνων του καπιταλισμού είναι επιβεβλημένες και θετικές ως γεγονός. Ομως πολύ μεγαλύτερη σημασία έχει η αντίδραση και η αντίσταση μέσα σε κάθε χώρα κατά των κυβερνήσεων, που υλοποιούν τις αποφάσεις των συνόδων αυτών, ώστε αυτές να καθίστανται πραγματικά ανενεργές. Eπίσης, απερίφραστη θα πρέπει να είναι η αντιθεσή τους στην ΕΕ, που είναι η έκφραση της παγκοσμιοποίησης στη χώρα μας.
Οι κινήσεις κατά της παγκοσμιοποίησης, δυστυχώς, αντιμετωπίζονται από τις πολιτικές δυνάμεις, που τις έχουν συγκροτήσει, ως μαζικοί χώροι, όπου είτε το κομματικό όφελος υπερισχύει της επιτυχίας των κινητοποιήσεων,είτε η εκπεφραμένη θέση τους υπερ της ΕΕ και η ενσωμάτωση στελεχών του κυβερνητικού κόμματος υπονομεύει την αξιοπιστία τους.
Το ΑΣΚΕ μετέχει στις κινητοποιήσεις κατά της παγκοσμιοποίησης και ιδιαίτερα αυτές που προγραμματίζονται στη χώρα μας κατά τη διάρκεια της προεδρίας, κατά το πρώτο εξάμηνο του 2003, χωρίς, για τους παραπάνω λόγους, να μετέχει σε καμμία από τις κινήσεις αυτές.
Διαθέτοντας μια τόσο πρόθυμη κυβέρνηση στην Ελλάδα, οι Αμερικανοί βιάζονται να κλείσουν όπως θέλουν τα εθνικά μας θέματα. Η σκόπιμη διάλυση της οικονομίας έχει απώτερο στόχο τη διάλυση της Ελλάδας.
Οι κατοχικοί της κυβέρνησης του Γιωργάκη μαζί με τους ξένους προστάτες τους μεθοδεύουν συμφωνία με τους Σκοπιανούς μέχρι τέλος του χρόνου στη βάση των προτάσεων Νίμιτς, χαρίζοντάς τους το όνομα της Μακεδονίας, με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται. Ο ’λεξ Ρόντος, προσωπικός φίλος του Γιωργάκη, τον οποίο ο Μπους έστειλε να σχεδιάσει και να καθοδηγήσει τους τυχοδιωκτισμούς του Σαακασβίλι που οδήγησαν στον πόλεμο της Γεωργίας με τη Ρωσία, ο άνθρωπος που πρωταγωνίστησε παλαιότερα στη σφαγή της Γιουγκοσλαβίας, έχει σήμερα τον πρώτο λόγο στη «λύση» του σκοπιανού, παρότι δεν έχει κανένα θεσμικό ρόλο.
Στο Κυπριακό, μαζί με τη μειοδοτική κυβέρνηση Χριστόφια, ετοιμάζονται να αποδεχθούν συμφωνία μέχρι τις αρχές του νέου έτους στη βάση του σχεδίου Ανάν, δηλ. αρχικά διχοτόμηση του νησιού και σταδιακά υπαγωγή του στον πλήρη έλεγχο της Τουρκίας.
Στο Αιγαίο ανέχονται τις τουρκικές παραβιάσεις και παραβάσεις, επιτρέποντας στην ’γκυρα να θεωρεί ότι έχει δικαιώματα στον ελληνικό χώρο. Την ώρα που κάνει βόλτες το «Πίρι Ρέις» στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και οι Τούρκοι αρπάζουν τις περιουσίες των Ιμβρίων ο Δρούτσας γευματίζει σε «εγκάρδιο κλίμα» με τον Νταβούτογλου στη Ρόδο (εφημερίδες 7/8). Κι έχουν το θράσος να μας λένε ότι αυτό το «εγκάρδιο κλίμα» θα μας αποφέρει οικονομικά οφέλη!
Στην ελληνική Θράκη συνεργάζονται με τους ανθρώπους του τουρκικού προξενείου (προγράμματα κ. Δραγώνα κ.λπ.), για να εξουδετερώσουν όποιον αγωνίζεται για να διατηρηθεί η ελληνικότητα της περιοχής. Η σχολή στη Θεσσαλονίκη που έβγαζε εκπαιδευτικούς για τη μειονότητα έκλεισε κι έτσι αναγκαστικά θα έρχονται εκπαιδευτικοί από την Τουρκία!
Στη Β. Ήπειρο ανέχονται τις αλβανικές προκλήσεις (δολοφονία Αριστοτέλη Γκούμα κ.λπ.), που έχουν στόχο την αρπαγή των περιουσιών των Ελλήνων, τον εκφοβισμό και το οριστικό ξερρίζωμά τους από τον τόπο τους.
Κανένα από αυτά τα σχέδιά τους δεν πρόκειται να πετύχει, αλλά όσο ταχύτερα απομακρυνθούν οι κατοχικοί από την εξουσία τόσο λιγότερα τραύματα θ’ αφήσουν. Οι εκλογές της 7ης Νοεμβρίου ας είναι το πρώτο βήμα.
Δε διάλεξε κατάλληλο καιρό να εμφανιστεί στη χώρα μας ο νέος εκπρόσωπος (ανθύπατος, για πολλούς) των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Μέσα στο γενικό χαμό που επικρατεί εδώ πέρασε απαρατή-ρητη η άφιξη του κ. Ρις, όπως ασχολίαστη, ως μη ώφειλε, έμεινε η εκπαραθύρωση του ελληνο-μαθούς κ. Μίλερ όχι μόνο από την Αθήνα, αλλά και από το διπλωματικό σώμα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (και ο περιορισμός του σε ασχολίες λονδρέζικου πλασιέ).
Οι πρώτες δηλώσεις του Ρις, στα ελληνικά μάλιστα (κάτι που θα δυσαρέστησε ασφαλώς την κ. Διαμαντοπούλου, που επιθυμεί την καθιέρωση της αγγλικής ως εθνικής μας γλώσσας), δεν ήσαν και πολύ ευοίωνες. Επιπλέον η σύζυγος του Ρις υπηρετεί ήδη ως πρέσβειρα στα Τίρανα(!), όπου Αλβανοί κυκλοφορούν με αμερικανικές σημαίες! Ας είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε ο,τιδήποτε.
Επαληθεύονται, δυστυχώς, όλες οι απαισιόδοξες εκδοχές στην ερμηνεία των αρνητικών εξελίξεων στα εθνικά μας θέματα. Και το χειρότερο, συνοδεύονται από την απαθή «αντιμετώπιση» των … απεχόντων από την πολιτική Ελλήνων, πάλαι ποτέ, πολιτών.

Δώρα στους Σκοπιανούς

Η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή υπερηφανεύετο για τη στάση της (άτυπο veto) στο Βουκουρέστι και την απομάκρυνση της ύστατης απόπειρας του ανεκδιήγητου Μπους να νομιμοποιήσει τους παραλογισμούς των Σκοπίων. Και ξαφνικά, χωρίς μάλιστα εμφανή απαίτηση του νέου «πλανητάρχη», καλείται ο προκλητικός ΥΠΕΞ τους Μιλοσόφσκι να έλθει στη σύνοδο του ΟΑΣΕ στην Κέρκυρα με το ...προεδρικό αεροπλάνο της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας». (βλ. ειδικό άρθρο)
Πρέπει να έχουν τρελαθεί τελείως, δηλαδή να νομίζουν ότι όλα μπορούν να τα δικαιολογούν. Και δεν εννοούμε τη Ντόρα με το μακάβριο χαμόγελο. Αυτή εφαρμόζει με περισσή συνέπεια την πολιτική της φαμίλιας, πιστής στην εφαρμογή των εντολών παντός εχθρού της χώρας μας, με αντάλλαγμα την πρωθυπουργία. Εννοούμε τον Κ. Καραμανλή και τους συν αυτώ. Τι είδους εκβιασμοί και «κρατήματα» τους οδηγούν σε τέτοιους εξευτελισμούς; Και το σημαντικότερο, τι τους φταίει η Ελλάδα;

Οι Τούρκοι καλπάζουν στο Αιγαίο, τη Θράκη και τη ...Λάρισα

Ανάλογη στάση, δηλ. απάθεια και επικρότηση των προκλήσεων, τηρεί η κυβέρνηση και έναντι της ’γκυρας. Καμμία αντίδραση στην προσπάθεια του Ερντογάν να αμφισβητήσει τη συνθήκη της Λωζάνης, αποκαλώντας π.χ. τους μουσουλμάνους της Θράκης ...Τούρκους πολίτες! Καμμία αντίδραση ή έστω πληροφόρηση για τις μονομερείς τουρκικές γεωτρήσεις για πετρέλαιο στο Αιγαίο και μάλιστα κοντά στη Σαμοθράκη, κατά παράβαση της συμφωνίας με το Σημίτη και τους συνεργούς του το 1997. ’λλωστε ο κ. Ερντογάν έχει δηλώσει προκλητικότατα πώς όταν υπογράφεται μια συμφωνία δε σημαίνει ότι και πρέπει να ...τηρείται! (Και αυτόν τον άνθρωπο τον καλούμε στα εγκαίνια του Μουσείου(!), απ’όπου και απείχε κοροϊδευτικά...) Ανοχή στους τουρκικούς παληκαρισμούς στο Αγαθονήσι και πανηγυρισμοί για την εγκατάσταση Τούρκου αρχηγού του ΝΑΤΟ στη Λάρισα(!!) και την ανατροπή της αεροπορικής εποπτείας στο Αιγαίο, που ξεκίνησε το 1992 (πάλι από τη φαμίλια Μητσοτάκη), συνεχίστηκε από Σημίτη και τους συνεργούς του και ολοκληρώνεται με την Ντόρα και την ανοχή Καραμανλή.
Ελπίζουμε να μην αληθεύει και η πληροφορία ότι έχει συμφωνηθεί να εγκατασταθεί και μια ταξιαρχία τουρκική (το 2010 ή 2013) στον Τύρναβο. Γιατί τότε...

Προωθείται «λύση» στο Κυπριακό
μέχρι το Δεκέμβρη

Δε θα επαναλάβουμε τους στόχους της πολιτικής Χριστόφια (και των πατρόνων του) στην Κύπρο. Υπήρχε μάλιστα και η ανομολόγητη ελπίδα ότι ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα αντιλαμβανόταν πού απέβλεπε η εύνοια σ’ αυτόν από τις ΗΠΑ, Αγγλία και Ε.Ε. Δυστυχώς βαδίζει απτόητος στην παγίδα που του έστησαν, ώστε, επαναφέροντας το σχέδιο Ανάν (με άλλο όνομα), να του φορτώσουν την παράδοση της Κύπρου στην Τουρκία και να τον παραδώσουν στον Καιάδα. Τώρα μάλιστα, που με τις ευρωεκλογές το ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ, τα κόμματα του σχεδίου ΑΝΑΝ, συγκέντρωσαν το 70% των ελληνοκυπριακών ψήφων, ελπίζουν να πείσουν πως η πλειοψηφία του κυπριακού λαού επικροτεί την πολιτική τους και να μη χρειασθεί καν δημοψήφισμα (!), αφού «έτσι» υπερκεράσθηκε το 76% του ΟΧΙ.
Δε θα το επιτύχουν βέβαια...

Τι συμβαίνει επιτέλους;

Μέχρι πριν από ένα εξάμηνο περίπου εκτιμούσαμε ότι ο, σχετικά έστω, πατριωτικός πόλος, που διαπερνούσε όλα τα κόμματα της Βουλής, λειτουργούσε με σχετική αποτελεσματικότητα. Τώρα, πλέον, αυτό δεν ισχύει. Οι ΗΠΑ, Αγγλία και Ε.Ε. (και Ισραήλ, που ετοιμάζεται για Κρήτη και νοτιοανατολικό Αιγαίο...) φαίνεται να εξουδετερώνουν τις όποιες αντιδράσεις και να προωθούν λύσεις που επιδιώκουν με τη βοήθεια των θεσμών στους οποίους οι κυβερνήσεις αφελώς (για να το πούμε ευγενικά) εναποθέτουν τις ελπίδες, δηλ. ΟΑΣΕ(!), του οποίου μάλιστα προΐσταται η Ντόρα, ΝΑΤΟ, Ε.Ε. και δυστυχώς ΟΗΕ.
Τώρα πρέπει να θυμηθούμε τι εννούσε η, τότε, πρόεδρος της Βουλής κ. Ψαρούδα-Μπενάκη μιλώντας, πριν από 4 χρόνια για «περιορισμό των συνόρων», λόγω της συμμετοχής μας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, και τι σχεδίαζε η λέσχη Μπίλντεμπεργκ στην τελευταία της σύνοδο με θέμα «Λιγότερη κυριαρχία και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα». Ελπίζουμε στην αφύπνιση και την για μια ακόμη φορά ματαίωση του σχεδίου του πραγματικού «άξονα του κακού».
Η κυβέρνηση Καραμανλή φαίνεται να μην ακολουθεί κατά γράμμα στα εθνικά θέματα τη βούληση και επιταγή του διεθνούς παράγοντα (ΗΠΑ, Ε.Ε., Μ. Βρετανία) και να μην ταυτίζεται πλήρως με τους εδώ ακραίους εκπροσώπους του (υπουργός Εξωτερικών, πατήρ, υιός και συν αυτοίς, γιωργακική και εκσυγχρονιστική κάστα του ΠαΣοΚ, νεοφιλελεύθεροι κύκλοι, μερίδα της «αριστεράς και της προόδου» και εγκάθετη διανόηση, σε σύμπνοια με τα κυρίαρχα Μ.Μ.Ε.). Στο εσωτερικό, κοινωνικοοικονομικό μέτωπο όμως είναι απόλυτα συμμορφωμένη, παρά τις κατά καιρούς ενδοκυβερνητικές διαφωνίες, που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Λιτότητα, συνεχής φορολογική επιβάρυνση, μεταφορά πλούτου από τα πολυπληθή κατώτερα κοινωνικά στρώματα στα ανώτερα, αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις» στην ασφάλιση και την εργασία, εκποίηση του δημόσιου πλούτου και της δημόσιας περιουσίας.
Την περίοδο που διανύουμε κυριαρχεί στην πολιτική επικαιρότητα η προωθούμενη πλήρης ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ και των επιχειρήσεων λιμένων Πειραιά και Θεσσαλονίκης. Αυτά στα πλαίσια της πολιτικής που υπαγορεύει η Ε.Ε. και οργανισμοί της παγκοσμιοποίησης (Δ.Ν.Τ., Ο.Ο.Σ.Α., Π.Ο.Ε.) και που μέχρι τώρα έχει οδηγήσει στην ιδιωτικοποίηση της Ε.Τ.Β.Α., του Σκαραμαγκά, της διώρυγας της Κορίνθου, της Ιονικής Τράπεζας και στις εκτεταμένες μετοχοποιήσεις επιχειρήσεων από τους «εκσυγχρονιστές» του ΠΑΣΟΚ, όπως τράπεζες, ΟΤΕ, ΔΕΗ. Τώρα τη σκυτάλη πήρε η «μεταρρύθμιση» της Ν.Δ. με την ολοκλήρωση της πώλησης της Εμπορικής, της Εθνικής, τώρα με τον ΟΤΕ, τα λιμάνια, ενώ έπονται ΔΕΗ, ΕΛΤΑ, Ολυμπιακή και άλλα δημόσια «ασημικά».

Η «ελεύθερη» αγορά

Αυτή είναι η δήθεν διεθνώς καταξιωμένη πολιτική της ελεύθερης, αυτορρυθμιζόμενης (προς όφελος υποτίθεται του καταναλωτή) αγοράς, του «ελεύθερου, υγιούς και ανόθευτου ανταγωνισμού» (αλήθεια πού υπάρχει αυτός;), που οδηγεί σε αναβάθμιση (υποτίθεται) υπηρεσιών και σε χαμηλότερες τιμές. Πολιτική που υπαγορεύει λιγότερο κράτος, αυτό που δημιουργεί στρεβλώσεις στην αγορά και «ευθύνεται για το ισχυρότερο καρτέλ» κατά την πρόσφατη, παροιμιώδη ρήση του προέδρου του Σ.Ε.Β. Κάτι σαν τη δικτατορία της πλειοψηφίας, όπως θα έλεγαν ακραίοι κύκλοι…
Η διεθνής και εγχώρια εμπειρία, όμως, έχουν δείξει τα ακριβώς αντίθετα. Από την απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών και άλλων υπηρεσιών στην Ευρώπη, την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων στη Μ. Βρετανία, την απελευθέρωση σε τομείς υπηρεσιών υγείας, ενέργειας (ιδιαίτερα στην Καλιφόρνια), σωφρονισμού στις ΗΠΑ, μέχρι την παρουσία του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα σε μια σειρά από υπηρεσίες, η εικόνα έχει να επιδείξει μόνο ολιγοπώλια, πτώση της απασχόλησης αντί για πτώση τιμών, πτώση επενδύσεων και μεταφράζεται σε υποβαθμισμένες υπηρεσίες.

Το κράτος και οι επιχειρηματίες

Το κυριότερο επιχείρημα υπέρ των ιδιωτικο-ποιήσεων είναι ότι το κράτος, δυσκίνητο και διεφθαρμένο όπως είναι, ιδιαίτερα (πράγματι) στην Ελλάδα, δεν είναι σε θέση να παίξει το ρόλο του επιχειρηματία. Απόδειξη, όπως λέγεται, οι ευάριθμες, ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις. Αλλά, καταρχάς, το κράτος δεν είχε ποτέ ως διακηρυγμένο στόχο του να παίξει το ρόλο επιχειρηματία και ορθώς. Η όποια οικονομική δραστηριότητα δε στόχευε στο κέρδος και τη μεγιστοποίησή του, αλλά πρωτίστως στην κάλυψη ανθρώπινων και κοινωνικών αναγκών (εξ ου και ΔΕΚΟ). Όμως δε μας εξηγούν οι δημοσιολογούντες θιασώτες της άποψης (πολλοί από τους οποίους είναι βασικοί υπεύθυνοι τα τελευταία 30 χρόνια για τη διαφθορά, δυσκινησία, αναξιοκρατία και υφαρπαγή του πλούτου των δημοσίων επιχειρήσεων) για ποιο λόγο η ύπαρξη ζημιογόνων δημόσιων επιχειρήσεων σημαίνει την ανικανότητα του κράτους-επιχειρηματία, ενώ δε σημαίνει το ίδιο για τον ιδιωτικό τομέα η ύπαρξη αναρίθμητων ιδιωτικών που είναι χρόνια προβληματικές ή πτωχεύουν. Και γιατί να μην πληρώσει το τίμημα αυτός που κακοδιαχειρίζεται τις δημόσιες επιχειρήσεις, που είναι οι μέχρι τώρα κυβερνώντες και οι διορισμένοι από αυτούς διοικητές τους; Το παραπάνω επιχείρημα δεν είναι παρά πρόφαση, διότι στην ουσία μας ζητούν να πουλήσουμε κερδοφόρες επιχειρήσεις όπως ο ΟΤΕ. ’λλωστε γι’ αυτά τα «φιλέτα» ενδιαφέρεται ο ιδιώτης, ο οποίος, ούτως ή άλλως, δεν αναλαμβάνει τα χρέη των προβληματικών, σύμφωνα και με την πάγια τακτική που υπαγορεύει τα κέρδη στους λίγους και τα χρέη στο λαό. Γι’ αυτό και πρόκειται για ξεπούλημα, αφού εκτός των άλλων το τίμημα πάντοτε είναι πολύ μικρότερο της πραγματικής αξίας.

Η κάλυψη των ελλειμμάτων

Δεύτερο επιχείρημα που χρησιμοποιείται είναι ότι το κράτος θα εισπράξει χρήματα, για να καλύψει ελλείμματα. Όμως ο ΟΤΕ επρόκειτο να πουληθεί το 1993 από τον «επίτιμο» αντί 500εκ. δολαρίων και εν τω μεταξύ το ελληνικό δημόσιο έχει εισπράξει 7,5 δις ευρώ από μερίσματα, που χρησίμευσαν για κάλυψη ελλειμμάτων και για κοινωνική πολιτική. Πού θα πάνε τα χρήματα αυτά την επαύριο της πώλησης;
Ειδικά για τον ΟΤΕ, που χρησιμοποιήθηκε για χρόνια (κυρίως από το Πα.Σο.Κ.) για την τακτοποίηση στρατιών ολόκληρων κομματικής πελατείας και αφού λεηλατήθηκε προς χάριν κυρίως του Κόκκαλη και των Γερμανών με τις προμήθειες και τους τυχοδιωκτισμούς στην Αν. Ευρώπη και χρησίμευσε για την εξασφάλιση ημέτερων επιχειρηματιών με αμφισβητούμενες εξαγορές, τώρα ήρθε η ώρα της πλήρους εκχώρησης, ως συνέχεια της διαδικασίας που ξεκίνησε ο Σημίτης με τη μετοχοποίηση, που ολοκληρώνει τώρα ο Καραμανλής με την παραχώρηση της διοίκησης. Για να γίνει όμως αυτό έπρεπε προηγουμένως να μειωθεί το προσωπικό, ιδιαίτερα τα ρετιρέ και να ελαστικοποιηθούν οι εργασιακές σχέσεις κι αυτό φυσικά να το επωμιστεί ο φορολογούμενος. Γι’ αυτό η Ν.Δ. με τη συναίνεση της συνδικαλιστικής ηγεσίας του ΟΤΕ, δηλ. του Πα.Σο.Κ., προώθησε το ελαστικό ωράριο και την εθελούσια έξοδο. Το κόστος της τελευταίας ήταν δυσβάσταχτο, με συντάξεις και εφάπαξ ρετιρέ (οποία αντίφαση!) για εργαζόμενους στην πιο παραγωγική ηλικία, που τώρα οδεύουν στους ανταγωνιστές. Και τώρα η πλήρης ιδιωτικοποίηση. Ποιος όμως εγγυάται ότι ο οργανισμός θα συνεχίσει να καλύπτει το σύνολο της ιδιόμορφης γεωγραφικά ελληνικής επικράτειας, συνεχίζοντας το επιτελικό, στρατηγικό και εθνικό του έργο; Ποιος θα εγγυηθεί τη διασφάλιση του απορρήτου των τηλεπικοινωνιών των Ενόπλων Δυνάμεων; Κι αυτοί που ισχυρίζονται ότι ο ΟΤΕ είναι ακριβός, μη ανταγωνιστικός, ξεχνούν ότι τα τιμολόγια άρχισαν ν’ ανεβαίνουν όταν μετεξελίχθηκε σε Α.Ε., δηλ. σε εταιρεία με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Και βέβαια οι τρεις από τους τέσσερις φερόμενους ως αγοραστές (D. Telekom, F. Telecom, Austria Telekom) είναι επιχειρήσεις που ελέγχονται από το κράτος, ακολουθώντας τη νέα μόδα του ευρωπαϊκού οικονομικού εθνικισμού, που διατηρεί στρατηγικές επιχειρήσεις στο δημόσιο και αναδεικνύει εθνικούς πρωταθλητές και ολιγοπώλια στην Ε.Ε. και απαγορεύει την πώληση αυτών των επιχειρήσεων σε ξένους. Αυτά όμως για τους ισχυρούς (κυρίως Γερμανία και Γαλλία). Για τις χώρες, όπως η Ελλάδα, με δοτές κυβερνήσεις, επιβάλλουν άλλα … Αλλά, αν δεν ήταν δοτές, θα ανήκαν στην Ε. Ε.;
Στα κερδοφόρα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης έχει στηθεί το ίδιο σκηνικό . Εδώ ο στόχος είναι εύκολος: η εξολόθρευση της (υπαρκτής) συντεχνίας των λίγων αδρά αμειβόμενων, λόγω υπερωριών, εργατών. Ποιος όμως τους συντήρησε τόσα χρόνια και γιατί η λύση να μην είναι η μείωση των υπέρογκων υπερωριών και η πρόσληψη και άλλων εργαζομένων; Πάντως, οι τελευταίες εξελίξεις στα λιμάνια με την οπισθοχώρηση της κυβέρνησης και την αναβολή ουσιαστικά της ιδιωτικοποίησης έδειξε πόσο δύσκολα θα προωθηθούν και στο μέλλον τέτοιες αλλαγές.

Η πολιτική «αντιπαράθεση»

Κυρίως το ζήτημα του ΟΤΕ έχει προκαλέσει έντονη αντιπαράθεση κυβέρνησης-αντιπολίτευσης. Η αντίθεση όμως του Πα.Σο.Κ είναι λεκτική και ψηφοθηρική, παρά την αποχώρηση από τη Βουλή, αφού ο ανεκδιήγητος αρχηγός του δήλωσε απλά ότι «η κυβέρνηση πουλάει χωρίς να είναι βέβαιο το τίμημα, ο αγοραστής και οι όροι» εννοώντας ότι εκείνος θα πουλούσε καλύτερα. Όσο δε για την ενδοκυβερνητική αντιπαράθεση, που υποτίθεται πως αφορά γενικά στις ιδιωτικοποιήσεις, αυτή, παρά το γεγονός ότι μπορεί να εκφράζει πραγματικές διαφορές μεταξύ λαϊκής δεξιάς και ακραιφνώς νεοφιλελεύθερων, θυμίζει περισσότερο το «διαφωνούμε στα λόγια, αλλά συμφωνούμε στην υπογραφή».

Η θέση του ΑΣΚΕ

Το ΑΣΚΕ είναι αντίθετο με την εκποίηση του εθνικού πλούτου όχι μόνο επειδή είναι χαμηλό το αντίτιμο σε σχέση με την πραγματική αξία, αλλά κυρίως επειδή θεωρεί απαράδεκτη την πώληση αυτή καθαυτή επιχειρήσεων που το δημόσιο έχει υποχρέωση και συμφέρον να διατηρήσει. Σε μια εποχή που χώρες, όπως η Νορβηγία, εθνικοποιούν περαιτέρω τα πετρέλαιά τους, είναι ανάγκη για κάθε κοινωνία, για κάθε χώρα που θέλει να αναπτυχθεί οικονομικά, να διατηρήσει υπό δημόσιο έλεγχο στρατηγικούς τομείς, όπως οι τηλεπικοινωνίες, η ενέργεια, υπηρεσίες όπως η υγεία, η παιδεία, οι αερομεταφορές, και η βαριά (όποια στην Ελλάδα) βιομηχανία στα πλαίσια μιας ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής που έχει ως προϋπόθεση την άμεση έξοδο από την Ε.Ε.
Ο θάνατος του Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου επήλθε σε μια δύσκολη για τη χώρα μας εποχή. Η πολυεπίπεδη κρίση στην κοινωνία μας θα επιταθεί και από την, αναπόφευκτη, διαμάχη διαδόχων και από το διαγωνισμό των εξωελλαδικών κέντρων (πρωτογενών ή επηρεαζόμενων από αυτά) για προώθηση αυτών που μπορούν να ελέγξουν ή που ελπίζουν να επηρεάζουν.
Η προηγούμενη διαδοχή έγινε σχετικά ομαλά. Τώρα όμως, μετά την ηχηρή και πολυσχιδή δραστηριότητα, θετική και αρνητική και πάντως αμφιλεγόμενη, που επέδειξε ο εκλιπών και άφησε ως κληρονομιά στον επόμενο, τα πράγματα θα είναι πολυπλοκότερα και, πιθανόν, η διαμάχη έντονη, δυστυχώς. Φοβόμαστε, μάλιστα, με δεδομένη την αθλιότητα των εγχώριων ΜΜΕ, ότι θα γίνουμε ακούσιοι θεατές, ακροατές και αναγνώστες σχολίων και υποδείξεων απαράδεκτων και αυτοαναιρούμενων.
Θα μπορούσε, φυσικά, να μην υπάρχει πρόβλημα. Πρώτον, να αποδεχθούμε όλοι ότι όλοι οι θεσμοί και οι λειτουργοί τους, ανεξαρτήτως κύρους, επιρροής και βαρύτητας, έχουν πλήρες δικαίωμα γνώμης επί παντός θέματος ή όποιας επιλογής. Δεύτερον, όπως όλοι οι θεσμοί πρέπει να διέπονται από πραγματική δημοκρατία, έτσι και ο θεσμός της Εκκλησίας και ειδικότερα η εκλογή των προκαθημένων της να χαρακτηρίζεται από όσο πιο πληρέστερα δημοκρατικές διαδικασίες. Δηλαδή όσο πιο γρήγορα να καθιερωθεί να εκλέγεται ο εκάστοτε προκαθήμενος από το σώμα των πιστών (όπως π.χ. στην Κύπρο!) ή , τουλάχιστον, σε πρώτη φάση, από το σύνολο των λειτουργών της.
Η ανάδειξη του Αλέκου Αλαβάνου στην ηγεσία του ΣΥΝ σηματοδότησε μια ελαφρά μετατόπιση του κόμματος προς τα αριστερά. Η μέχρι τώρα όμως παρουσία της νέας ηγεσίας δε μας επιτρέπει να ελπίζουμε σε αλλαγές ακόμα και σε ζητήματα στα οποία ο νυν πρόεδρος παλιότερα εξέφραζε προοδευτικότερες θέσεις από τις επίσημες του κόμματος.
Είναι χαρακτηριστική των συσχετισμών και των τάσεων που υπάρχουν στο κόμμα η στάση που κράτησε λίγες μόλις μέρες μετά το Συνέδριο στο θέμα της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., ενόψει της συνόδου των Βρυξελών. Αποδέχθηκε την Τουρκία χωρίς ουσιαστικά κανένα όρο ούτε για το Αιγαίο και για την Κύπρο, ούτε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα οποία δείχνει ιδιαίτερη αλλά, όπως φαίνεται, ρητορική και επιλεκτική ευαισθησία. Προφανώς δεν έπρεπε να έρθει σε ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εξαιρέσεις υπάρχουν, όπως π.χ. πιο ξεκάθαρη και σωστή θέση στο θέμα του βασικού μετόχου και στο ευρωσύνταγμα.
Ακόμα όμως και η ίδια η πολιτική απόφαση του Συνεδρίου του κόμματος πιστοποιεί την αταλάντευτη πίστη στις μέχρι τώρα κεντρικές θέσεις του. Έτσι, ενώ είναι εναντίον του καπιταλισμού και υπέρ του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού (και αυτό τονίζεται πιο εμφαντικά τώρα), ο δρόμος μέσω του οποίου αυτός ο στόχος θα επιτευχθεί είναι η μετατροπή ολόκληρης της Ε.Ε. σε σοσιαλιστική, κάτι που δε θα συμβεί ΠΟΤΕ.
Ενώ είναι εναντίον του ατλαντισμού, υιοθετεί ακόμα και το σχέδιο Ανάν, εφόσον για την περσινή απόφαση του κόμματος δεν υπάρχει μνεία, άρα αυτή εξακολουθεί να ισχύει. Επιπλέον θεωρεί ως βασικότερο κριτήριο για την εξεύρεση λύσης στο όνομα της F.Y.R.O.M. την προάσπιση της σταθερότητας της γείτονας χώρας!!
Επιβεβαιώνοντας όλες τις προβλέψεις, ο Κ. Καραμανλής οδηγήθηκε σε μια δεινή εκλογική ήττα, τα αίτια της οποίας αναλύσαμε στο προεκλογικό φύλλο της «Ε». Είχαμε γράψει ότι ο ξένος παράγοντας δε συγχώρεσε στον Καραμανλή τις συμφωνίες με τους Ρώσους και τη στάση του στο κυπριακό και το σκοπιανό και με όργανα τα ΜΜΕ των μεσαζόντων τους έκαναν πόλεμο στον Καραμανλή, εκμεταλλευόμενοι τη δίκαιη οργή του κόσμου για την οικονομία, τα σκάνδαλα και την ανικανότητα της κυβέρνησής του να διαχειριστεί το οποιοδήποτε πρόβλημα. Είχαμε αναφερθεί και στην πιθανότατη αποχώρησή του από την αρχηγία της Ν.Δ. Αυτό που δεν είχαμε προβλέψει ήταν η διαφορά ψήφων μεταξύ των δύο κομμάτων. Συμπληρωματικά, λοιπόν, εκτιμούμε τα εξής.

Η αποχή και η «οικογένεια»

Στο τόσο μικρό ποσοστό της Ν.Δ. φαίνεται ότι συνέβαλε η αποχή παραδοσιακών ψηφοφόρων της, που δε συγχώρησαν στον Καραμανλή την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, δηλ. την πρόωρη παράδοση της εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ. Είναι εξακριβωμένο, επίσης, ότι το μητσοτακέικο συνέβαλε με τον τρόπο του στο μέγεθος της διαφοράς, φτάνοντας στο σημείο να δίνει γραμμή για να ψηφιστεί άλλο κόμμα (σταυρώνοντας εκσυγχρονιστές υποψηφίους), ώστε να μην παραμείνει ο Καραμανλής αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πάντως μια προσεκτική ανάλυση των αποτελεσμάτων δείχνει ότι η κύρια αιτία του καταποντισμού της Ν.Δ. ήταν ότι χρεώθηκε, δικαίως, την επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.
Ακόμη και την τελευταία ώρα ο Καραμανλής έδωσε δείγματα της ανικανότητάς του να εκτιμήσει καταστάσεις και να πάρει σωστές και έγκαιρες αποφάσεις. Δεν πίστευε ότι θα κερδίσει τις εκλογές, παρά τους ισχυρισμούς του για το αντίθετο, πιθανότατα είχε προαποφασίσει και την αποχώρησή του από την αρχηγία. Πίστευε, όμως, ότι η ήττα θα κυμανθεί σε αξιοπρεπή επίπεδα (5-6 μονάδες διαφορά), ότι σύντομα θα δικαιωθεί με τις προτάσεις του για την οικονομία και ότι θα παραμείνει στην ενεργό πολιτική, με τη φιλοδοξία κάποια στιγμή να γίνει και Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν εκτίμησε ότι όλ’ αυτά δεν μπορούν να γίνουν με το λαό εξοργισμένο εναντίον του, με τη μεγάλη μερίδα των ξένων εναντίον του και το μισό κόμμα του εναντίον του!

Αυταπάτες για τη νέα κυβέρνηση

Το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε στην εξουσία με ένα θριαμβευτικό ποσοστό, έχοντας άλλους να δουλεύουν για λογαριασμό του (την ίδια την κυβέρνηση Καραμανλή, τους ξένους, τα ΜΜΕ). Όπως ο Καραμανλής βρέθηκε πρωθυπουργός, επειδή ο κόσμος ήθελε οπωσδήποτε να φύγει το ΠΑΣΟΚ των Σημίτη-Γιωργάκη, έτσι και τώρα, το ΠΑΣΟΚ επανήλθε, χωρίς να πάρει περισσότερες ψήφους απ’ όσες πήρε όταν ηττήθηκε το 2004.
Κάποιοι ψηφοφόροι που δοκιμάζουν βαρύτερα τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, ένα κρίσιμο εκλογικά ποσοστό, στράφηκαν απελπισμένοι προς το ΠΑΣΟΚ (αναπληρώνοντας ισάριθμες απώλειες σε σχέση με το 2004), προσδοκώντας στην υλοποίηση έστω και των ελάχιστων από τα γενικά και αφηρημένα που υποσχέθηκε το ΠΑΣΟΚ, επιτρέποντας στον εαυτό τους να έχει ακόμη και αυταπάτες για ένα διάστημα, με τη λογική ότι «χειρότερα δε γίνεται». Πολύ σύντομα, όμως, θα δουν ότι το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δε θα τηρήσει όσα υποσχέθηκε, αλλά θα προχωρήσει σε επικίνδυνες παραχωρήσεις στα εθνικά μας θέματα, αν δεν αντιμετωπίσει ανυπέρβλητες λαϊκές αντιδράσεις. Κάποια πρώτα βήματα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (συνέχιση γραμμής Καραμανλή για το σκοπιανό, επανεκλογή Παπούλια κ.λπ.) δείχνουν ότι υπολογίζει το ενδεχόμενο αυτών των αντιδράσεων, γι’ αυτό είναι προσεκτικά και φοβισμένα κι έχουν προκαλέσει τις πρώτες δυσαρέσκειες στον αμερικανικό παράγοντα.
Πάντως, ο σκληρός πυρήνας των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ από τώρα δικαιολογεί αυτές τις παραχωρήσεις, γιατί γι’ αυτούς το πιο σημαντικό είναι να βρίσκονται στην εξουσία και να καρπώνονται τα οφέλη απ’ αυτήν. Κι αυτοί, όμως θα διαψευστούν, γιατί το σημερινό ΠΑΣΟΚ δε θα προσφέρει μερίδιο εξουσίας σε όλα τα μέλη του, όπως τη δεκαετία του 80, αλλά σ’ ένα στενό κύκλο ανθρώπων, όχι κατ’ ανάγκη πασοκτζήδων.
Δε νομίζουμε ότι υπάρχουν πολλοί αφελείς να πιστεύουν ότι το σημερινό ΠΑΣΟΚ έχει καμιά σχέση με το σοσιαλισμό (που ξέμεινε στον τίτλο του) ή με τις ιδρυτικές του αρχές. Γι’ αυτό αποτελεί το εκλεκτό κόμμα των μεγαλοεπιχειρηματιών-καναλαρχών.
Η περίοδος της αρχικής ευφορίας, η οποία παρατηρείται σε κάθε νέα διακυβέρνηση, προβλέπεται πολύ σύντομη για την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Όταν αρχίσει η φθορά, θα βγουν από το καβούκι τους όλοι οι κομμένοι ή ριγμένοι (σημιτικοί κ.λπ.) και θα προσπαθήσουν να πάρουν την εσωκομματική ρεβάνς. Επιπλέον και υπό την πίεση της κομματικής βάσης και του λαού θα εκδηλωθεί μεγάλη ανησυχία για τη διάλυση στην οποία οδηγεί τη χώρα η σημερινή κυβέρνηση και τις συνέπειές της στο μέλλον του ΠΑΣΟΚ και τις προσωπικές φιλοδοξίες όλων των στελεχών του. Ήδη, πριν συμπληρωθεί μήνας, η πρόταση του Προέδρου για το νέο Γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου δε συγκέντρωσε ούτε το 50% των ψήφων!

Τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα

Το ΚΚΕ, μέσα σε συνθήκες τέτοιας οικονομικής κρίσης, όχι μόνο δεν είχε εκλογικά οφέλη, αλλά είχε μια σοβαρή μείωση των ψήφων του. Αυτό σημαίνει ότι την κοινωνική δυσαρέσκεια την καρπώθηκαν το ΠΑΣΟΚ και ο ΛΑΟΣ! Το ΚΚΕ, με το σταλινικό πρότυπο που προβάλλει στο πρόγραμμά του, δεν επιτρέπει στους περισσότερους προοδευτικούς και δημοκρατικούς πολίτες να το πλησιάσουν, γι’ αυτό δεν μπορεί να πείσει ότι στόχος του είναι η «λαϊκή εξουσία». Με τη μονοκομματική λογική του σε κάθε εκδήλωσή του (συνδικαλιστικοί αγώνες κ.λπ.) δεν πείθει καν ότι μπορεί να επηρεάσει τα πράγματα προς όφελος των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων ακόμη και στα πλαίσια του σημερινού συστήματος. Επομένως τα στρώματα αυτά κρίνουν ότι μια ψήφος προς το ΚΚΕ δεν τους είναι χρήσιμη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφάνισε μια πολύ μεγάλη πτώση σε σχέση με τις περσινές δημοσκοπήσεις, μια μικρή πτώση σε σχέση με τις εκλογές του 2007 και μια μικρή άνοδο σε σχέση με τις φετινές ευρωεκλογές. Στην πραγματικότητα η δύναμή του παραμένει περίπου σταθερή. Ποτέ δεν έφτασε στα υψηλά ποσοστά που του έδιναν οι δημοσκοπήσεις, απλώς σ’ εκείνη τη φάση οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης προέκριναν την ενίσχυση του ΣΥΝ, στην προοπτική συμμετοχής του στην κυβέρνηση. Στις ευρωεκλογές φαίνεται ότι οι απώλειες ήσαν ψήφοι «ανανεωτικών», που ήθελαν να αποδυναμώσουν την ηγετική ομάδα και ψήφισαν Οικολόγους ή ΠΑΣΟΚ ή κάτι άλλο, αφού δεν επρόκειτο να εκλεγεί ο δικός τους Παπαδημούλης και δεν ήθελαν να εκλεγεί η 2η, μέλος άλλης συνιστώσας. Επανήλθαν στις εθνικές, οπότε η καθεμιά από τις δύο αντιμαχόμενες τάσεις προσπαθούσε να εκλέξει τους δικούς της βουλευτές.
Ο ΛΑΟΣ αύξησε τη δύναμή του σε σχέση με τις εθνικές του 2007 και έγινε το 4ο κόμμα του Κοινοβουλίου, ξεπερνώντας το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά υποχώρησε σε σχέση με τις ευρωεκλογές. Ελπίζουμε ότι όσοι ακολουθούν τον κ. Καρατζαφέρη αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι οι διακηρύξεις του δεν έχουν καμιά σχέση με τις επιδιώξεις του, ότι προσπαθεί να κρατά μακριά από κρίσιμα κομματικά πόστα όσους πραγματικά πιστεύουν στις διακηρύξεις, γι’ αυτό υπήρξαν οι πρώτες σοβαρές εσωκομματικές αντιδράσεις τόσο για την κ. Τζαβέλλα του ευρωψηφοδελτίου, όσο και για την προσπάθεια προώθησης διάφορων Ψινάκηδων.

Η απουσία του ΑΣΚΕ

Για το ΑΣΚΕ και την αναγκαστική μη συμμετοχή του στις εκλογές γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο. Προσθέτουμε τώρα ότι ήσαν πολλοί οι φίλοι που ήρθαν σε επαφή μαζί μας, πολλοί για πρώτη φορά, για να εκφράσουν τη λύπη τους και την απορία τους «τι να ψηφίσουμε;». Όλοι επιδοκίμασαν πλήρως και απολύτως τη γραμμή που προτείναμε για τις εκλογές.
Λόγω της απουσίας του, το ΑΣΚΕ δεν μπόρεσε να προβάλει, έστω με τις ολιγόλεπτες ομιλίες στα ΜΜΕ, σε συνδυασμό με τα φυλλάδιά του, τις προκηρύξεις του και τις αφίσες του, το 5πτυχό του (εθνική ανεξαρτησία, σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, εθνική ακεραιότητα, δημοκρατία, πολιτισμός) ως ένα ενιαίο σύνολο για μια καλύτερη πορεία της χώρας μας, από το οποίο δεν μπορεί να απουσιάζει τίποτα, γιατί τότε ακυρώνονται όλα τα υπόλοιπα.
Εάν συμμετείχαμε στις εκλογές θα εξηγούσαμε ότι η όποια θετική στάση του Καραμανλή στις σχέσεις με τη Ρωσία, στο Κυπριακό και στο Σκοπιανό δεν μπορούσε να έχει προοπτική, επειδή σε όλα τα υπόλοιπα η στάση του ήταν αρνητική, γι’ αυτό ήταν μοιραίο να οδηγηθεί στην εκλογική ήττα.
Θα εξηγούσαμε ότι η αύξηση των ελλειμμάτων, των χρεών και της ανεργίας, η επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, η χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων, η περικοπή κοινωνικών παροχών κ.λπ. είναι αναγκαστικές συνέπειες της συρρίκνωσης της παραγωγής, ότι η παραγωγή είναι η βάση κάθε οικονομίας, ότι η συρρίκνωση αυτή είναι αναγκαστική συνέπεια της ένταξης και παραμονής μας στην Ε.Ε. και ότι, χωρίς την αποχώρησή μας, η κατάσταση θα επιδεινώνεται, ακόμη κι όταν παρέλθει η παγκόσμια οικονομική κρίση. Γι’ αυτό οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να τηρηθούν.
Θα εξηγούσαμε ότι, μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε., η προβολή της ανάγκης για μια πιο φιλολαϊκή οικονομική και κοινωνική πολιτική και η αντίθεση προς την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και της ανώτατης εκπαίδευσης είναι μια πολιτική απάτη, αφού η Ε.Ε. απαγορεύει ρητά και κατηγορηματικά οποιαδήποτε φιλολαϊκή πολιτική και επιβάλλει ως υποχρεωτικές τις ιδιωτικοποιήσεις, θα εξηγούσαμε ότι αυτός ο χαρακτήρας της Ε.Ε. δεν πρόκειται ποτέ να βελτιωθεί και ότι οι όποιες αντιδράσεις γράφονται στα παλαιότερα των υποδημάτων.
Θα εξηγούσαμε ότι η Ελλάδα είναι η κοιτίδα της Δημοκρατίας και οποιοδήποτε πρόγραμμα δεν την περιλαμβάνει ως συστατικό στοιχείο δεν πρόκειται ποτέ να εκφράσει τον ελληνικό λαό.
Θα εξηγούσαμε, τέλος, ότι οι ψευδοοικολόγοι και ο Καρατζαφέρης επιδιώκουν τα ακριβώς αντίθετα απ’ αυτά που διακηρύσσουν.
Με όλα τα παραπάνω θα συμβάλαμε, πιστεύουμε, ώστε να προβληματιστούν κάποιοι πολίτες που ακολουθούν με αγνά κίνητρα άλλα κόμματα. Ελπίζουμε ότι, με τη συμπαράσταση όλων των φίλων του, το ΑΣΚΕ θα κάνει πιο ενεργό την παρουσία του στις πολιτικές εξελίξεις.
Με οδηγία της Ε.Ε. έχει επιβληθεί στην Ελλάδα η «απελευθέρωση» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας (οδηγία 54/03). Η κυβέρνηση, έτσι, δεν προχωρά σε νέες επενδύσεις παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος μέσω της ΔΕΗ, για να καλύψει τη βέβαιη αύξηση της ζήτησης, αφού αυτή φαίνεται ότι θα καλυφθεί με τη συνδρομή και της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας»! Στο ριγκ της άμιλλας και του «ελεύθερου» ανταγωνισμού η ΔΕΗ αλυσοδένεται με νόμους που της επιτρέπουν μόνο την ανανέωση ή την αντικατάσταση (όχι επέκταση) του 15% της δυναμικότητάς της.
Η «ιδιωτική πρωτοβουλία», όμως, είναι απρόθυμη να επενδύσει και να πουλάει το ρεύμα όσο το πουλάει περίπου και η ΔΕΗ, γιατί φαίνεται ότι έτσι δε θα έχει σημαντικά κέρδη. Να γιατί τους θερινούς μήνες υπάρχει ανεπάρκεια, κίνδυνος γενικευμένης διακοπής, προγραμματισμένες διακοπές και πτώση τάσης. Για να ενθαρρύνει την «ιδιωτική πρωτοβουλία», η ελληνική κυβέρνηση λέγει στους ιδιώτες να προχωρήσουν στην παραγωγή ρεύματος και να το διαθέσουν στην «ελεύθερη» αγορά με τιμή μονάδος περίπου διπλάσια της τιμής που το διαθέτει η ΔΕΗ.
Οι ιδιώτες όμως φοβούνται ότι έτσι δε θα βρουν πελάτες, και η καλή μας η κυβέρνηση τους καθησυχάζει, λέγοντάς τους ότι την ενέργεια που θα παράγουν θα την αγοράζει η ΔΕΗ, που θα είναι θεσμικά ο προμηθευτής τελικής καταφυγής.
Έτσι μελλοντικά η ΔΕΗ θα έχει ζημιές και ή θα αναγκαστεί να κάνει μεγάλη αύξηση στο τιμολόγιό της ή θα χρεοκοπήσει και θα παρακαλάει η κυβέρνηση κάποιον ιδιώτη να την αγοράσει «κοψοχρονιά», ο οποίος βέβαια θα προχωρήσει σε μεγαλύτερη ακόμη αύξηση. Τις αυξήσεις αυτές θα τις πληρώσει η ελληνική κοινωνία. Εδώ λοιπόν εφαρμόζεται το γνωστό καπιταλιστικό απόφθεγμα: «ιδιωτικοποιούμε τα κέρδη και κοινωνικοποιούμε τις ζημιές». Για τόσο «ελεύθερο» ανταγωνισμό μιλάμε! Και τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης ομιλούν για κακοσυντηρημένο δίκτυο της ΔΕΗ και για κάποιους πυλώνες που εκρήγνυνται και προκαλούν πυρκαγιές. Για τις ντιρεκτίβες της Ε.Ε. ούτε λέξη!

Ολυμπιακοί Αγώνες: Ο λογαριασμός αυγατίζει

Δεν πέρασαν ούτε δυο μήνες από τη λήξη των παραολυμπιακών και ούτε ένας μήνας από τότε που η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες μας κόστισαν 8 δις ευρώ (πιο πριν μίλαγαν για 6 δις, ενώ το ΠΑΣΟΚ για 4.6 δις). Η νέα ... εκδοχή ανεβάζει πλέον το κόστος σε 9 δις, χωρίς όμως τις δαπάνες που έκαναν οι δημόσιοι φορείς (υπερωρίες, έκτακτο προσωπικό, υλικά, έργα υποστήριξης κ.λ.π.) καθώς και διάφορα κυκλοφοριακά έργα (τραμ, προαστιακός, επεκτάσεις μετρό), που οι ίδιοι τις εκτιμούν σε άλλα 2 δις . Και έπεται συνέχεια.
Να θυμηθούμε ότι η κυβέρνηση Σημίτη στην αρχή, με την ανάληψη των Αγώνων το 1997, έλεγε ότι το κόστος τους δε θα υπερβεί τα 500 δις δραχμές και για την ώρα έφθασε τα 3 τρις δρχ., δηλ. εξαπλασιάστηκε, ενώ στην πραγματικότητα είναι πολύ παραπάνω.
Ας παρηγορηθούμε ότι έχουμε δύο παγκόσμια ρεκόρ : των πιο ακριβών αγώνων που έγιναν ποτέ και της μεγαλύτερης κατά κεφαλήν επιβάρυνσης, που φθάνει κατ’ ελάχιστον τα 1000 ευρώ.


Προϋπολογισμός: όλα για τους επιχειρηματίες

Οι φοροελαφρύνσεις των 400 εκ. ευρώ, που προβλέπονται στο νέο Προϋπολογισμό, φαίνονται λίγες στους επιχειρηματίες και στους βιομήχανους. Θέλουν ακόμη “ν’ ανοίξει” το ασφαλιστικό, ώστε να πληρώνουν λιγότερες, ίσως και καθόλου, ασφαλιστικές εισφορές. Να παραγραφούν οι οφειλές τους στα ασφαλιστικά ταμεία. Για “φθίνουσα ανάπτυξη” και “χαμένη ευκαιρία” μίλησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ.
Η ελληνική (τρόπος του λέγειν) αστική τάξη έτσι έχει μάθει. Να πληρώνουν όλοι οι άλλοι και αυτή μέσω του κράτους να εισπράττει και να μην επενδύει παραγωγικά. Επιχειρηματίες να επιδοτούνται και μετά να κλείνουν τις επιχειρήσεις ή, στην καλύτερη περίπτωση, να πηγαίνουν στη Βουλγαρία ή στα Σκόπια.
Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι καλούνται να πληρώσουν τους επιχειρηματίες, μια και στον προϋπολογισμό προβλέπεται ότι θα τους παρακρατηθούν 350 εκ. ευρώ περισσότερα απ’ όσα το 2004. Αυξήσεις μόνο λόγω πληθωρισμού και καμμία άλλη ούτε από τις προεκλογικές υποσχέσεις (π.χ. πολύτεκνοι με 3 παιδιά).
Η λιτότητα κατά Γκαργκάνα αφορά τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους και όχι τα κέρδη των μεγαλοεπιχειρηματιών.


Τα αργύρια της προδοσίας

Σάλος ξέσπασε στην Κύπρο μετά τις αποκαλύψεις ότι οι Αγγλοαμερικανοί χρηματοδότησαν διάφορους φορείς, που ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια και όλοι, παραδόξως, βγήκαν λάβροι υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν. Μόνο οι ΗΠΑ από το 1998 μέχρι το 2004 έδωσαν επισήμως 100.000.000 ευρώ (και άγνωστο πόσα κρυφά).
Ένας τέτοιος φορέας είναι ο ΟΠΕΚ (Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας – σας θυμίζει τίποτα το όνομα;) παραπαίδι του Γιωργάκη, που τα μέλη του είναι μόνιμοι αναλυτές στα κυπριακά ΜΜΕ και πήρε 100.000 ευρώ, για να διοργανώσει 8 συζητήσεις για το σχέδιο Ανάν!
Ένας άλλος, οικολογικός αυτός, μη κυβερνητική οργάνωση, είναι ο Σύνδεσμος Κυπριακού Γαϊδουριού, με πρόεδρο την κ. Καίτη Κληρίδη, θυγατέρα του Γλαύκου και βουλευτή του ΔΗΣΥ!
Ελέγχεται ως ανακριβής η πληροφορία ότι ο Σύνδεσμος έπεισε τα προστατευόμενά του να γκαρίζουν ΝΑΙ κατά το δημοψήφισμα, αλλά είναι ακριβές ότι οι Κύπριοι αποδείχτηκαν πιο πεισματάρηδες από τα γαϊδούρια τους.


«ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»

Στο ΑΣΚΕ-3 (Δεκέμβριος 2003) έχουμε εξηγήσει ότι η Κύπρος, ως μέλος της Ε.Ε., δεν έχει καν πρόσβαση στις διαβαθμισμένες πληροφορίες που έρχονται στην Ε.Ε. από το ΝΑΤΟ. Η Τουρκία, χωρίς να είναι μέλος της Ε.Ε., έχει περισσότερα δικαιώματα.
Αυτός ο παραλογισμός εφαρμόστηκε στην πρόσφατη σύνοδο των υπουργών ’μυνας της Ε.Ε., από την οποία αποβλήθηκαν η Κύπρος και η Μάλτα, για να συζητηθούν θέματα που αφορούσαν το ΝΑΤΟ! Γιατί; Ήταν σύνοδος υπουργών του ΝΑΤΟ; Φαίνεται, λοιπόν, ότι η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ παραμένουν το ίδιο συνδικάτο, όπως έλεγε και το παλιό σύνθημα..


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)