ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.


Μοχλός πολιτικών εξελίξεων;

Ο «κεραυνός εν αιθρία», όπως επέλεξε η κυβέρνηση της Ν.Δ. να αποκαλύψει το σκάνδαλο των υποκλοπών, τάραξε τα νερά του πολιτικού προσκήνιου και θα συνεχίσει να συντηρείται από κόμματα και ΜΜΕ, όσο κρίνουν ότι τα συμφέρει, με όριο τον κορεσμό του κοινού.
Οι υποκλοπές αυτές αποτελούν, όντως, τεράστιο θέμα αφ’ εαυτού α) ως σύμπτωμα εσωτερικού ολοκληρωτισμού και πανηγυρικής καταπάτησης στοιχειωδών ατομικών ελευθεριών και β) ως εκδήλωση κατάφωρων εξωτερικών επεμβάσεων και κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας. Όμως ο τρόπος που αποκαλύφθηκε και η εκμετάλλευσή του από τους πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές του πολιτικού παιχνιδιού προκαλεί πολλά ερωτήματα, πέρα από την αποστροφή για το επίπεδο «των παικτών και των παιγνίων τους».
Πρώτο ερώτημα: Τώρα αντελήφθησαν όλοι τους ότι γίνονται τέτοιες παρακολουθήσεις; Τώρα
άκουσαν για πρώτη φορά για τις ιταμές αμερικανοαγγλικές (και όχι μόνο) επεμβάσεις; Ποιος απ’ αυτούς είναι άμοιρος τέτοιων ενεργειών ή ... φιλοδοξιών; Ασφαλώς όχι το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., που μετέτρεψαν σε νόμους του ελληνικού κράτους τις αποφάσεις της Ε.Ε. για παρακολούθηση των πάντων με οποιονδήποτε τρόπο!
Το ουσιαστικό, επομένως, ερώτημα είναι γιατί η κυβέρνηση επέλεξε αυτόν το χρόνο και τρόπο να τις «αποκαλύψει» και, μάλιστα, να δακτυλοδείξει τις ΗΠΑ ως τον κύριο υπεύθυνο. Επί 11 μήνες το εγνώριζε, οι υπεύθυνοι και δράστες εγνώριζαν ότι το εγνώριζε και δεν έγινε απολύτως τίποτα, ούτε καν ενοχλήθηκαν οι φυσικοί αυτουργοί της Vodafone και της αμερικανικής πρεσβείας. Μήπως, λοιπόν, η κυβέρνηση είχε καταστρώσει κάποιο σχέδιο, που υπηρετούσε (και υπηρετεί;) κάποιους στόχους ή παρέμεινε αμήχανη και ευάλωτη, όπως στα άλλα απρόοπτα προβλήματα που κλήθηκε να διαχειριστεί στη διετή της θητεία;
Μια πιθανή ερμηνεία είναι ότι, εν όψει του ανασχηματισμού-ευθυγράμμισης στην αμερικα-νοευρωπαϊκή Νέα Τάξη, να ήθελε ένα πατριωτικό και φιλολαϊκό άλλοθι, δηλ. «δεν είμαστε δικοί τους, αφού μας παρακολου-θούσαν». Ένα υπεραισιόδοξο σενάριο είναι να ήθελε η κυβέρνηση να δηλώσει ότι διαθέτει ένα βραδυφλεγές όπλο σε βάρος των ΗΠΑ, αν οι αμερικανικές απαιτήσεις (και εν όψει ανασχηματισμού) ξεπεράσουν κάποια όρια. Όπως κι αν έχει, το νερό πλέον μπήκε στο αυλάκι και μένει να δούμε τίνος το αυλάκι θα αρδεύσει.
Όσο για την αξιωματική αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ της, όλοι τους αντέδρασαν ως προδομένοι εραστές. Κανείς από τους πάτρωνες δεν τους ενημέρωσε, δείχνοντας πόσο τους εκτιμούν. Και η αντίδρασή τους ήταν τόσο σπασμωδική, ώστε να καμώνονται πως πρώτη φορά ακούν για παρακολουθήσεις τηλεφώνων, τις οποίες μάλιστα βδελύσσονται, ξεχνώντας ότι όλοι γνωρίζουν πως α) και οι ίδιοι τις ασκούσαν, β) και στους ξένους έδωσαν άδειες και γ) στις κοινωνίες που οραματίζονται αυτά είναι απλά πταίσματα.
Είναι, όντως, σοβαρό το θέμα και ίσως προοιωνίζει πολιτικές εξελίξεις. Πολλά ήδη λέγονται και γράφονται για πρόωρες εκλογές κλπ. Δεν ενδιαφέρουν, όμως, και πολύ οι χειρισμοί του θέματος ούτε οι κραυγές που τους συνοδεύουν. Αυτό που ενδιαφέρει, κυρίως, είναι να αχρηστεύουμε τα «παιχνίδια» που μας στήνουν.




To 1987 ο Κ. Σημίτης υπέβαλε παραίτηση από υπουργός Εθνικής Οικονομίας, διότι ο Α. Παπανδρέου δεν του ενέκρινε περικοπή κατά 0.4% της ΑΤΑ. Σύμφωνα με τον τότε σύμβουλο του Σημίτη καθηγητή Σπράο, το ποσοστό αυτό αντιστοιχούσε σε εισαγόμενο πληθωρισμό και κινδύνευε η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων! Σήμερα δίνει 1 ευρώ την ημέρα, ανακουφίζοντας ελάχιστα μια μερίδα ανθρώπων, χωρίς να βελτιώνει ουσιαστικά την κατάσταση τους. Αντίθετα, συνεχώς μειώνεται η αγοραστική δύναμη του κόσμου με τη σταθεροποίηση της ακρίβειας και θύματα τους ασθενέστερους.
Από το 1996 έχουν εφαρμοστεί 7 κοινωνικά πακέτα παροχών, χωρίς να εκλείψει η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός. Η αγωνιούσα για τη διατήρηση της εξουσίας κυβέρνηση καλλιεργεί ένα κλίμα ψεύτικης παροχολογίας, καθαρά για επικοινωνιακούς λόγους, όπως το 2000, που με τις προεκλογικές της εξαγγελίες - που τελικά δεν τήρησε - αποδυνάμωσε τις εξαγγελίες Καραμανλή. Ο Σημίτης και το επιτελείο του γνωρίζουν καλά πως υπόσχονται παροχές χωρίς μέλλον, αφού είναι βέβαιοι πως δε θα κερδίσουν τις εκλογές. Ελπίζουν μόνο να μειώσουν τη διαφορά από τη ΝΔ. Εξάλλου τα νούμερα που ακούγονται είναι παραπλανητικά και αλλού στοχεύουν. Ενώ κάνουν λόγο για 1,3 δις ευρώ, στις ασθενέστερες τάξεις ζήτημα είναι αν θα φτάσουν 400 εκατομμύρια , δηλαδή όσα και πέρυσι. Υπάρχουν 475000 οικογένειες κάτω από το όριο της φτώχειας, σύμφωνα με στοιχεία του Θ. Λιανού, καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Αν τα 1,3 δις ευρώ ή 450 δις δρχ. μοιραζόντουσαν σ'αυτές, η ενίσχυση θα ήταν 947000δρχ το χρόνο. Όμως, πόσο θα ωφεληθεί μια οικογένεια δυο αγροτών συνταξιούχων; 720 ευρώ ή 245000 δρχ! Πού θα πάει το μεγάλο μέρος του πακέτου; Οι βιομήχανοι και οι γιάπηδες θα πάρουν τα περισσότερα. Απέναντι στα 30 ευρώ μηνιαίως ενός συνταξιούχου αγρότη, είναι πρόκληση τα 5000 ευρώ που κερδίζει ο αγοραστής τζιπ Cherokee. Μπροστά στα 30 ευρώ μηνιαίως ενός χαμηλοσυνταξιούχου, είναι εξοργιστικό να κερδίζει ένας μέσος βιομήχανος 500000 ευρώ από τη μείωση στο μισό της φορολογίας στο ντίζελ. Ακόμα και η μείωση της τιμής του πετρελαίου στους αγρότες ωφελεί κυρίως τους επιχειρηματίες με μεγάλα σύγχρονα θερμοκήπια ή καλλιέργειες μεγάλων εκτάσεων και ορισμένων προϊόντων. Ένας παραγωγός ελιάς π.χ. τι έχει να ωφεληθεί;
Πρόβλημα επιβίωσης έχουν και οι χαμηλόμισθοι, λόγω ακρίβειας. Η Ελληνική Οικονομία πρέπει να αποδείξει ότι βελτιώθηκε όχι μόνο στα χαρτιά και στους αριθμούς αλλά και στην πράξη. Με 4% ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης θα έπρεπε να μπορεί να εξασφαλίζει αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Αντίθετα, όπως συμβαίνει κάθε φορά, οι μεσαίοι και χαμηλοί μισθοί καλούνται να σηκώσουν τα φορολογικά βάρη με υπέρογκες αυξήσεις, που αυτή τη φορά θα φτάσουν το 60%. Αυτά, σε συνδυασμό με Γην αύξηση του κόστους ζωής, λόγω των κερδοσκοπικών ανατιμήσεων, που σταθεροποιήθηκαν (!), και του ευρώ, προοιωνίζουν μαύρες μέρες για το λαό.

Καμιά διαφορά με τη Ν.Δ.

Από την άλλη η ΝΔ ψάχνει να βρει αντιπολιτευτικό λόγο. Από τη μια κατηγορεί την κυβέρνηση για υψηλές παροχές και από την άλλη ότι είναι ψίχουλα. Φοβάται τις συγκεκριμένες υποσχέσεις, αλλά δε θέλει να φανεί αντιλαϊκή. Έτσι, με αοριστολογίες και ευχολόγια υπόσχεται βελτίωση της οικονομικής κατάστασης, που θα επιτρέψει την άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Όμως καθένας γνωρίζει πως στόχος των δύο μεγάλων κομμάτων δεν είναι η ευημερία του λαού, αλλά η εξυπηρέτηση των ξένων συμφερόντων, που τα στηρίζουν, και των Ελλήνων μεσαζόντων τους και η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος και των οικονομιών του ελληνικού λαού με τη διαφθορά και την κλοπή. Στις εκλογές που έρχονται πρέπει να πάρουν ένα ηχηρό μήνυμα απαξίωσης από το εκλογικό σώμα, ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα.
Αν κάτι θα είχαμε να προσθέσουμε στο άρθρο του προηγούμενου φύλλου της «Ε» του Ιουλίου, που κατά τα άλλα ισχύει πλήρως, είναι ότι ακόμη, δηλ. κατά το χρόνο που γράφεται το άρθρο,δεν έχουν προκηρύξει εκλογές.
Από τον Ιούλιο ο Σημίτης επιχειρεί να προκηρύξει εκλογές, με πρόσχημα τις εσωκομματικές διαφωνίες και την επιβεβαίωση της ηγεσίας του. Ομως οι δημοσκοπήσεις που έγιναν και δε δημοσιοποιήθηκαν δεν ήταν ενθαρρυντικές.
Τα περιθώρια για το ΠΑΣΟΚ στενεύουν, μιας και ούτε τα «πακέτα», ούτε οι «Χάρτες» μείωσαν κάτω του 5% τη διαφορά του με τη ΝΔ, ώστε να έχει ελπίδες διατήρησης της αρχηγίας ο Σημίτης. Όπως φαίνεται, οι ορίζοντες του περιορίζονται με την άτυπη απόφαση των παλαιοδεξιών (χριστιανοδημοκρατικών,
συντηρητικών, κλπ) κομμάτων της Ε.Ε., που πλειοψηφούν στο ευρωκοινοβούλιο και σε αριθμό κυβενήσεων, να είναι χριστιανοδημοκράτης ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν.
Θα είναι παρακινδυνευμένο για το Σημίτη να εξαντλήσει την τετραετία, λόγω πλήρους αδυναμίας της Οικονομίας να πληρωθούν οι τεράστιες δαπάνες των προεκλογικών παροχών. Ούτε καν Προϋπολογισμό δε μπορεί να συντάξει, γιατί θα φανεί ότι δεν έχει τους πόρους να τις πληρώσει.
Είναι λοιπόν αναμενόμενο ότι θα επιχειρήσουν ορυμαγδό νέων παροχών και εξαγγελιών. Αυτές θα συνοδεύονται από τη θηριώδη προπαγάνδα των ΜΜΕ, που ανήκουν, εκτός λίγων εξαιρέσεων, σε εργολάβους και προμηθευτές, που θησαυρίζουν με το ΠΑΣΟΚ. Ο κύκλος θα κλείνει με γκάλοπ, με την ελπίδα να μειώσουν, το συντομότερο δυνατόν, τη διαφορά με τη ΝΔ. θα τα δώσουν όλα, μια και επείγονται, ώστε οι εκλογές να μην υπερβούν το Νοέμβρη (μήνα του Προϋπολογισμού).
Τουλάχιστον έτσι, θα έχει αποσοβηθεί ο κίνδυνος σοβαρών παραχωρήσεων στα εθνικά θέματα (Κύπρος, Αιγαίο), που την «επίλυση» . τους θα την εμφανίσουν ως επιτυχία.

Η ΝΔ αμήχανη

Η ΝΔ βρίσκεται σε πλήρη αμηχανία με τα «πακέτα» του ΠΑΣΟΚ. Κατηγορεί (σωστά) την κυβέρνηση ότι μοιράζει αφειδώς προεκλογικές παροχές, αλλά, μη θέλοντας να αντιστραφεί το κλίμα εις βάρος της, υπόσχεται ότι θα,...τις υλοποιήσει, όταν θα γίνει η ίδια κυβέρνηση. Ο πλήρης παραλογισμός. Κατά τα άλλα, αόριστες υποσχέσεις, κοινοτυπίες και κενολογίες, που θέλουν να υποκρύψουν την πλήρη ευθυγράμμιση της ΝΔ με την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ.

Ο ξένος παράγοντας

Οι διάφορες μερίδες του ξένου παράγοντα δε δείχνουν αντίθετες με την επικράτηση της ΝΔ. Αλλωστε, η διαφορά των 7-10 μονάδων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι τόσο σημαντική, ώστε η επανεκλογή του ΠΑΣΟΚ μόνο με ακραίες αντιδημοκρατικές μεθόδους (βία, νοθεία κλπ) θα μπορούσε να επιβληθεί. Ο ξένος παράγοντας δε φαίνεται διατεθειμένος να αναλάβει τέτοιο κόστος, δεδομένου μάλιστα ότι στις χώρες της Ε.Ε. τις νεοδεξιες «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις διαδέχονται τα συντηρητικά και χριστιανοδημοκρατικά κόμματα.
Για τα κόμματα της Αριστεράς ουδέν νεότερο.

Η αίσθηση του αδιεξόδου


Υπάρχει διάχυτη η αίσθηση στη χώρα ότι όλα χειροτερεύουν. Οι πολίτες βλέπουν μια παλινωδούσα κυβέρνηση, ανίκανη να ασχοληθεί έστω και με τα στοιχειώδη προβλήματα, που συσσωρεύονται και επιδεινώνονται. Βλέπουν μια αξιωματική αντιπολίτευση πλήρως ανυπόληπτη και αναξιόπιστη, που μαζί με τα άλλα δύο κοινοβουλευτικά κόμματα της αντιπολίτευσης δίνουν την αίσθηση ότι δεν έχουν τίποτα, στην πραγματικότητα, να προτείνουν. Η οικονομική δυσπραγία, τα χρέη (δημόσια και ιδιωτικά), η ανεργία και η ανασφάλεια, ο ρόλος των ΜΜΕ, η εύνοια υπέρ των μεγαλοεπιχειρηματιών και λοιπών «νταβατζήδων», οι κλιμακούμενες τουρκικές απειλές χωρίς ελληνική αντίδραση, η αδιαλλαξία των Σκοπιανών, παρά την πρωθυπουργική αναγνώριση των επεκτατικών τους βλέψεων και της ιστορικής παραχάραξης, τα τεκταινόμενα στην Εκκλησία και στη Δικαιοσύνη δίνουν την εντύπωση μιας χώρας ανυπόληπτης και μιας κοινωνίας σε αδυναμία να παρέμβει.


Πολιτικές αποφάσεις: Είδος εισαγόμενο

Κι όμως πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται, αλλά δεν είναι εδώ και πολλά χρόνια πλέον εγχώριο προϊόν. Είναι και αυτές, όπως και τα εμπορεύσιμα προϊόντα, είδος εισαγόμενο από τις Βρυξέλες, την Ουάσιγκτον ή όπου αλλού υπάρχουν προστάτες. Το δικαίωμα αυτό εκχωρήθηκε στην ΕΕ και στις ΗΠΑ, χωρίς ποτέ να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός. Οι αποφάσεις τους είναι εις βάρος της χώρας και της κοινωνίας, αλλά υπέρ αυτών και των ευνοουμένων τους. Δηλ. υπέρ των μεγαλοεπιχειρηματιών, μεγαλοτραπεζιτών, «νταβατζήδων», Τουρκίας, Σκοπίων, κατά της Κύπρου κ.λ.π. Οι εισαγόμενες αποφάσεις είναι εκτελεστές από την κυβέρνηση και αφομοιώσιμες, τουλάχιστον, από την αξιωματική αντιπολίτευση. Τελευταίο τους κατόρθωμα η σύμπραξη τους στην εσπευσμένη ψήφιση από τη Βουλή (και όχι βέβαια από τον ελληνικό λαό) του λεγόμενου ευρωσυντάγματος, που απαγορεύει δια παντός στην Ελλάδα να αποφασίσει, εφ' όσον βρίσκεται στην ΕΕ, ο,τιδήποτε είναι αντίθετο στην ελεύθερη αγορά και στον ... ανόθευτο ανταγωνισμό.

Βασικός μέτοχος


Αυτό φάνηκε καθαρά με το νόμο για το βασικό μέτοχο. Επιχείρησε η κυβέρνηση, ή μάλλον αφέθηκε ο υπουργός Εσωτερικών, να στηρίξει το αυτονόητο, δηλ. ότι έχουμε το δικαίωμα να αποφασίσουμε εμείς, και όχι η Κομισιόν της ΕΕ, πώς θα ρυθμίσουμε τα της χώρας μας. Όλοι οι άλλοι υπουργοί, το ΠΑΣΟΚ και φυσικά οι «νταβατζήδες», που εκείνο εξέθρεψε, ήταν αντίθετοι. Αν ήθελε ο Καραμανλής να υποστηρίξει το νόμο ήταν πολύ απλό: Να υπαινισσόταν μόνο ότι δε θα προωθούσε την ψήφιση του «ευρωσυντάγματος» επ' αόριστο. Αντ' αυτού έσπευσε να το ψηφίσει μετά τη Λιθουανία, Ουγγαρία, Σλοβενία Ιταλία (που το ψήφισαν τα Κοινοβούλια τους) και την Ισπανία (με δημοψήφισμα στο οποίο ψήφισε μόλις το 42% των ψηφοφόρων). Έτσι, «πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις», ο ίδιος σήμανε την επαναφορά στην «κοινοτική νομιμότητα», δηλ. στην εξευτελιστική υποχώρηση στους επιτρόπους-υπαλλήλους του μεγάλου κεφαλαίου και της διαπλοκής και τους έδωσε το δικαίωμα να απαγορεύουν στην Ελλάδα ρητά πλέον την εφαρμογή του Συντάγματός της. Για να επιβεβαιωθεί αυτό το μόνιμο σύνδρομο της δουλικότητας των ηγεσιών μας, που τόσο πληγώνει την αξιοπρέπεια της χώρας και του ελληνικού λαού και επιφυλάσσει ένα δυσοίωνο μέλλον.

Η «στροφή» προς τις ΗΠΑ


Τελευταία είναι πλέον ορατή μια εντυπωσιακή στροφή της κυβέρνησης προς τις ΗΠΑ, που οφείλεται, εκτός των εσωτερικών πολιτικών αιτίων που αναλύονται παρακάτω, στην πρόσφατη σύγκλιση κυρίως ΗΠΑ-Γαλλίας (π.χ Λίβανος) και στο γεγονός της γεωπολιτικής ανυπαρξίας της ΕΕ, σε συνδυασμό με τη (με αμερικανική υποστήριξη) συμμετοχή της χώρας ως μη μόνιμου μέλους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Σε αντάλλαγμα η χώρα μας έχει αναλάβει το «βρώμικο» έργο της προώθησης των αμερικανικών συμφερόντων στα Βαλκάνια (ανεξαρτησία Κοσόβου, διάλυση Σερβίας-Μαυροβουνίου κ.λ.π.). Ήδη ανέλαβε με αμερικανική υποστήριξη την προεδρία της επιτροπής του ΟΗΕ για τις κυρώσεις στη Σομαλία!
Έτσι η κυβέρνηση της ΝΔ αποδέχθηκε το αμερικανικό αντιτρομοκρατικό δόγμα και στο πλαίσιο αυτό αναγνώρισε κίνδυνο «ασύμμετρης απειλής» από το Βορρά, αντί της πραγματικής απειλής της Τουρκίας, με αντίστοιχη αλλαγή αμυντικών σχεδίων. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης στην επίσκεψη του στις ΗΠΑ αποδέχθηκε όλα όσα του ζήτησαν, με πρώτο την άμεση εφαρμογή του νέου διαβατηρίου με το «τσιπάκι», που θα έχει όλο το φάκελο μας, και άλλα που θα βγουν στην πορεία. Ετοιμάζεται η κυβέρνηση ν' αποδεχθεί αμερικανικό αίτημα για παραχώρηση αεροδιαδρόμου στα αμερικανικά στρατιωτικά αεροσκάφη για επιχειρήσεις στο Ιράκ και προχωρεί, σιωπηρά, σε αναβάθμιση των αμερικανικών διευκολύνσεων στη Σούδα. Δηλ. η κυβέρνηση επαναφέρει τη χώρα στις παλαιές εποχές του προκεχωρημένου φυλακίου των ΗΠΑ. Παράλληλα ακυρώθηκε η αγορά των ευρωπαϊκών πολεμικών αεροσκαφών Γιουροφάϊτερ, που είχε αποφασίσει η κυβέρνηση Σημίτη, και όλα δείχνουν ότι θ' αγοραστούν τα αμερικάνικα F-16. Αυτό δυσαρεστεί ιδιαίτερα τη Γερμανία, που εκδηλώνει φανερά την αντίθεση της, όπως το «Μακεδονία» του Σρέντερ μπροστά στον Καραμανλή.
Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι είναι προς όφελος της Ελλάδας η σύγκλιση με τις ΗΠΑ, λόγω της «δυσαρέσκειας» τους προς την Τουρκία για το Ιράκ. Παραπλανούν, βέβαια, επειδή γνωρίζουν ότι τα αμερικάνικα γεωπολιτικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή της Τουρκίας παραμένουν σταθερά (Συρία, Ιράν, Καύκασος). Συνεπώς η Τουρκία, ανεξαρτήτως διακυμάνσεων των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, θα είναι πάντα το ευνοούμενο μέρος.


Κυβέρνηση και ΝΔ

Είναι φανερό ότι ο Καραμανλής, βλέποντας ότι δε στηρίζεται από ένα μεγάλο μέρος του ξένου παράγοντα, ιδιαίτερα των Ευρωπαίων και των εγχώριων υποτακτικών τους, πλην Γαλλίας, έκανε την πρόσφατη στροφή προς τους θρησκόληπτους του Μπους, για ν' αποκτήσει ερείσματα. Κι αυτό, όταν πριν ένα χρόνο είχε αρνηθεί ανοιχτά σ' αυτούς την εμπλοκή της χώρας στο Ιράκ. Το κόμμα και η κυβέρνηση της ΝΔ αποτελούνται από εκπρόσωπους και εκφραστές του ξένου παράγοντα και οι περισσότεροι απ' αυτούς έχουν σχέση με «νταβατζήδες». Όπως π.χ. ο υιός Μητσοτάκης, που κάλεσε σε γεύμα οκτώ νέους βουλευτές της ΝΔ με οικοδεσπότη τον Ψυχάρη, το δεξί χέρι του Λαμπράκη, του δεύτερου διαπλεκόμενου. Όλοι αυτοί αποφασίζουν ερήμην του Καραμανλή και εκφράζουν τις αντιθέσεις τους με δημόσιες διαφωνίες, που, λόγω και της έλλειψης «κουλτούρας εξουσίας» (όρος Δαμανάκη) και του υπερτονισμού τους από τα ΜΜΕ των «νταβατζήδων», δείχνουν αυτή την εικόνα του κυβερνητικού αλαλούμ. Για το λόγο αυτό ο Καραμανλής, ανίκανος να «συντονίσει», πιστεύει πλέον ότι, για να διατηρηθεί στην κυβέρνηση, πρέπει να αποδέχεται κάθε απαίτηση της ΕΕ και των ΗΠΑ.
Το ΠΑΣΟΚ, όταν δεν ασχολείται με τις κλεψύδρες και τα αεροπλανάκια του Γιωργάκη ή τους καυγάδες των βουλευτών του για το ποιος υπηρέτησε καλύτερα τα διάφορα συμφέροντα, «ανασυγκροτείται». Παρά την «ανασυγκρότηση», όμως, ο Γιωργάκης ανησυχεί πού πάει το κόμμα του και γιατί δεν εισπράττει τη φθορά της ΝΔ. «Σκέπτεται» μάλιστα να προτείνει το σουηδικό μοντέλο για την Ελλάδα (!!!), μήπως και το ... πιστέψουν οι ψηφοφόροι.
Εν τω μεταξύ, μια και ο ίδιος δεν είναι ο εκλεκτός της παρέας Μπους, αρκείται στην συμμετοχή του στη κλειστή συνδιάσκεψη της λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που έγινε πρόσφατα κοντά στο Μόναχο, όπου το μεγάλο κεφάλαιο χαράζει τη στρατηγική του πίσω από κλειστές πόρτες. Ο πατέρας του είχε πεί ότι η Λέσχη αυτή είναι κέντρο πρακτόρων, που απεργάζεται δεινά για τους λαούς όλου του κόσμου, συνομωσίες και πραξικοπήματα. Ο Γιωργάκης, όμως, είναι μόνιμος θαμώνας της (1995, 1998, 2000) και θα τους ... αναλύσει «πού πάει η Ευρώπη»!! Παρέα του θα έχει φέτος τον Αλογοσκούφη και την άλλη «σοσιαλίστρια», τη Διαμαντοπούλου, η οποία μετείχε το περασμένο φθινόπωρο στο συμπόσιο της Λέσχης στη Στρέζα της Ιταλίας, θαμώνες της Λέσχης είναι επίσης ο Μητσοτάκης, ο Καραμανλής, ο Πάγκαλος, ο Μάνος, ο Αρσένης, η Ντόρα τα «αστέρια» του ΕΛΙΑΜΕΠ Βερέμης, Κουλουμπής, Τσούκαλης, ο δημοσιογράφος Παπαχελάς καθώς και επιχειρηματίες και τραπεζίτες από την Ελλάδα..
Στο ΣΥΝ αναζωπυρώθηκαν οι συνήθεις αντιθέσεις των «συμμαχιών», ενόψει των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών, που φυσικά υποκρύπτουν τις επιδιώξεις και τις αντιλήψεις των στελεχών του. Το «αριστερό»
ρεύμα» θέλει τις τάσεις, σε αντίθεση με τον Αλαβάνο, και θέλει συνεργασία στις εκλογές με το ΣΥΡΙΖΑ. Η μειοψηφία, δηλ. οι άλλες τάσεις, είναι αντίθετη με το ΣΥΡ1ΖΑ και θέλει συνεργασία και με τη ΝΔ και με το ΠΑΣΟΚ. Βραχυπρόθεσμα για να μη χάσουν τα «πόστα» τους στους Δήμους και στις Νομαρχίες και μακροπρόθεσμα για να έχουν ανοιχτή την πόρτα, όταν ποτέ φανεί ότι θα γίνει κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, να ακολουθήσουν το δρόμο της Δαμανάκη, του Μπίστη και των λοιπών. Όσο για τη συνεργασία με το ΚΚΕ που ευαγγελίζεται ο Αλαβάνος, είναι δεδομένη η άρνηση του ΚΚΕ να συνεργασθεί με άλλους, για να λυθούν επιμέρους προβλήματα, ώστε να μπορεί ανέξοδα να καταγγέλλει το σύστημα, χωρίς να το θίγει.
Δεν αξίζει όμως αυτή η μοίρα στην Ελλάδα και στον ελληνικό λαό. Είναι παρήγορο πάντως ότι με αφορμή το βασικό μέτοχο και το «ευρωσύνταγμα» οι μύθοι και τα στερεότυπα περί Ε.Ε. και του ρόλου, τουλάχιστον, των δύο κυβερνητικών κομμάτων, όπως δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, έχουν κλονισθεί. Υπάρχουν λοιπόν ελπίδες...
Χιλιάδες Λετονοί, υποστηρικτές του νέου καθεστώτος στη χώρα τους και προστατευόμενοι της «δημοκρατικής» Δύσης, πραγματοποίησαν πορεία στις 16/3/08 στην πρωτεύουσα Ρίγα, με την προστασία αστυνομικών, για να τιμήσουν τη «Λετονική Λεγεώνα», που αποτελούσε μονάδα των Ες-Ες στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου. Πολέμου. Τους αποδοκίμασαν διαδηλωτές της πολυάριθμης ρωσικής μειονότητας, για τα δικαιώματα της οποίας ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε η Δύση.
... στη Βολιβία, τουλάχιστον
Ο Έβο Μοράλες, τηρώντας τις προεκλογικές του υποσχέσεις, εθνικοποίησε το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της χώρας του, προς απογοήτευση του διεθνούς κεφαλαίου και του εκ των θεωρητικών του περί παγκοσμιοποίησης κ. Φουκουγιάμα, εμπνευστή του «Τέλους της Ιστορίας». Η παγκοσμιοποίηση, άλλωστε, ήταν το πρόσχημα για την καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της Βολιβίας από 20 και πλέον ξένες εταιρίες, όπως η βρετανική British Petroleum, η γαλλική Total, η βραζιλιάνικη Petrobras και η ισπανική Repsol, στις οποίες εν κρυπτώ και αντισυνταγματικά παραχωρήθηκαν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης, όπως κατήγγειλε ο ίδιος ο Μοράλες. Παρ’ όλο τον τεράστιο φυσικό πλούτο της χώρας, ο λαός της Βολιβίας είναι από τους φτωχότερους της Λατινικής Αμερικής.
Τώρα, όλες αυτές οι εταιρίες θα πρέπει να πουλήσουν μέσα σε έξι μήνες τουλάχιστον το 51% των μετοχών τους στο βολιβιανό κράτος, το οποίο θα εκμεταλλεύεται από το 60% ως το 82% του πετρελαίου και του φυσικού αερίου που θα παράγεται. Όλα δείχνουν ότι το παίρνουν απόφαση, για να μην τα χάσουν όλα, παρά τις κραυγές των εντύπων τους, (Wall Street Journal, Εconomist) περί οργής των ΗΠΑ ή περί εθνικιστικής οικονομικής πολιτικής των ηγετών της Λ. Αμερικής! Η κυβέρνηση των ΗΠΑ βάζει μπροστά την Ε.Ε. να ζητά από τη Βολιβία «διαφανείς κανόνες», που δεν τους ζητούσε όταν αδιαφανώς αναλάμβαναν οι εταιρίες τους δουλειές.
Οι ΗΠΑ έχουν χάσει στην ουσία τον έλεγχο της Λατινικής Αμερικής, καθώς κύμα σφοδρού αντιαμερικανισμού κυριαρχεί από τα σύνορα του Τέξας ως την Ανταρκτική. Και αυτός ο Εβο Μοράλες με τις εθνικοποιήσεις του μας θύμισε ότι υπάρχει ιστορία και για τους λαούς τίποτα δεν είναι γραφτό.

Χαράς ευαγγέλια για τα θηριώδη τρωκτικά που θα πλαισιώνουν το δίδυμο Νικολάκη-Παμπούκη, που ανέλαβε την πώληση (ή «αξιοποίηση») της δημόσιας περιουσίας, που κατά τον κατοχικό «πρωθυπουργό» ξεπερνά τα 300 δις ευρώ!!
Αυτές είναι δουλειές για τους εργολάβους και τους μεσίτες. Και άρχισαν ήδη με το (δύσμοιρο) Ελληνικό(!) και τις παραλίες του, απ’ όπου θα ακουστεί και πάλι το «νενίκηκά σε, Λας Βέγκας και Ντουμπάι».
για έκτακτη συνάντηση του ΑΣΚΕ στα γραφεία μας στις 4 Ιουλίου, στις 7.30 το απόγευμα, με κύρια θέματα:
α) Αποτίμηση των ευρωεκλογών, της δικής μας συμμετοχής και εκτίμηση των ευρύτερων πολιτικών εξελίξεων.
β) Οικονομικός απολογισμός και κάλυψη του χρέους που απέμεινε (βλ. σελ. 4 ).
γ) Δραστηριότητες του κόμματος μέχρι το φθινόπωρο.
Στις 7 Μαΐου έγινε στην Ηλιούπολη η πολιτιστική εκδήλωση – συναυλία της νεολαίας του ΑΣΚΕ, με απρόσμενα μεγάλη επιτυχία.
Τα τραγούδια από την ορχήστρα (Γιώργος Κοντοπρίας, ’γγελος Κυριακούδης, Κώστας Περάκης, ’γγελος και Ορέστης Μάνος και Νικόλας Καργόπουλος), οι σύντομες ομιλίες (Θοδωρής Καρναβάς για τη νεολαία και Νίκος Καργόπουλος από την Ε.Ε. του ΑΣΚΕ), οι απαγγελίες, συνοδευτικές ή αντιστικτικές των τραγουδιών (Πόπη Μπινίκου) και οι σπαρταριστές συνεντεύξεις από τη ... δημοσιογράφο (Βιβή Ορφανιώτη) των ... Κ. Μητσοτάκη, Κ. Σημίτη και Ν. Αλέφαντου (Ορέστης Μάνος) προκάλεσαν ενθουσιασμό στην αίθουσα-αμφιθέατρο, όπου υπερτερούσαν οι νέοι, όχι υποχρεωτικά όλοι του ΑΣΚΕ.
Ευχόμαστε και ελπίζουμε σε επανάληψη παρόμοιων εκδηλώσεων στο προσεχές μέλλον.
Για την κατάσταση στον τύπο που επικρατεί στη χώρα μας και (σ' όλο το δυτικό κόσμο, που υπερηφανεύεται ότι προασπίζει τις ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα) είναι χαρακτηριστικό το παρακάτω δημοσίευμα στο ΠΟΝΤΙΚΙ 24/1/02.
Αν αυτή την αντιμετώπιση έχουν φωνές που είναι μισοενταγμένες στη λογική του συστήματος ή (λόγω ιδεολογίας και ιστορίας) δεν έχουν προοπτική να εισακουσθούν από από τον πολύ κόσμο, μπορεί να φαντασθεί κανείς τι γίνεται με άλλες φωνές που αμφισβητούν βασικές επιλογές της άρχουσας τάξης, όπως η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. Ας μην έχουμε αυταπάτες...

«ΠΟΝΤΙΚI» 24/1/02

• Παραλείπονται από τα «ρεπορτάζ» των περισσότερων εφημερίδων οι απόψεις των πολιτικών αρχηγών του ΚΚΕ και του ΣΥΝ σε κρίσιμες κοινοβουλευτικές συζητήσεις.
• Κυκλοφορούν «εσωτερικές» λίστες σε πολλές εφημερίδες (δε μιλάμε για τα κανάλια όπου είναι καθεστώς...) «κομμένων» πολιτικών.
• «Απείθαρχοι» δημοσιογράφοι, που αρνούνται να αποδεχθούν αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, καλούνται... πλαγίως και εντέχνως να συνετιστούν με το επιχείρημα που υποκρύπτει τη σαφή απειλή «οι καιροί είναι δύσκολοι στο χώρο...».


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)