ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

5 μέρες πριν γράψουμε αυτές τις γραμμές βρεθήκαμε πολλοί παλιοί φίλοι στο μνημόσυνο του Λευτέρη Βερυβάκη. Θυμηθήκαμε τους αγώνες του για τη δημοκρατία πριν από το 1967, την αντιδικτατορική του δράση και την πρόταση για καταδίκη σε θάνατο του ίδιου και του Αλέκου Παναγούλη, πολλά άλλα που γράφτηκαν και ακούστηκαν τις 40 αυτές μέρες. Εμείς του ΑΣΚΕ θέλουμε να προσθέσουμε κάτι: ο Λευτέρης ήξερε να αγαπά, να εκτιμά και να συνεργάζεται με ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να είχε και διαφωνία σε σοβαρά ζητήματα. Αυτό δεν το συναντάς εύκολα στην πολιτική. Θα μας λείψει.
Με χαρές, φανφάρες και τη συμμετοχή υπουργών, βουλευτών, επιχειρηματιών, μεγαλοδημοσιογράφων, δημάρχων κ.λπ. εγκαινιάστηκε η πρώτη ιδιωτική πολυτεχνική σχολή στην Ελλάδα. Τη στιγμή που η κρίση ωθεί τους νέους, αλλά και παλιούς πτυχιούχους ελληνικών πανεπιστημίων, στο εξωτερικό για δουλειά, έχουν το θράσος να πανηγυρίζουν τι; Και καλά ο Δήμαρχος Μαρουσιού, που μίλησε στην εκδήλωση, ευχαρίστησε, έγλυψε. Οι πολιτικοί που παραβρέθηκαν δεν έχουν ούτε τσίπα, ούτε φιλότιμο; Κι αυτοί γλύφτες! Και το Σύνταγμα, που απαγορεύει τη λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ;
Δύο ήσαν οι «εκπλήξεις» των εκλογών Μαΐου-Ιουνίου: από τη μια η εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και δευτερευόντως η επιβίωση της ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη κι από την άλλη η ξαφνική γιγάντωση της, μέχρι τότε, περιθωριακής ναζιστικής Χρυσής Αυγής, που τώρα δείχνει να κατακτά τη θέση του τρίτου κόμματος! Κι αν για το ΣΥΡΙΖΑ (και τη ΔΗΜΑΡ) η ερμηνεία είναι σχετικά εύκολη, μια που σ’ αυτούς προσεχώρησαν, καθ’ υπόδειξιν ή αυθόρμητα, τα 3/4 του ΠΑΣΟΚ, δεν ισχύει το ίδιο για τη Χρυσή Αυγή.
Δεν είναι η πρώτη φορά, κατ’ αρχήν, που ένα φιλοδικτατορικό κόμμα εμφανίζεται με αξιώσεις στην ελληνική πολιτική σκηνή, από το, μικρό έστω, κόμμα του Μεταξά μέχρι το 6-7% της Εθνικής Παράταξης του 1977 και το αντίστοιχο του ΛΑΟΣ του 2007-2009. Ανεξάρτητα, όμως, απ’ αυτά, η σημερινή πολιτική γιγάντωση ενός απροκάλυπτα ναζιστικού κόμματος και μάλιστα με ηγεσία πρόδηλα αντιχαρισματική, απαιτεί προσεκτικότερη διερεύνηση και αντιμετώπιση των εξ αυτής όχι αμελητέων κινδύνων.
Το πρώτο αίτιο, φυσικά, είναι η δραματική για τους πολλούς οικονομική και κοινωνική κρίση, στην οποία συνέβαλε ως κύρια υπεύθυνο ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, στο οποίο δε συμμετείχε, άμεσα ή έμμεσα, το πολιτικό προσωπικό της Χρυσής Αυγής. Έτσι άνετα και, όπως φαίνεται, αποτελεσματικά, για την ώρα, μπορούν οι νεοναζιστές να κατηγορούν όλους για όλα, να απαιτούν κάθαρση και μάλιστα με γλώσσα τόσο ωμή, που ν’ αντιστοιχεί σχεδόν πλήρως στην αγανάκτηση έως και απόγνωση των θυμάτων της πρωτοφανούς επίθεσης κατά της ελληνικής κοινωνίας. Και ταυτόχρονα να δείχνουν ότι στήνουν δίκτυα ανακούφισης και προστασίας των τωρινών και των υποψήφιων θυμάτων(!), χωρίς να ενδιαφέρεται κανείς για τις πηγές χρηματοδότησής τους…
Το δεύτερο κύριο αίτιο είναι η διαφαινόμενη αδιαφορία του γνωστού, μέχρι τώρα, πολιτικού συστήματος για όλα τα εθνικά θέματα και τους κινδύνους που απειλούν την ίδια την επιβίωση της ελληνικής κοινωνίας και χώρας. Έτσι, και πάλι, εμφανίζονται οι της Χρυσής Αυγής ως οι μόνοι που υπερασπίζονται τα τωρινά και υποψήφια θύματα του τρομακτικού, στις συνέπειές του, προβλήματος των εκατομμυρίων λαθρομεταναστών και μάλιστα με τη σιωπηλή ή και ανοιχτή ανοχή ακόμη και στην πιο ακραία αντίδραση σ’ αυτούς από τους νεοναζιστές. Αν μάλιστα προστεθεί και η διστακτικότητα έως δοσιλογισμός που επικρατεί στην αντιμετώπιση των εξωτερικών κινδύνων σε όλα, σχεδόν, τα σύνορά μας και η αποφυγή ενίσχυσης της εθνικής συνοχής, της εθνικής συνείδησης και του σεβασμού των εθνικών συμβόλων, τότε θα κυριαρχήσει η καπήλευση αυτών από τη Χρυσή Αυγή, ως μόνη εγγυήτρια του ελληνισμού, οπότε αλίμονο για τη χώρα μας.
Το ΑΣΚΕ έχει αναλύσει τα αίτια για τα παραπάνω προβλήματα κι έχει προτείνει τους τρόπους αντιμετώπισής τους, με όλα τα μέσα που διαθέτει και με όλες τις θυσίες που απαιτήθηκαν. Έχουμε τονίσει ότι όλ’ αυτά τα προβλήματα που υποτίθεται ότι προσπαθεί να λύσει η Χρυσή Αυγή θα έπρεπε να προσπαθεί να τα λύσει ένα πραγματικό λαϊκό κίνημα, με την αριστερά να πρωτοστατεί κι όχι να γίνεται μέρος των προβλημάτων. Ελπίζουμε ότι το νέο πολιτικό καθεστώς που θα σχηματιστεί μετά το χάος που προαναγγέλλεται δε θα επιτρέπει να ευδοκιμούν τέτοια «άνθη του κακού», που αποτελούν τη χαρά των εξωτερικών και εσωτερικών, συνειδητών ή αφελών, εχθρών της χώρας μας.
Σύμφωνα με τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή, δίνεται η δυνατότητα στην Εφορία να εφαρμόζει «έμμεσες τεχνικές ελέγχου», δηλαδή σχεδόν καταργούν τις δηλώσεις και τα τεκμήρια και θα μπορούν να ελέγχουν και να καθορίζουν τον φόρο εισοδήματος ανάλογα με το πόσα ξόδεψε κάποιος με πιστωτική κάρτα και με το πόσες είναι οι καταθέσεις του.
Αν αυτό είχε ως στόχο να πληρώσουν επιτέλους οι φοροφυγάδες, θα ήταν καλοδεχούμενο. Είναι όμως εντελώς υποκριτικό, αφού οι μικρομεσαίοι φοροφυγάδες δεν είναι υποχρεωμένοι να καταναλώνουν με κάρτες ή να έχουν καταθέσεις, ενώ οι μεγαλοφοροφυγάδες μπορούν άνετα να κρύβονται πίσω από οφ σορ εταιρείες.
Τελικά αυτοί που θα ξηλωθούν πάλι είναι οι πολίτες με πραγματικά χαμηλά εισοδήματα, τα οποία η Εφορία αυθαίρετα θα υπολογίζει. Εμπνευστές των καινούργιων μεθόδων είναι οι Γερμανοί και προσωπικά ο Ράιχενμπαχ, ο οποίος φιλοδοξεί να ελέγχει και τους τραπεζικούς λογαριασμούς όλων των Ελλήνων πολιτών. Ποιος ξέρει, ίσως και του Χριστοφοράκου, της Ντόρας και των αστέρων του ΠΑΣΟΚ!!!
Μη νομίσει κανείς ότι οι συστημικοί μεγαλοδημοσιογράφοι, που έχουν αναλάβει την καθημερινή πλύση του εγκεφάλου μας, εισπράττουν ως αργύρια μόνο τον παχυλό μισθό τους. Η κ. Τρέμη, π.χ., η οποία (σημειωτέον) προέρχεται από την ανανεωτική αριστερά, διετέλεσε αντιπρόεδρος της εταιρείας δημοσίων σχέσεων Quattro, η οποία ανέλαβε την προώθηση στην Ελλάδα των πολεμικών αεροσκαφών Eurofighter! (βλ. «Παρόν» 9/9/12)
Δεν είναι, λοιπόν, μόνο ο ’κης!
«Επανακτήσαμε την αξιοπιστία μας στο εξωτερικό», θριαμβολογούν σε διατεταγμένη υπηρεσία δημοσιογράφοι, σχολιαστές, πανεπιστημιακοί σε μια πρωτοφανή πλύση εγκεφάλου στα ΜΜΕ. Επείσθησαν, δηλ., οι ξένοι ότι η αμφισβήτηση του μνημονίου από τον κ. Σαμαρά ήταν ένα παιδικό αμάρτημα. «Ουδείς αναμάρτητος», απολογήθηκε ο ίδιος ο Σαμαράς, όταν ρωτήθηκε σχετικά στη Γερμανία. Ξέχασε ακόμη και την προεκλογική του υπόσχεση για επαναδιαπραγμάτευση.
Αντιθέτως, η αξιοπιστία του απέναντι στον ελληνικό λαό έφτασε στα επίπεδα της αξιοπιστίας του Γιωργάκη και του Βενιζέλου. Ποιος να τον πιστέψει, λοιπόν, όταν δηλώνει ότι αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία; Ποιος να τον πιστέψει όταν διαβεβαιώνει ότι με αυτή την πολιτική θα έρθει η ώρα της ανάπτυξης; Ποιος να τον πιστέψει ότι πρόκειται να χτυπήσει τη φοροδιαφυγή, όταν η ίδια η τρόικα απέρριψε και διέγραψε το αντίστοιχο ποσό που περιελάμβανε η κυβερνητική πρόταση για τα 11,5 δισ., αφού όλοι καταλαβαίνουν πως ούτε η τρόικα ούτε η κυβέρνηση θέλουν να τη χτυπήσουν; Πώς είναι σίγουρος, ακόμη κι αν είναι ειλικρινής, ότι η τρόικα τον έχει ενημερώσει για όλα όσα σκοπεύει να μας επιβάλει; Και πόση σημασία έχουν αυτές οι διαβεβαιώσεις, όταν η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι κατοχικές κυβερνήσεις είναι εξαιρετικά βραχύβιες; Πού βρίσκονται τώρα κάποιοι που μέχρι πριν από λίγους μήνες μας μιλούσαν ωσάν να πρόκειται να μας κυβερνούν επί δεκαετίες, από το Γιωργάκη και τον Παπακωνσταντίνου μέχρι τη Διαμαντοπούλου; Μάλλον πρέπει να είναι ευχαριστημένοι που δεν έχουν ακόμη κάτσει στο σκαμνί!
Μετά τη στροφή που έκανε ο Σαμαράς στο θέμα του μνημονίου, περιμέναμε τουλάχιστον ότι στα εθνικά θέματα θα υπήρχε μια διαφορετική αντιμετώπιση από αυτήν των κυβερνήσεων του Γιωργάκη. Η τοποθέτηση του Αβραμόπουλου, εκλεκτού των Αγγλοαμερικανών, στο υπουργείο Εξωτερικών ήταν μια πρώτη δυσάρεστη είδηση. Ο κύριος συμπεριφέρεται ωσάν να μην υπάρχουν προβλήματα, όλο δημόσιες σχέσεις και περιμένει πότε θα τον προωθήσουν οι προστάτες του και στο πόστο του πρωθυπουργού.
Αυτή η αδράνεια, σε συνδυασμό με την πολιτική των μνημονίων, που αποδυναμώνει το ελληνικό κράτος, ανοίγει την όρεξη σε όποιον εποφθαλμιά ελληνικό χώρο.

Οι Τούρκοι επεκτείνονται στο Αιγαίο

Οι Τούρκοι, αφού νοίκιασαν για 40 χρόνια τη μαρίνα της Μυτιλήνης, έχουν βάλει στο μάτι τα 23 λιμάνια και μαρίνες και πολλά άλλα, ακόμη και νησίδες και νησιά που έχουμε βγάλει στο σφυρί. Στόχος τους είναι να διεισδύσουν στην οικονομία των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, να εκμεταλλευτούν την εγκατάλειψη από το ελληνικό κράτος και να τα τροφοδοτούν με φτηνά εμπορεύματα και ενέργεια και να δημιουργήσουν τουρκικές μειονότητες. Ήδη έχουν αναδείξει ως μέγα θέμα τα δικαιώματα της ασήμαντης αριθμητικά μειονότητας στη Ρόδο και την Κω, η οποία δεν αναφέρεται καν στη Συνθήκη της Λωζάνης.
Έτσι θα επιχειρούν από πλεονεκτικότερες θέσεις την αλλαγή του καθεστώτος του Αιγαίου (χωρικά ύδατα και εναέριος χώρος, αποστρατικοποίηση νησιών, έρευνα και διάσωση, οικονομική εκμετάλλευση κ.λπ.). Η κυβέρνηση Σαμαρά προς το παρόν έχει ξεχάσει ακόμη και την προεκλογική υπόσχεση για ανακήρυξη της ΑΟΖ.

Παράλληλες δομές στη Θράκη

Στην ελληνική Θράκη οι Τούρκοι στήνουν παράνομες δομές, παράλληλες με το ελληνικό κράτος, υπό το απαθές βλέμμα της Αθήνας. Έχουν δημιουργήσει ένα δίκτυο παραεκπαίδευσης, εκβιάζοντας όλους τους μουσουλμάνους (και τους Πομάκους) να συμμετέχουν σ’ αυτό, το οποίο στην πράξη γίνεται δεκτό από τις επίσημες υπηρεσίες. Η περιπέτεια της δασκάλας Νικοπούλου είναι γνωστή. Ο παράνομος μουφτής της Κομοτηνής εκδίδει διαθήκες, κληρονομιές, διαζύγια κ.λπ., που ο νόμιμος μουφτής αρχίζει να τα κάνει δεκτά. Επίσης δημιουργεί θρησκευτικά σχολεία, αποσπώντας μαθητές από τα ιεροσπουδαστήρια του υπουργείου. Την ασφάλεια των εκδηλώσεων της μειονότητας αναλαμβάνουν άνδρες με στολές όμοιες με της τουρκικής αστυνομίας, που γράφουν επάνω «υπεύθυνος ασφάλειας» στα τουρκικά. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν ζητήσει καν την τυπική άδεια από το υπουργείο, όπως απαιτείται από τις εταιρείες σεκιούριτι. Τέλος σημαίες του «ανεξάρτητου κράτους» της Δ. Θράκης κυκλοφορούν ως μόδα στην περιοχή. Για περισσότερες λεπτομέρειες και φωτογραφικό υλικό στα «Επίκαιρα», τ. 152.
Η ελληνική κυβέρνηση διευκολύνει τους Τούρκους, μετατρέποντας την ελληνική Θράκη σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, όπου αυτοί που κυρίως θα επενδύσουν θα είναι οι Τούρκοι και οι Γερμανοί σύμμαχοί τους, με προσωπικό τους εξαθλιωμένους λαθρομετανάστες, που συσσωρεύουν στην περιοχή. Οι δημογραφικές ισορροπίες θ’ ανατραπούν άρδην, ιδίως στο νομό Έβρου.

Ζωντανό το όραμα της «Μεγάλης Αλβανίας»

Αφού η Ελλάδα δεν αντιδρά στην παραχάραξη της ιστορίας που διαπράττεται στα σχολεία των Σκοπίων, οι Αλβανοί σκέφτηκαν ότι μπορούν να τους μιμηθούν. Οι μαθητές του γειτονικού κράτους διδάσκονται μεταξύ άλλων ότι «η Βορειοδυτική Ελλάδα, από τη Φλώρινα έως την Πρέβεζα, είναι εθνικό αλβανικό έδαφος, που προσάρτησαν αιμοσταγείς Έλληνες (!!!), κάνοντας εθνοκάθαρση στους Τσάμηδες».
Διάφοροι αξιωματούχοι συμπληρώνουν. Ο διπλωμάτης Τέπσι, σε άρθρο του στην εφημερίδα Γκαζέτα Σκιπτάρε, ισχυρίστηκε πως ο Όμηρος και οι θεοί του Ολύμπου, μιλούσαν αλβανικά, τη μόνη αρχαία γλώσσα! Γιατί όχι, αφού μέχρι κι ο Ερντογάν πρόσφατα ισχυρίστηκε πως η Ολυμπιακή Φλόγα είναι τούρκικη και ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες πρέπει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, την Τουρκία;

Η θητεία Χριστόφια στην Κύπρο

Οι κομμουνιστές που κυβερνούν την Κύπρο αποδείχτηκαν πιο δεξιοί από τους δεξιούς. Ο Χριστόφιας υποστηρίχτηκε από το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα (ανανικών και αριστερών) και τον ξένο παράγοντα. Δεν αμφισβήτησε την επιλογή της ένταξης στην Ε.Ε. και η Κύπρος οδηγήθηκε στη χρεοκοπία και τα μνημόνια. Θα μας επιτραπεί να θυμίσουμε πως το 2004 όλοι (ανανικοί και αντιανανικοί) θριαμβολογούσαν για τη μεγάλη επιτυχία της ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε. και μόνο το ΑΣΚΕ προειδοποιούσε ότι η ένταξη όχι μόνο δε θα μας εξασφαλίσει την υποστήριξη της Ε.Ε. (σύσσωμη υποστήριξε το σχέδιο Ανάν), αλλά θα καταστρέψει και την ακμαία οικονομία του νησιού και θα εξασθενίσει τη διαπραγματευτική του θέση. Όπερ και εγένετο.
Όταν οι ’γγλοι σε μια έξαρση του φιλοτουρκισμού τους συνυπέγραψαν με τους Τούρκους στις 23/10/2007 το Έγγραφο «Στρατηγικής Συμμαχίας 2007/8», ο Τάσσος προχώρησε μετά από 2 εβδομάδες(!) στη σύσταση Ομάδας Υψηλού Επιπέδου για την «αναθεώρηση της στάσης της Κυπριακής Δημοκρατίας έναντι των βρετανικών βάσεων … σε συνάρτηση με τη γενικότερη στάση του Ην. Βασιλείου …». Ο Χριστόφιας στις 5/6/2008 συνυπέγραψε με τον (φίλο του, όπως έλεγε) τότε ’γγλο πρωθυπουργό Γκ. Μπράουν μνημόνιο, με το οποίο δεν αμφισβητεί τη Συνθήκη για τις βάσεις, παραπέμποντας το θέμα «στα παιδιά και τα εγγόνια μας»! Οι βάσεις αυτές σήμερα, μεταξύ άλλων, συντονίζουν τους Σύρους αντικαθεστωτικούς με τον τουρκικό στρατό («Σάντεϊ Τάιμς» 19/8/12).
Περιττό να πούμε ότι η κυβέρνηση Χριστόφια δεν έκανε ούτε ένα βήμα περισσότερο από εκεί που έφερε ο Τάσσος το θέμα των ενεργειακών πόρων της Κύπρου.

Και πολιτιστική αλλοτρίωση

Για να μας επιβάλουν την υποταγή, δεν αρκούνται στην πολιτική προπαγάνδα, αλλά επεμβαίνουν και στο πολιτιστικό επίπεδο. Η πολιτιστική αλλοτρίωση και η απώλεια της εθνικής συνείδησης είναι ο ασφαλής τρόπος όχι μόνο για να υποταχθεί ένας λαός, αλλά και για να εξαφανιστεί. Δεν είναι τυχαίο ότι τα μεγάλα κανάλια των «νταβατζήδων» ταΐζουν καθημερινά εκατομμύρια Έλληνες και Ελληνίδες με τούρκικα σίριαλ, για να εξοικειωθούν με την τουρκική καθημερινότητα και να θαυμάζουν την ομορφιά και την (πραγματική) ανάπτυξη της Τουρκίας. Ο μοναδικός όρος που έθεσαν οι Τούρκοι για να δώσουν τα σίριαλ είναι να μη γίνει μεταγλώττιση, αλλά να ακούγεται η τουρκική γλώσσα. Η γλώσσα του κυρίαρχου! Η δικαιολογία των καναλιών είναι ότι δεν έχουν χρήματα και τα τούρκικα είναι φτηνά. Απευθύνονται σε ανόητους. Μόνο τα τούρκικα είναι φτηνά;
Αφού δεχθήκαμε τα προηγούμενα, οι Τούρκοι και ο (διοικούμενος από Αγγλοαμερικάνους) ΑΝΤ1 έκαναν και το επόμενο βήμα. Να μάθουν οι Έλληνες την Ιστορία όπως τη θέλουν οι Τούρκοι. Γι’ αυτό … Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής! Ούτε τώρα θα αντιδράσουμε;
Όπως πάντα στην ιστορία μας, δυστυχώς και σήμερα υπάρχει η μικρή μειοψηφία, πλουσίων κυρίως, που προθύμως σηκώνουν ακόμη και την τουρκική σημαία, αν νομίζουν ότι αυτό είναι για το προσωπικό τους όφελος.

Η κατοχή αυξάνει τους κινδύνους

Σε συνθήκες κατοχής, όπως η σημερινή, οι κίνδυνοι για την εδαφική μας ακεραιότητα αυξάνονται. Ο πανικός και ο εφησυχασμός είναι οι χειρότεροι τρόποι αντίδρασης. Η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και η κινητοποίησή μας είναι η ασφαλής αντίδραση για ν’ αποφύγουμε τους κινδύνους.
Κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλοβουλγαρικής κατοχής αποφύγαμε τόσο την προσάρτηση της Αν. Μακεδονίας και της Δυτ. Θράκης στη Βουλγαρία (κατά τα πρότυπα της Αν. Ρωμυλίας), όσο και τη δημιουργία του βλάχικου «Πριγκηπάτου της Πίνδου», που προωθούσαν οι Ιταλοί κατακτητές σε συνεργασία με τους Ρουμάνους.
Κατά τη διάρκεια της χουντικής επταετίας αποφύγαμε να μετατραπούμε επισήμως σε δορυφόρο της Τουρκίας με τις συζητήσεις του Έβρου, δεν αποφύγαμε όμως την εισβολή και κατοχή του 40% της Κύπρου, επειδή η χούντα διευκόλυνε παντοιοτρόπως τους Τούρκους, η διάδοχη πολιτική κυβέρνηση ανέχθηκε τα τετελεσμένα και ο ελληνικός λαός ήταν «απασχολημένος» με τους πανηγυρισμούς για την «αποκατάσταση της Δημοκρατίας». Ελπίζουμε να μη ζήσουμε άλλη μια τραγωδία, πανηγυρίζοντας, π.χ., για την απαλλαγή μας από το μνημόνιο!
Μέσα στη δύσκολη συγκυρία μας ευνοούν δύο στοιχεία: α) η αντίθεση Τουρκίας-Ισραήλ, άγνωστο σε ποιο βαθμό είναι αληθινή και πόσο θα διαρκέσει, β) η αποτυχία της φιλόδοξης επεκτατικής πολιτικής Νταβούτογλου, τουλάχιστον στο ζήτημα των «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες. Βεβαίως αυτά πρέπει να τα εκμεταλλευόμαστε, αλλά δεν μπορούν να αποτελούν τη βάση στήριξής μας, γιατί σήμερα υπάρχουν κι αύριο όχι. Η βάση είναι η δική μας δύναμη, που αποθαρρύνει όσους επιβουλεύονται την εθνική μας κυριαρχία.
Το ΑΣΚΕ καλεί τους φίλους του στην καθιερωμένη συνεστίασή του, που θα πραγματοποιηθεί στα γραφεία του, την Κυριακή 14 Οκτωβρίου, στις 12 το μεσημέρι.
Θα συζητήσουμε για τις πολιτικές εξελίξεις, θα απολαύσουμε μεζέδες φτιαγμένους από εμάς, κρασί και μουσική.
Η χώρα μας έχει ήδη χρεοκοπήσει. Πληρώνει μόνο τους πετσοκομμένους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων, τους ξένους δανειστές και φυσικά τους χρυσοκάνθαρους της εξουσίας με ακριβό βραχυπρόθεσμο δανεισμό (4,5%) με έντοκα, που αυξάνουν κατακόρυφα το δημόσιο χρέος, αφού τα δημόσια έσοδα, παρά τους δυσβάστακτους φόρους, καταρρέουν, λόγω της τεράστιας ανεργίας, των λουκέτων και του στραγγαλισμού των εισοδημάτων.
Ο δημόσιος τομέας υπηρεσιών (παιδεία, υγεία, πρόνοια, εθνική άμυνα, δημόσια ασφάλεια, δικαιοσύνη, κοινωνική ασφάλιση κ.λπ.) έχει αποδιαρθρωθεί και τείνει ραγδαία προς τη διάλυση, με βάση το απάνθρωπο σχέδιο λιτότητας και λαθρομετανάστευσης που εφαρμόζουν μεθοδικά οι ξένες δυνάμεις της νέας κατοχής, με τη συνδρομή των εγχώριων υποτακτικών τους και την πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ τους, για να ξεπουληθεί η χώρα και να διαλυθεί η ελληνική κοινωνία.

Το ομόλογο των 3,2 δισ. του Αυγούστου

Με έντοκα τρίμηνης διάρκειας αξίας 4 δισ. πλήρωσε τον Αύγουστο η κυβέρνηση το ομόλογο 3,2 δισ. στην ΕΚΤ στο άρτιο, ενώ η ΕΚΤ το είχε αγοράσει στο 70% της ονομαστικής του αξίας, αποκομίζοντας κέρδη 900 εκατομμύρια. Οι τοκογλύφοι της ΕΚΤ, δηλ., μας δάνεισαν με επιτόκιο 40%! Επιπλέον, το ομόλογο αυτό θα έπρεπε να πληρωθεί όχι με νέα έντοκα, αλλά με τη δόση των 31,5 δισ., που σύμφωνα με τη σύμβαση θα έπρεπε να μας είχε δοθεί στις 28 Ιουνίου. Οι τοκογλύφοι απαιτούν την τήρηση των συμφωνηθέντων μόνο από την Ελλάδα κι όχι από τον εαυτό τους. Στην Ιρλανδία η ΕΚΤ ανέστειλε επ’ αόριστο την εξόφληση των ομολόγων της, ενώ στην Ελλάδα των υποτακτικών της το απαίτησε με την απειλή χρεοκοπίας.

Τα νέα εξοντωτικά μέτρα

Τα νέα μέτρα ύψους 11,5 δισ. τα είχε συμφωνήσει την άνοιξη ο Βενιζέλος. Ο άθλιος Στουρνάρας διαρρέει ότι μπορεί να φτάσουν και μέχρι τα 22 δισ.! Για να μας πείσει ότι είναι αναγκαία δήλωσε: «Τα 400 δισ. ευρώ που μας δίνουν οι Ευρωπαίοι που θα τα βρούμε; Πιστεύετε ότι η Μέρκελ και οι Ευρωπαίοι θα πήγαιναν στα κοινοβούλιά τους και θα έλεγαν πρέπει να δώσουμε 400 δισ. στους κακομοίρηδες τους Έλληνες;»
Αυτά τα μέτρα υπερβαίνουν κάθε όριο αντοχής και ανοχής της ελληνικής κοινωνίας και είναι αδύνατο να εφαρμοσθούν. Το γνωρίζουν όλοι αυτό. Πόσοι ακόμη θα μπορούν να πληρώνουν τους υπέρμετρους φόρους, τα χαράτσια, τις ασφαλιστικές εισφορές, τη ΔΕΗ κ.λπ.; Πόσοι ακόμη θα μείνουν άνεργοι, πόσα λουκέτα και πόση ανθρώπινη δυστυχία θα προκαλέσουν; Αυτά είναι λύτρα που πληρώνει ο ελληνικός για τα δεσμά του ευρώ και της Ε.Ε. Για να τον έχουν υποταγμένο, εξαθλιωμένο και καταδικασμένο να μην παράγει και η πατρίδα μας να είναι λάφυρο των ξένων συμφερόντων.
Είναι παραμύθια ότι θα υπάρξει ανάπτυξη με τη δόση των 31,5 δισ., όποτε κι αν μας τη δώσουν, αφού τα 25 θα τα πάρουν οι χρεοκοπημένες ιδιωτικές τράπεζες και με τα 6,5 θα πληρωθούν οι οφειλές του δημοσίου. Είναι ανέκδοτο ότι με την έκθεση της τρόικας θ’ αποφασίσουν οι «εταίροι» για το μέλλον της χώρας, δηλ. ότι οι υπάλληλοί τους θα καθορίσουν μόνοι τους το μέλλον της ευρωζώνης.

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας

Εν τω μεταξύ άρχισε το μεγάλο φαγοπότι των τραπεζιτών, με συνενόχους το Στουρνάρα και τον Προβόπουλο, που βρίσκεται πίσω από κάθε ξεπούλημα, όπως αυτό που έγινε νύχτα με την «καλή» ΑΤΕ με καταθέσεις 17 δισ., που χαρίστηκε για 90 εκ., όπως είπαν, στο Σάλα, ενώ η «κακή» με τις ζημιές θα φορτωθεί στον ελληνικό λαό ποιος ξέρει πόσα δισ.! Τα ίδια είχε κάνει ο Βενιζέλος, που μας φόρτωσε 1,7 δισ., για να σώσει την Proton Bank του απατεώνα ιδιοκτήτη της, με τις ευλογίες της Ε.Ε., η οποία, στο όνομα του ελεύθερου και ανόθευτού ανταγωνισμού, παριστάνει τον κέρβερο στις κρατικές ενισχύσεις μόνον όταν αυτές δίνονται σε δημόσιες επιχειρήσεις. Κι ετοιμάζονται οι άθλιοι να ξεπουλήσουν το κερδοφόρο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, με αδιαφάνεια, με το πρόσχημα της μη βιωσιμότητας, αφού όμως οι κρατικές τράπεζες λεηλατήθηκαν με το «κούρεμα» (3,2 δισ. από το Τ.Τ.), γιατί εξαιρέθηκαν από την ανακεφαλαιοποίηση με εντολή της τρόικας, ώστε να ξεπουληθούν σε ξένους.

Το θράσος των τραπεζιτών

Οι τραπεζίτες ήδη έχουν πάρει συνολικά 203 δισ. σε εγγυήσεις και χρήμα, δηλ. ένα ΑΕΠ της χώρας, με δάνεια που φορτώνεται ο ελληνικός λαός. Δεν αποδίδουν, όμως, ούτε τα 550 εκ. που χρωστούν στο δημόσιο οι τράπεζές τους από τα 28 δισ. που πήραν επί Αλογοσκούφη το 2008, με αντάλλαγμα προνομιούχες μετοχές. Μάλιστα ο Σταϊκούρας έσπευσε αρχικά να τις καλύψει: «Η επιστροφή των οφειλών θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα στις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών και η κυβέρνηση εξετάζει και αναζητά βέλτιστη λύση, μεριμνώντας σε κάθε περίπτωση για την διασφάλιση του εθνικού συμφέροντος». Τα 550 εκ υπερβαίνουν τις περικοπές από τα ειδικά μισθολόγια(360 εκ.).
Απομένει η τυπική χρεοκοπία

Η τυπική χρεοκοπία δεν έχει επέλθει ακόμη, επειδή η Γερμανία, προς το παρόν, θέλει να μας κρατήσει, σχεδόν με το ζόρι, στο ευρώ, αυτό το νόμισμα-μέγκενη, για να αποτραπεί η πρόωρη διάλυση της ευρωζώνης, που θα πληρώσει η Γερμανία. Η ευρωζώνη ήδη απειλείται άμεσα από την Ισπανία και ακολουθούν Ιταλία και Γαλλία, με άμεσο κίνδυνο ραγδαίας διάχυσης της ύφεσης σ’ όλο τον κόσμο, λόγω των γερμανικών «προγραμμάτων» λιτότητας.

Η Γερμανία και το ευρώ

Η γερμανική οικονομία και ισχύς βασίζεται στις εξαγωγές. Ο σχεδιασμός του ευρώ και της ευρωζώνης έγινε επί Χέλμουτ Κολ μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990 και είχε ως βασικό στόχο την επέκταση και την αύξηση των εξαγωγών της στο χώρο της Ε.Ε. και ιδιαίτερα σε χώρες που θα υιοθετούσαν το ευρώ. Στη συνέχεια επί Γκέρχαρντ Σρέντερ έγινε μεγάλη εσωτερική υποτίμηση, δηλ. μειώσεις μισθών, εργασία-λάστιχο κ.λπ., ώστε να μειώσουν το κόστος παραγωγής, την αγοραστική δύναμη και να μειώσουν τις εισαγωγές για ν’ αυξάνουν τα εμπορικά πλεονάσματα. Το ευρώ δηλ. σχεδιάσθηκε προς όφελος της Γερμανίας και δευτερευόντως των βόρειων συμμάχων της. Με το ευρώ ως κοινό νόμισμα η Γερμανία προστατευόταν από τις υποτιμήσεις των εθνικών νομισμάτων και την ανατίμηση του μάρκου, λόγω των πλεονασμάτων της, που θα δυσκόλευαν τις εξαγωγές της. Με τα πλεονάσματά της δάνεισε αφειδώς χώρες της ευρωζώνης για εισαγωγές γερμανικών προϊόντων και οι εταιρείες της δωροδοκούσαν ασύστολα, για να πουλούν περισσότερα και ακριβότερα.
Με την κρίση, προς το παρόν, αποκομίζει τεράστια κέρδη (υπολογίζονται σε 65 με 70 δισ. από το 2010) με την υποτίμηση του ευρώ, που βοηθά τις εξαγωγές της σε τρίτες χώρες. Η κρίση αφορά τους άλλους που φρικιούν εμπρός στη νέα γερμανική παλινόρθωση. Οι ελπίδες των μεγάλων χωρών του ευρωπαϊκού νότου να σωθούν μέσω της ΕΚΤ, από την οποία περιμένουν να τυπώσει χρήμα, αποδεικνύονται συνεχώς φρούδες, επειδή προσκρούουν στο γερμανικό βέτο. Η Γερμανία δεν είναι διατεθειμένη να πληρώσει. Θέλει μόνο να την πληρώνουν οι άλλοι.

Η κρίση και η γερμανική στάση

Η κρίση, που βαθαίνει λόγω της γερμανικής συνταγής λιτότητας, έχει προκαλέσει μείωση των γερμανικών εξαγωγών προς τις χώρες της ευρωζώνης και γενικώς της Ε.Ε., ενώ έχουν αυξηθεί οι εξαγωγές της προς τρίτες χώρες, ιδιαίτερα προς την Κίνα και την Ιαπωνία Η Γερμανία, διαβλέποντας ότι θα έχει πρόβλημα εξαγωγών, προσπαθεί να σταθεροποιήσει και να επεκτείνει τις αγορές της Ασίας, με επισκέψεις της Μέρκελ επικεφαλής κουστωδίας επιχειρηματιών. Όμως τα πράγματα δεν προοιωνίζονται ρόδινα. «Το χάλι στην ευρωζώνη κάνει τις γερμανικές φίρμες να στενάζουν», δηλώνει ο εκπρόσωπος του Συνδέσμου των Γερμανικών Εμπορικών και Βιομηχανικών Επιμελητηρίων (DIHK) Ίλια Νοτνάγκελ και συνεχίζει. «Kαι οι πιο καλές συναλλαγές με τις αναδυόμενες οικονομίες δε φθάνουν για να εξισώσουν τις απώλειες».
Η Κίνα και η Ιαπωνία περιορίζουν σταδιακά τις εισαγωγές τους, επειδή εισέρχονται σε φάση μείωσης της ανάπτυξής τους. Η Γερμανία θα υποχρεωθεί να επανέλθει στην ευρωζώνη ως κύρια πηγή κερδοφορίας, περιθωριοποιώντας ακόμη περισσότερο τις υπόλοιπες χώρες, με αποτέλεσμα να υποτιμάται το ευρώ και να διαμορφώνεται ένα εκρηκτικό διαλυτικό κλίμα στην Ε.Ε. Επομένως η Γερμανία όσο κερδίζει από την κρίση θα στηρίζει το ευρώ και θα υποχρεώνει χώρες και κοινωνίες να πληρώνουν τα λύτρα.

Η απελευθέρωση από τη γερμανική κατοχή

Όταν οι λαοί και οι κοινωνίες θ’ απορρίψουν τη γερμανική κατοχή τότε μόνο θα έχουν ελπίδα ενός καλύτερου μέλλοντος. Ελπίζουμε η αρχή να γίνει από τη χώρα μας, με την απελευθέρωσή της από την κατοχή της Ε.Ε. και του ευρώ της, που την έχει εξαναγκάσει να μην παράγει, να δανείζεται και να διαλύεται ραγδαία θεσμικά, κοινωνικά και οικονομικά. Κύριος στόχος της απελευθέρωσης μιας ελληνικής κυβέρνησης είναι η αποκατάσταση, η αύξηση και η επέκταση της εθνικής μας παραγωγής το ταχύτερο δυνατόν, αξιοποιώντας το υψηλής στάθμης ανθρώπινο δυναμικό, το φυσικό πλούτο και τη θέση της χώρας.
Αυτό θα γίνει εφικτό με την επαναφορά του εθνικού νομίσματος, με τις τράπεζες δημόσιες υπό κοινωνικό έλεγχο, με δημόσιες επενδύσεις, με έλεγχο της διακίνησης κεφαλαίων και αγαθών, με ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, που να αξιοποιεί προς όφελος και της Ελλάδας τις σχέσεις με άλλες χώρες, όπως αναλυτικά έχει προτείνει το ΑΣΚΕ (δες στην ιστοσελίδα μας στα επίκαιρα κείμενα «Για μια στρατηγική αποχώρησης από την Ε.Ε.» 14-2-2012). Η καταστροφή που κινδυνολογούν οι ευρωπαϊστές ότι θα συμβεί με την επαναφορά της δραχμής, και μάλιστα εντός Ε.Ε., ήδη συμβαίνει τώρα με το ευρώ τους. Αυτό θα πρέπει να σταματήσει. Το παράδειγμα της Ισλανδίας είναι πρόσφατο.




Η κυβέρνηση του Α. Σαμαρά δεν έχει τίποτα να «ζηλέψει» από προηγούμενες υποτελείς κυβερνήσεις, όπως αυτή του ΓΑΠ. Υπηρετεί τους ξένους, χωρίς να ζητεί τίποτα για την Ελλάδα. Δεν εκπροσωπεί την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στους άλλους διεθνείς οργανισμούς και στις διμερείς επαφές, αλλά εκπροσωπεί στην Ελλάδα τα συμφέροντα των ξένων ορνέων, κυρίως των τραπεζιτών-τοκογλύφων.
Στόχος τους είναι να χαρίσουν όλη την ελληνική δημόσια περιουσία (και την ιδιωτική, αν προλάβουν) στους ξένους και στους ελληνόφωνους συνεργάτες τους και να τους προσφέρουν τον ελληνικό λαό ως φτηνό, χωρίς απαιτήσεις προσωπικό. Η ύφεση όχι μόνο δεν τους ενοχλεί, αλλά την επιδιώκουν, ώστε ν’ αυξάνεται η ανεργία και να επιβάλλεται ο εργασιακός μεσαίωνας, αφού οι εργαζόμενοι εύκολα υποκύπτουν στους εκβιασμούς των επιχειρησιακών και των ατομικών συμβάσεων. Τελευταίο τους κατόρθωμα (και του κ. Προβόπουλου, βεβαίως) η δωρεά της Αγροτικής Τράπεζας στον κ. Σάλλα, δανειστή του κ. Προβόπουλου. Ακολουθεί το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.
Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι τα συστημικά ΜΜΕ, που έφεραν και στήριξαν στην εξουσία το Σημίτη και το Γιωργάκη (Μέγκα, Τα Νέα, Έθνος κ.λπ.), που μέχρι πριν από 1 χρόνο πολεμούσαν με χυδαιότητα τον αντιμνημονιακό Σαμαρά, είναι τώρα οι κύριοι υποστηρικτές της κυβέρνησής του και ότι περισσότερη αντιπολίτευση ασκούν οι εφημερίδες που ιδεολογικά πρόσκεινται στη Ν.Δ.
Η αρπαγή της περιουσίας μας και η εξαθλίωσή μας δεν είναι, δυστυχώς, ο τελικός στόχος τους. Αυτό που τελικά επιδιώκουν είναι η διάλυση του ελληνικού κράτους, ώστε να εξουδετερώσουν τον «ατίθασο ελληνικό λαό», που τους χαλάει τα σχέδια στα Βαλκάνια και την Αν. Μεσόγειο. Οι περιφερειακοί τοποτηρητές των δυτικών συμφερόντων καραδοκούν ν’ αρπάξουν ό,τι μπορέσουν από τον ελληνικό εθνικό χώρο (βλ. σχετικό κείμενο).
Την ευθύνη γι’ αυτή την προδοσία έχουν και τα 3 κυβερνητικά κόμματα κι όχι μόνο οι υπουργοί και βουλευτές τους, αλλά και το πλήθος των στελεχών τους σε θέσεις κλειδιά και οργανισμούς, που κάνουν τη βρώμικη δουλειά.
Ο ελληνικός λαός διακατέχεται από οργή και απόγνωση, αλλά δε γνωρίζει με ποιο τρόπο ν’ αντιδράσει. Ένα μεγάλο μέρος του στήριξε τις ελπίδες του στον αντιμνημονιακό Σαμαρά, στη συνέχεια περιόρισε τις ελπίδες αυτές πιστεύοντας στις προεκλογικές υποσχέσεις για επαναδιαπραγμάτευση και ανάπτυξη, τώρα έχασε κι αυτή την ελπίδα. Η αντιπολίτευση και τα συνδικάτα δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη. Κάποιες μορφές αντίδρασης (απεργίες, «πλατείες» κ.λπ.) κρίνονται ανεπαρκείς. Ακόμη δεν έχει εμπιστοσύνη ο λαός στον εαυτό του, ώστε να απορρίψει όλους τους «εκφραστές» που του σερβίρουν τα συστημικά ΜΜΕ και να κινηθεί αυτόνομα. Έτσι διαψεύδεται συνεχώς και η μεγάλη πλειονότητα παραμένει αδρανής και υπομένει. Ένα τμήμα του, που αυξάνει ανησυχητικά, τυφλωμένο από την απελπισία, ενισχύει τη Χρυσή Αυγή.

Πότε θα ξεσπάσει η θύελλα;

Αλλά ήδη όσοι έχουν ξεπεράσει τα όρια της φτώχειας είναι πάρα πολλοί. Ακόμη περισσότεροι όσοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στη φορολογική επιδρομή. Όσοι διαβλέπουν και τις εθνικές καταστροφές που έρχονται ασφυκτιούν περισσότερο. Το καζάνι βράζει. Όσο καθυστερεί το ξέσπασμα, τόσο πιο απρόβλεπτο, άγριο και επώδυνο θα είναι.
Οι σχεδιασμοί του ξένου παράγοντα προβλέπουν τη στήριξη και παραμονή της κυβέρνησης Σαμαρά για όσο αντέξει. Ίσως σε κάποια φάση να επιχειρηθεί αντικατάστασή του από τον Αβραμόπουλο, που τον διατηρούν αδρανή, χωρίς φθορές στο υπουργείο Εξωτερικών. Ίσως επαναληφθούν πειραματισμοί με μη πολιτικά πρόσωπα. Όλ’ αυτά θα είναι βραχύβια. Στο τέλος υπάρχει και η επιλογή των αντιμνημονιακών συστημικών, με κύρια δύναμη το ΣΥΡΙΖΑ. Αν προκριθεί αυτή η λύση, τότε οι Γερμανοί και λοιποί Ευρωπαίοι παραχωρούν και πάλι τα πολιτικά πρωτεία στους Αμερικανούς, όπως επί Γιωργάκη. Τότε ο νέος δικομματισμός, πιο επικίνδυνος απ’ όλους τους προηγούμενους, θα είναι ανάμεσα στους εθνομηδενιστές του ΣΥΡΙΖΑ και τους φασίστες της Χρυσής Αυγής.
Μπροστά σ’ αυτές τις μαύρες προοπτικές αυτό που απουσιάζει είναι αυτό που περισσότερο έχει ανάγκη ο τόπος: ένα μεγάλο κίνημα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης, το οποίο η πατριωτική-δημοκρατική αριστερά οφείλει να στηρίξει. Αυτό το κίνημα μπορεί να ακυρώσει όλους τους παραπάνω σχεδιασμούς των ξένων και να αναδείξει πολιτικές δυνάμεις που θα υπηρετούν το λαό και τον τόπο.

Δυσαρέσκεια και απογοήτευση στη Ν.Δ.

Η μεγάλη στροφή του Σαμαρά έχει προκαλέσει αναταραχή στη Ν.Δ. Στις εσωκομματικές διαδικασίες σημειώνονται σοβαρά επεισόδια και είχαμε και τις πρώτες (μετά το μνημόνιο 2) διαγραφές. Η φθορά της Ν.Δ. δεν είναι ακόμη τόσο μεγάλη όσο του ΠΑΣΟΚ, αλλά οι βουλευτές και άλλα στελέχη αντιλαμβάνονται ότι είναι θέμα ολίγου χρόνου να ζήσουν τις καταστάσεις που έζησαν πέρσι οι κυβερνητικοί του ΠΑΣΟΚ, που προπηλακίζονταν σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους, κυρίως από όσους τους είχαν ψηφίσει.
Βεβαίως, δεν αναμένονται σημαντικές ανταρσίες στην ψηφοφορία για τα νέα μέτρα, αφού κάποιοι «αντάρτες» ήδη προσχώρησαν στο κόμμα του Π. Καμμένου και όσοι έκαναν δήλωση μετανοίας και επέστρεψαν θ’ αποφύγουν το «δις εξαμαρτείν».
Εξ άλλου ο Σαμαράς, για ν’ αποκτήσει την εύνοια του ξένου παράγοντα, επανέφερε τη Ντόρα στο κόμμα, αναβάθμισε νεοφιλελεύθερους (Χατζηδάκης κ.λπ.) και μάζεψε μπουμπούκια από το ΛΑΟΣ. Η Ν.Δ. και ως κομματικός οργανισμός πια είναι πολύ διαφορετική από πέρσι.

Τα κόμματα της συγκυβέρνησης

Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, οι δύο κυβερνητικοί εταίροι της Ν.Δ., βρίσκονται σ’ ένα μεγάλο δίλημμα. Στηρίζουν την κυβερνητική πολιτική και προκαλούν την αγανάκτηση του κόσμου και τη συρρίκνωση της εκλογικής τους δύναμης. Αν δεν το κάνουν, χάνουν την υποστήριξη των ΜΜΕ και των ξένων προστατών τους, φεύγουν από την κυβέρνηση και διαλύονται, γιατί αυτοί οι δύο κομματικοί μηχανισμοί λειτουργούν μόνο για να μοιράζουν αξιώματα και πάσης φύσεως ωφελήματα της εξουσίας. Έτσι παραμένουν στην κυβέρνηση και το μόνο που κάνουν είναι να ψελλίζουν ψευτοδιαφωνίες.
Ειδικά το ΠΑΣΟΚ έχει πρόβλημα και με τον προσωπικό χαρακτήρα του Προέδρου του, ο οποίος έρχεται σε σύγκρουση με στελέχη που μέχρι πριν από λίγο τον στήριζαν και τα οποία ήδη κινούνται για αποχώρηση από το ΠΑΣΟΚ (Λοβέρδος κ.λπ.). Πληροφορίες μιλούν για αποχώρηση πάνω από 10 βουλευτών! Το χειρότερο για το Βενιζέλο είναι ότι έχει φθαρεί πλέον τόσο πολύ, ιδίως από τη θητεία του στο υπουργείο Οικονομικών, που δεν είναι ιδιαιτέρως χρήσιμος σ’ αυτούς που μέχρι τώρα τον στήριζαν. Έτσι δεν αποκλείεται να επίκειται περαιτέρω καταβαράθρωση του ΠΑΣΟΚ, ίσως και διάλυσή του.
Τα πράγματα δεν είναι καλύτερα για τη ΔΗΜΑΡ, της οποίας οι εκλογικές απώλειες (εν όψει εισόδου της στην κυβέρνηση) αναπληρώθηκαν τον Ιούνιο με τη θυσία των Οικολόγων-Πράσινων, αλλά τώρα δε φαίνεται να υπάρχει τρόπος να αναπληρωθούν.
Η αντιμνημονιακή αντιπολίτευση

Η αντιμνημονιακή αντιπολίτευση, ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητοι Έλληνες, φαίνεται πια ότι δεν είναι διατεθειμένη να εκφράσει ένα γνήσιο λαϊκό κίνημα απελευθέρωσης από τα μνημόνια και (πολύ περισσότερο) από την πολιτική που οδήγησε σ’ αυτά. Επιβεβαιώνεται ότι εκφράζει περισσότερο την αντίθεση του δολαρίου προς το ευρώ και λιγότερο την αντίθεση του ελληνικού λαού προς όλους τους ξένους δυνάστες του. Η χονδροειδής άρνηση των Ολάντ, Γιούνκερ, Ρομπάι κ.λπ. να δουν καν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ενδεικτική.
Έχουν περάσει 3 μήνες από τις εκλογές, με φοροεπιδρομές, απολύσεις, λουκέτα, κ.λπ. και οι πολίτες δεν αισθάνθηκαν κάποιον δίπλα τους, πλην ελάχιστων μεμονωμένων πρωτοβουλιών από κάποιες οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ (κοινωνικά παντοπωλεία κ.λπ.). Μόνο λόγια και εύκολη αντιπολίτευση από τηλεοράσεως.
Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν πήραν καμιά πρωτοβουλία στα εθνικά θέματα και για τη λαθρομετανάστευση, όπου εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα. Ειδικά στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, αφού η αριστερά όχι μόνο δεν παρεμβαίνει θετικά (ως όφειλε), αλλά αδιαφορεί ή εγκληματεί και αφού η κυβέρνηση δε δείχνει καμιά διάθεση ν’ αντιμετωπίσει το πρόβλημα, περιοριζόμενη σε επικοινωνιακά τεχνάσματα τύπου «Ξένιος Δίας», η ανυπαρξία των Αν. Ελλήνων αφήνει ελεύθερο το πεδίο για δράση στη Χρυσή Αυγή (βλ. ειδικό άρθρο). Ο Π. Καμμένος δεν κατάφερε να δημιουργήσει καν ένα στοιχειώδη κομματικό μηχανισμό και ούτε φαίνεται ότι θα το καταφέρει, γιατί «στη βράση κολλάει το σίδερο».
Στο ΣΥΡΙΖΑ έχει ενισχυθεί η ηγετική ομάδα του Αλ. Τσίπρα από τους πασοκογενείς, με αποτέλεσμα να περιθωριοποιηθούν περαιτέρω τα στελέχη που θέλουν να εκφράσουν μια πολιτική προς το συμφέρον του ελληνικού λαού. Κάποιες συνιστώσες, δημιουργήματα του συστήματος που παριστάνουν τους επαναστάτες, συμπληρώνουν την εικόνα του αλαλούμ. Οι πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας για σχέσεις με Αμερικανούς συμβούλους και οι εξ Αμερικής φιλοφρονήσεις απλώς ταιριάζουν με την εκτίμηση ότι οι ευρωπαϊστές πολεμούν το ΣΥΡΙΖΑ όχι γιατί είναι «κόμμα της δραχμής» (μακάρι να ήταν), αλλά «κόμμα του δολαρίου». Την αμερικανική πολιτική, άλλωστε, εξυπηρετούν οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τα εθνικά θέματα και τους λαθρομετανάστες. Αμερικανική θέση είναι και η παραμονή της Ελλάδας στην Ε.Ε., αλλά με ένα ευρώ μη ανταγωνιστικό προς το δολάριο. Βέβαια ήταν μια εσωκομματική νίκη του Αριστερού Ρεύματος το γεγονός ότι τελικά περιελήφθη στην πρόταση για εξεταστική και η ενασχόληση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της κ. Γιάννας, ευεργέτιδος της ηγετικής ομάδας.

Κανένα πρόβλημα από το ΚΚΕ

Το ΚΚΕ, παρά τις μεγάλες απώλειες σε στελέχη, μέλη και ψηφοφόρους, δε φαίνεται ν’ αλλάζει γραμμή, προς μεγάλη ικανοποίηση των μνημονιακών, υποστηρικτών του ευρώ, που μας κυβερνούν. Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο προτίμησε τη φθορά του από μια αλλαγή γραμμής, που στο κάτω κάτω θα το επανέφερε στη γραμμή που πάγια ακολουθούσαν τα Κ.Κ. από τότε που δημιουργήθηκαν (δημιουργία μετώπων κ.λπ.). Τα πράγματα είναι τόσο προφανή, που δεν αντέχουν σε επιφανειακές ερμηνείες περί λάθους κ.λπ. Αρχίζει να φαίνεται λογική η άποψη ότι το ΚΚΕ πολεμούσε εκ του ασφαλούς το σύστημα και τη βασική του επιλογή της συμμετοχής στην Ε.Ε. και το ευρώ όσο αυτό το σύστημα ήταν σταθερό, αλλά, μόλις άρχισε να κλυδωνίζεται με τα μνημόνια, το στηρίζει με τον τρόπο του, π.χ. ακυρώνοντας οποιαδήποτε ενωτική προσπάθεια. ’ρα και η δήλωση της Α. Παπαρήγα ότι αποχώρηση από το ευρώ θα σημαίνει καταστροφή δεν ήταν ένα «στιγμιαίο αδίκημα», αλλά μια βαθύτερη σκέψη. Λογικό, επίσης, είναι ότι τα μισθοδοτούμενα από το κόμμα στελέχη που ελέγχουν την Κ.Ε. δεν είναι σε θέση να ανοιχτούν στην κοινωνία, οπότε αλλαγή γραμμής θα σήμαινε και αντικατάστασή τους από άλλα ικανότερα, που υπάρχουν εν αφθονία. Τελικά το μέλλον προβλέπεται δύσκολο για το ΚΚΕ, γιατί δε διεκδικεί κάποιο ρόλο στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις.

Η πολιτική της απελευθέρωσης

Όπως προαναφέραμε, ο τόπος μας έχει ανάγκη από ένα μεγάλο κίνημα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης. Το ΑΣΚΕ θεωρεί ότι εκεί είναι η θέση του. Επανειλημμένα έχουμε εξηγήσει τους άξονες μιας πολιτικής απελευθέρωσης, που εκφράζει τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Ας μην τους επαναλάβουμε.
Βλέποντας διάσπαρτες τις δυνάμεις, άτομα και συλλογικότητες, που θα μπορούσαν να συνθέσουν μια αρχική Κίνηση, το ΑΣΚΕ με απόφαση της Συνόδου του πήρε την πρωτοβουλία να απευθυνθεί σε όλες τις δυνάμεις που υπέθετε ότι βρίσκονται στο χώρο αυτό. Επί 6 μήνες έγιναν πάμπολλες και κουραστικές συζητήσεις. Κάποιοι προτίμησαν την εύκολη λύση της προσχώρησης σε άλλα σχήματα, κυρίως το ΣΥΡΙΖΑ και δευτερευόντως στο ΚΚΕ, τους Ανεξάρτητους Έλληνες και το ΟΧΙ. Κάποιοι δε φάνηκαν διατεθειμένοι ν’ αποδεχθούν βασικές θέσεις, όπως η αποχώρηση από την Ε.Ε. ’λλοι την αρνήθηκαν ευθέως, άλλοι έθεταν προϋποθέσεις για την αποχώρηση, που παρέπεμπαν το ζήτημα στις ελληνικές καλένδες. ’λλοι κωλυσιεργούσαν, επιδιώκοντας επαφές με κάποιες από τις πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο, ακόμη και με τη ΔΗΜΑΡ. ’λλοι δεν ήθελαν να περιληφθούν τα εθνικά θέματα και η λαθρομετανάστευση στο πλαίσιο αρχών. ’λλοι δίσταζαν μπροστά στις δυσκολίες του εγχειρήματος, οικονομικές, οργανωτικές και επικοινωνιακές. ’λλοι έθεταν άλλες προτεραιότητες.
Με όλ’ αυτά τα προβλήματα, έγιναν 3 σημαντικά βήματα. 1) Δημιουργήθηκε μια Επιτροπή της Κίνησης, που συνεδρίαζε τακτικά. 2) Γράφτηκε ένα καλό κείμενο, ως ιδρυτική διακήρυξη της Κίνησης. 3) Έγινε μια επιτυχής εκδήλωση της Κίνησης στην Ηλιούπολη. Η δραστηριότητα σταμάτησε εν όψει εκλογών και καλοκαιριού.
Όπως έχουμε ξαναγράψει στη «Ε», αφού δεν έγινε δυνατή μια ευρύτερη συσπείρωση, το ΑΣΚΕ επιχείρησε την αυτόνομη συμμετοχή του στις εκλογές, τελικά όμως δεν κατάφερε να ξεπεράσει τις οικονομικές δυσκολίες.
Στην επόμενη Σύνοδο του ΑΣΚΕ θα επανεκτιμήσουμε την κατάσταση. Θεωρούμε ότι, παράλληλα με την αυτόνομη δραστηριότητά του, το ΑΣΚΕ πρέπει να επαναλάβει την προσπάθεια για σύγκλιση και κοινή δράση με όσους απέδειξαν ότι μπορούν να έχουν θέση σ’ αυτήν και κυρίως με απλό κόσμο, κυρίως νέους, που αγωνιούν για το μέλλον της οικογένειάς τους και της πατρίδας τους. Η έκκληση απευθύνεται και σε όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο από το έντυπο της «Ε» ή το διαδίκτυο και θεωρούν σημαντική την απουσία μιας πρότασης απελευθέρωσης από τις δύο προηγούμενες εκλογές.



ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)