ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

            Η δουλοπρέπεια και η υποταγή στους ξένους «προστάτες» είναι δυστυχώς τα χαρακτηριστικά της άρχουσας ελίτ, και όχι μόνο της πολιτικής, σε αντίθεση με τον ατίθασο, κατά τον Κίσινγκερ, Ελληνικό λαό. «Reliable (αξιόπιστος) and predictable (προβλέψιμος)»  είπε ο Μητσοτάκης ότι είναι η Ελλάδα για τις   ΗΠΑ στον πρόεδρο τους, αντί να το πει για τον εαυτό του και τους ομοίους του. Ολους αυτούς (Ντόρα, Δένδιας, Καιρίδης, Σημίτης, Βενιζέλος, Γιωργάκης, Τσίπρας, Παπαδημούλης, ο νυν συριζαίος Λιάκος και πολλούς λοιπούς «πρόθυμους») συν τον αρχιτέκτονα της συμφωνίας των Πρεσπών Κοτζιά («να μην είμαστε μοναχοφάηδες...») που σε συγχορδία μαζί, ουσιαστικά, με το Μητσοτάκη θέλουν προσφυγή στη Χάγη,  επιδιώκοντας τη δημιουργία κλίματος  ηττοπάθειας και παραχώρησεων εθνικής κυριαρχίας, επειδή το ζητούν Αμερικανοί, Γερμανοί και λοιποί ξένοι, όταν η Τουρκία διεκδικεί, τη μισή  Ελλάδα.

            Το μεταναστευτικό

Συναφές με όλα αυτά είναι η στάση τους στο λεγόμενο μεταναστευτικό, δηλ. στο λαθρομεταναστευτικό,  που έχει αναχθεί πλέον σε μείζον εθνικό θέμα, επειδή τα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου  έχουν πληθυσμό  μουσουλμάνων επήλυδων που τείνει να υπερβεί αυτόν  των Ελλήνων νησιωτών, με προφανείς εθνικούς κινδύνους. Και είναι απορίας άξιον γιατί μόνο για τα νησιά μας ισχύει η ευρωτουρκική συμφωνία του 2016. Γιατί δεν πρόβαλε τότε βέτο η συριζαίικη κυβέρνηση  ή μήπως το ζήτησε η ίδια;

«Είμαι περήφανος όταν πηγαίνω σε παρελάσεις και βλέπω την κοινωνία μας να μετατρέπεται σιγά σιγά σε πολυπολιτισμική»  μας είπε και ο Μητσοτάκης μετά τους Τσίπρα και Γιωργάκη. Ετσι την ίδια κατά βάση πολιτική ακολουθεί και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, εξαργυρώνοντας με τη Γερμανία την παραμονή των επήλυδων στη χώρα μας με «οικονομικές ελαφρύνσεις». Δεν άγγιξε τις πάμπολλες ΜΚΟ που λειτουργούν, οι περισσότερες, ως οιονεί δουλέμποροι, δεν απέτρεψε με όλα τα διαθέσιμα μέσα την εισβολή των χιλιάδων επήλυδων, ενώ εξαγγέλλει μέτρα που δεν μπορεί να τα εφαρμόσει, επειδή συναντά τις δικαιολογημένες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών. Δεν τολμά να πάρει ρηξικελευθα μέτρα αποτροπής, επειδή και αυτός είναι «προβλέψιμος» στους Γερμανούς και στους λοιπούς «εταίρους», που δε θέλουν να διαταράξουν τις δικές τους κοινωνίες.

        Η παροχολογία

            Πέραν της μικρής μείωσης του ΕΝΦΙΑ, του ΦΠΑ και της αύξησης των συντάξεων χηρείας που υλοποίησε η κυβέρνηση, αυτή επιδίδεται από την αρχή της θητείας της καθημερινά σε εξαγγελίες αυξήσεων συντάξεων και  μισθών, μειώσεων φόρων,  παροχών κ.λπ, προκειμένου, όπως πιστεύει, να διαμορφώσει με αυτά τα «θα» ρεύμα υπέρ της ή να αντιστρέφει το αρνητικό κλίμα από τις αντιλαϊκές πολιτικές της. Πάντως μας προσγείωσε ο υπουργός Ανάπτυξης, ο γνωστός Αδωνις, που μας είπε ότι μπορούμε να επιβιώνουμε με 200 ευρώ το μήνα και ότι η «τεράστια» γλίσχρα αύξηση του κατώτατου μισθού (από 586 σε 650 μεικτά το μήνα), που νομοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ, έπληξε την οικονομία(!!).  Τετράγωνη «αναπτυξιακή» λογική.

       Η εκλογολογία

            Η ψήφιση του νέου εκλογικού νόμου με μπόνους έως 50 έδρες στο πρώτο κόμμα δε μπορεί να συγκεντρώσει τις απαιτούμενες 200 ψήφους, ώστε να ισχύσει για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Θα ισχύσει για τις μεθεπόμενες. Ετσι οι πρώτες αυτές εκλογές θα γίνουν με την απλή αναλογική του ΣΥΡΙΖΑ, που δε θα δώσουν αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα. Λογικά λοιπόν η ΝΔ  θα κάνει τις εκλογές όσο το δυνατόν νωρίτερα, χωρίς να αποκλείεται να γίνουν ακόμη και την άνοιξη, πριν δηλ φθαρεί ως κυβέρνηση και πριν ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρει να ορθοποδήσει, αν μπορεί να συμβεί αυτό με τον αχταρμά της πασοκοποίησής του. Αν γίνουν σύντομα, θα γίνουν με λίστα με ό,τι αυτό σημαίνει για τις εσωκομματικές τριβές στα κόμματα, πλην ΚΚΕ.  Οσο τις καθυστερήσει τα πράγματα για τη ΝΔ θα δυσκολέψουν. Πιθανόν λοιπόν να έχουμε σύντομα διπλές εκλογές, που θα διανθισθούν με τα απαραίτητα «θα» και τις πολώσεις του παλιού δικομματισμού. Ευελπιστεί η ΝΔ ότι θα βγει πρώτο κόμμα στις πρώτες εκλογές με την απλή αναλογική  και με τον «αέρα» αυτό να ελπίζει σε μεγαλύτερη διαφορά στις επόμενες. Τα αποτέλεσματα θα κρίνουν εν πολλοίς  τις εσωκομματικές ισορροπίες και τις πιθανές αλλαγές του πολιτικού χάρτη στα μικρότερα κόμματα των παρυφών.

Η προεδρολογία και η ...κατάληξη

            Η ακατάσχετη προεδρολογία που διακινείται μέσω των σεσημασμένων ΜΜΕ, πέραν του αποπροσανατολισμού που επιχειρείται, τα ονόματα που διαφημίζουν προκαλούν μόνο φρίκη. Βενιζέλος, Δαμανάκη, Διαμαντοπούλου, Αβραμόπουλος, Παπαδήμος, Αλιβιζάτος, Γιωργάκης και λοιποί του ίδιου φυράματος παρόμοιοι. Ετσι κι αλλιώς όποιος επιλεγεί τελικά θα υπηρετήσει πιστά το σύστημα εξάρτησης όπως ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας που επιλέχθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ. Υπηρέτησε πιστά την Ε.Ε. και τα μνημόνια, απειλώντας μάλιστα με άμεση παραίτηση σε περίπτωση που δε δηλώσει  ο Τσίπρας ότι το δημοψήφισμα δεν έχει σχέση με την παραμονή στο ευρώ (πιθανότατα σε συμφωνία μαζί του), ενώ απέφυγε κάτι ανάλογο στην περίπτωση της  συμφωνίας των Πρεσπών, που ήθελαν οι Γερμανοί, ενώ συνέδεε εμμονικά τα εθνικά θέματα με την «Ευρώπη» εκπροσωπώντας μόνο τους ευρωπαϊστές. Η εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην επανεκλογή του τείνει να τον κάψει οριστικά. Οποιος τελικά επιλεγεί θα έχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Πάντως δεν αποκλείεται ο Μητσοτάκης, προσπαθωντας να διατηρήσει τις εσωκομματικές ισορροπίες, που έχουν ήδη διαταραχθεί λόγω της αναβολής ανακοίνωσης του υποψηφίου να εκπλήξει (πιθανόν δυσάρεστα) προτείνοντας άλλον από τα διακινούμενα πρόσωπα ως Π.τ.Δ., ο οποίος δε θα υπερβαίνει ως πολιτικό μέγεθος τον πρωθυπουργό και έτσι για τον Κ. Καραμανλή ή Σαμαρά χλομό φαίνεται...      

(Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν την ανακοίνωση από τον Μητσοτάκη του ονόματος της υποψηφίας για τη θέση του Π.τ.Δ.)

            Τελικά η επιλογή Μητσοτάκη δεν έχει μόνο όλες τις προδιαγραφές που απαιτούνται από το σύστημα (πειθήνιος, προβλέψιμος με απτά δείγματα υποταγής), αλλά εχεί υπερακοντίσει στο  να μην υπάρχει ουσιαστικά Π.τ.Δ. Να δούμε τι θα πράξουν βουλευτές του. Τα υπόλοιπα είναι υπόθεση αγιογράφησης των σεσημασμένων...

Είναι γνωστά τα εσωτερικά προβλήματα στις ΗΠΑ, της μέχρι πρότινος μόνης πλανητικής δύναμης, που απέβλεπε σε παγκόσμια διακυβέρνηση, σύμφωνα με τους σκοπούς των μεγάλων πολυεθνικών εταιριών και του μεγαλοκερδοσκοπικού χρηματοπιστωτικού (και όχι παραγωγικού) κεφαλαίου. Η διαμάχη αυτή, που εκφράζει το νέο δίπολο εθνών ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, εκδηλώνεται στον πόλεμο κατά των ΗΠΑ του Τραμπ, κατά του Brexit και των Γαλλίας και, ίσως, Ιταλίας και Ρωσίας (η οποία φαίνεται να κερδίζει συνεχώς έδαφος στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια...) από όλους τους άλλους μαζί με τους Δημοκρατικούς και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ!

Ομως, ταυτόχρονα, υπάρχουν και... ενδοπαραταξιακές αντιθέσεις σε ειδικά θέματα εθνικών(…!) προτεραιοτήτων, γεωστρατηγικής και υδρογονανθράκων. Αυτές τις αντιθέσεις επιχειρεί να εκμεταλλευτεί και η ελίτ των «λευκών Τούρκων» (τώρα και η νέα ελίτ των «μαύρων Τούρκων» του Ερντογάν), ώστε να περιληφθεί στους «Μεγάλους»  της ...Δύσης με τη βοήθεια κυρίως των Γερμανών, που νομίζουν πως είναι οι κυρίαρχοι της Ευρώπης, με τα γνωστά ασυνάρτητα αποτελέσματα. Ευτυχώς, ακόμη δε βιάζεται να πάρει μέρος δυναμικά σ’αυτό το, φαινομενικά, χαώδες «παιχνίδι» η Κίνα και περιορίζεται στην οικονομική διείσδυση, χωρίς όμως ιδεολογικοκοινωνικά και πολιτιστικά «οράματα», που εξασφαλίζουν οπαδούς και εν δυνάμει οργανέτα, μια που έχει εξελιχθεί σε ένα ολοκληρωτικά ακραία νεοφιλελεύθερο κράτος.

Μέσα σ’αυτό το χάος έχουν εμπλακεί οι, κατ’όνομα, ελληνικές γνωστές πολιτικές δυνάμεις (βλέπε στο παρακείμενο άρθρο) με το γνωστό σε όλους μας εσωτερικό αλαλούμ, αναπόφευκτο, μια που οι οδηγίες των πατρόνων τους είναι συγκεχυμένες λόγω, των εσωτερικών τους διενέξεων και των συνεχώς εναλλασσόμενων «συμμαχιών» τους. Το μόνο στο οποίο όλοι οι πάτρωνες συμφωνούν, με πολύ μικρές διαφοροποιήσεις, είναι οτιδήποτε βλάπτει καίρια, εσωτερικά και εξωτερικά την Ελλάδα και τους Ελληνες πολίτες..., με πρώτο παράδειγμα την «επιλογή» του Πρωθυπουργού για την Προεδρία της Δημοκρατίας, παρά την «ασημαντότητα» του θεσμού, όπως έχει καταντήσει.

Η επιλογή της κ. «Αικατερίνης Σακελλαροπούλου»

Σε όλες τις προηγούμενες ψηφοφορίες για Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν είχε προκληθεί ο θόρυβος που μας ταλαιπώρησε τους τελευταίους μήνες με αλλοπρόσαλλες, αστείες έως και γελοίες προτάσεις ή προφητείες. Αλλωστε, ο πολιτειακός ρόλος του θεωρείται σχεδόν συμβολικός, παρά το ότι μπορεί, αν είναι ικανός... να το θελήσει, να παρέμβει αποτελεσματικά σε καίρια θέματα με το να αρνηθεί κύρωση νόμου ή συμφωνίας ή να απειλήσει παραίτηση. Κάτι που δεν έπραξε ο απερχόμενος Πρόεδρος στο ζήτημα της επαίσχυντης «συμφωνίας» των Πρεσπών, αν και το απετόλμησε στο «Δημοψήφισμα» του Ιουλίου του ‘15, για να προστατέψει τις Ευρωπαϊκές Τράπεζες και το στενό πυρήνα της Ε.Ε. από τον κίνδυνο(!) διάλυσής τους (όπως αποκαλύφθηκε πριν από λίγες μέρες στο βιβλίο του δημοσιογράφου Νίκου Στέφου). Εννοείται ότι η δοσολογία και τα όρια των «πιέσεων» προς τους «εταίρους» στις «διαπραγματεύσεις», πιθανόν και τα «δεκαεπτάωρα» του Τσίπρα, καθορίζονταν από τον υπερατλαντικό «στρατηγικό σύμμαχο», όπως αποκαλύφθηκε, τον Αύγουστο του ‘15 από την υποκλαπείσα «οδηγία» των ΗΠΑ και την «αφοπλιστική», τάχα αφελή, ομολογία του Τσίπρα πως, φυσικά είχαμε συνεχή επικοινωνία με την Ουάσιγκτον καθ’όλη τη διάρκεια των «διαπραγματεύσεων με τους εταίρους», δηλ. με  το Σόιμπλε και τη Μέρκελ!! Και περί αυτών, βέβαια, ούτε λέξη ούτε μία γραμμή έκτοτε.

Και για να επανέλθουμε στην αφορμή για όλα τα παραπάνω, η κ. Αικατερίνη είχε επιλεγεί πολύ προηγουμένως και με κριτήρια εντελώς αντίθετα από αυτά που διεκήρυσσε ο κ. Μητσοτάκης. Είχε αποκλειστεί ο Καραμανλής, διότι τα δείγματα γραφής του ήσαν δυσοίωνα για τους πάτρωνες και των δύο ακτών του Ατλαντικού (πλην ίσως της Γαλλίας...), για παραπλήσιους λόγους και ο Σαμαράς (άλλωστε και οι δύο υπερέβαιναν κατά πολύ τον Πρωθυπουργό...) και οι υπόλοιποι, σχεδόν όλοι γνωστοί στο πανελλήνιο για το ποιόν και το «ποσόν» τους, καμένα χαρτιά πλέον.

Ετσι, τελικά «προτάθηκε» η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του ΣτΕ, συνδικαλίστρια (όπως και η κ. Θάνου στον Αρειο Πάγο και, όπως και εκείνη) εκλεκτή του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ (και των αντίστοιχών τους Πρεσβειών), με «κοινωνικές ευαισθησίες» που ταιριάζουν στην Τρόικα και τα Μνημόνια, υπερασπίστρια των δικαιωμάτων (φανταζόμαστε τίνων...) και προπάντος, προοδευτική, ακριβώς όπως το φαντάζεται  και προωθεί ο Soros των «ανοικτών κοινωνιών» (για να εισέρχονται, λάθρα, οι ξένοι και να αποχωρούν οι ενοχλητικοί εντόπιοι), με επικεφαλής των ιδρυμάτων στη χώρα μας την κ. Λυμπεράκη, εξαδέλφη του κ. Μητσοτάκη...

Φαντάζεται κανείς, όμως, την κ. Σακελλαροπούλου να τίθεται επικεφαλής, έστω συμβολικά, των Ελλήνων στον Αγώνα για Υπεράσπισης της Ελλάδας από τους εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς της ; Ας ευχηθούμε να μην επιβεβαιωθούν οι φόβοι μας για το ρόλο που θα διαδραματίσει στους δύσκολους καιρούς, που διανύουμε και η νέα Πρόεδρος άμα τη αναλήψει των καθηκόντων της να ανανήψει εθνικά και κοινωνικά!

           

           Μια απορία, άκρως αρνητική ομολογουμένως, πλανάται στο πανελλήνιo : Γιατί δεν προτάθηκε, μια και καλή, ο κ. Σόρος και επιλέχθηκε ένα πιστό μεν αλλά θολό ομοιώμά του, ώστε να μην διευκολυνθεί η «ομόθυμη» απόρριψή του ;

          Μια ερώτηση, θετικής απόχρωσης αυτή : Θα συνεχισθεί η ορθή, για την ώρα, αντίσταση στις γερμανοτουρκικές απειλές και θα επιβιώσει άραγε το βέτο;

          Και, τέλος, μια ευχή : Να κατανοηθεί, επιτέλους, ότι ο Γερμανισμός αποτελεί διαχρονικά το τρίτο μέλος της τριάδας των φανατικών εχθρών, κοινωνικά και εθνικά, του Ελληνισμού, μαζί με την 5η φάλαγγα εντός των τειχών και την Τουρκία, με τα πρακτορεία της και στα βόρεια σύνορά μας. 

O πρώτος Ελληνας,  και μάλιστα συνειδητά ορθόδοξος, (ίσως, ο τελευταίος μέχρι τώρα) κυβερνήτης Ι. Καποδίστριας είπε «… η νίκη θα είναι δική μας, αν βασίλεύσει εις την ακαρδίαν μας μόνον το αίσθημα το Ελληνικόν. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης».

Οι τωρινοί «φιλήκοοι των ξένων» (και όχι μόνο οι πολιτικές δοτές ηγεσίες…) ανήγαγαν μιαν επίσκεψη στον υπερατλαντικό, ταλανιζόμενο εσωτερικά και εξωτερικά, ηγέτη ως το σημαντικότερο γεγονός του νέου, δυσοίωνου και όχι αισίου και ευτυχούς, έτους, «λησμονούντες» το γνωστό (ύμνος εις την Ελευθερίαν) «μοναχή το δρόμο πήρες,/ εξανάρθες μοναχή / δεν είναι εύκολες οι θύρες, / όταν η χρεία τες κουρταλεί»…

Και αυτά, ενώ:

-  Ο στωμύλος και αδίστακτος υπουργός… Ανάπτυξης μας πληροφορεί ότι «αρκούν 200 ευρώ για την επιβίωση» (!!), χωρίς τουλάχιστον να προτείνει στους «σοφούς» που το πρότειναν να το επαληθεύσουν, να το εφαρμόσουν οι ίδιοι, έστω και ως εύγλωττον πείραμα προσωπικόν…

-  Τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου έχουν ήδη «καταληφθεί» από πιστούς, έως φανατικούς, του δόγματος «ιερός πόλεμος (Τζιχάντ) κατά των απίστων», χωρίς να μας πληροφορούν πόσοι απελάθησαν ή επαναπατρίσθηκαν το τελευταίο εξάμηνο και πότε ο νέος νόμος περί αυτών...

-  Οι βόρειοι γείτονες βυσσοδομούν εναντίον μας και καραδοκούν, οι ανατολικοί ανοικτά προκαλούν και παραβιάζουν την εθνική κυριαρχία και ακεραιότητα της χώρας μας. Οι «εταίροι» και οι «στρατηγικοί σύμμαχοι» μας προτείνουν να τα «βρούμε» με τους παραπάνω, «διαπραγματευόμενοι» μ’αυτούς για τα δικά μας, χωρίς προϋποθέσεις, διεθνή δίκαια και θαλάσσης, για το Αιγαίο, την Κύπρο, την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ. Και, το αδιανόητο(!), οι «δικοί μας» «φιλήκοοι των ξένων», έμπλεοι πόθου δοτής εξουσίας και πλουτισμού, έχουν ήδη ξεσαλώσει υπερασπιζόμενοι κάθε παραλογισμό των εχθρών μας, η πολυάριθμη, δυστυχώς,  5η φάλαγγα εντός των τειχών μας…

Η μόνη σωτηρία, η «νίκη», έστω απλώς επιβίωσης, είναι Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, εσωτερική και εξωτερική, με ό,τι αυτός συνεπάγεται, με νόμιμα μέσα, κατ’αρχήν...

Οι καιροί ου μενετοί, πλέον.

         Η φετινή πορεία του Πολυτεχνείου, η πιο μεγάλη των τελευταίων ετών.  με τη συμμετοχή κυρίως νεολαίας, ιδιαίτερα της φοιτητικής, θα ήταν ορόσημο για πολιτικές εξελίξεις σε μια εποχή που τα εθνικά μας θέματα (απειλή της Τουρκίας, μεταναστευτικό, Κυπριακό κ.λπ.), στα πλαίσια του ανήκομεν στην Ε.Ε. στις ΗΠΑ και γενικώς εις τη Δύση, έχουν διογκωθεί και επιδεινωθεί με ευθύνη των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ.

          Ομως, δυστυχώς όπως φαίνεται, η μεγάλη συμμετοχή της νεολαίας δεν οφείλεται στην ανησυχία της για τα εθνικά θέματα και για τη βούληση της για διεύρυνση και εμβάνθυση της δημοκρατίας, αλλά ως αποτέλεσμα συσπείρωσης κατά των αστυνομικών βιαιοτήτων στα πλαίσια της αντιμετώπισης των «γνωστών-αγνώστων»(εκλεκτών του Σόρος και λοιπών «υπηρεσιών», διαχειριστών λαθρομεταναστών με το αζημίωτο) στα Εξάρχεια,  στην ΑΣΟΕΕ και αλλού, που για πρώτη φορά μια κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να αντιμετωπίσει.

          Εκμεταλλευόμενος το κλίμα αυτό βρήκε ο ανερμάτιστος Τσίπρας, το αμερικανάκι,  για να μετάσχει για τις κάμερες στην πορεία για λίγα μέτρα μόνο, ώστε να μη «δυσαρεστήσει» το φίλο του κ. Πάιατ φωνάζοντας «φονιάδες των λαών...». Ενώ οι συριζαίοι  διερωτώνται  πιο αδίκημα διαπράττουν όποιοι  κουβαλούν μολότοφ! Μωραίνει Κύριος...

    Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρώντας να μειώσει και να αποπροσανατολίσει από  το μείζον εθνικό πρόβλημα της αθρόας εισβολής επήλυδων. που προκαλεί ήδη σοβαρές αντιδράσεις στις τοπικές κοινωνίες, υπόσχεται  μειώσεις φόρων, παροχές, αύξηση συντάξεων καθώς και τις αστυνομικές επιχειρήσεις στα Εξάρχεια κ.λπ.  Ο Μητσοτάκης μας προετοιμάζει «Η Ελλάδα θα είναι μια άλλη χώρα σε δύο χρόνια από σήμερα» και «...βλέπω την κοινωνία μας να μετατρέπεται σιγά σιγά σε πολυπολιτισμική».

          Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα του Μητσοτάκη  και του Τσίπρα θα έχει Ελληνες;

Στα μέσα του καλοκαιριού «έφυγε» ένας σπουδαίος φίλος του ΑΣΚΕ, ο Κύπριος αγωνιστής Ανδρέας Φρυδάς, τραυματίας στα χουντικά κατορθώματα του πραξικοπήματος στην Κύπρο. Σημαντικός, αδέσμευτος, πολίτης της Κύπρου, υπερασπιστής της Ανεξαρτησίας της και πολέμιος ασυμβίβαστος των εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών της.

Τα βαθύτερα συλλυπητήρια στη γυναίκα του και τα παιδιά του.

Θα τον θυμόμαστε πάντα με αγάπη και σεβασμό συνεχίζοντας τον Αγώνα του για την Κύπρο όλων μας.

Δεν πρόφτασε να αναγγελθεί από τον Υπουργό Eπικρατείας Γεραπετρίτη σύσταση επιτροπής για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 και οι εθνομηδενιστές επετέθησαν.

Ο Νίκος Βούτσης, ο γνωστός, φοβούμενος αφυπνιση του Εθνικού φρονήματος διαμαρτύρεται :

«Τι πράγματα είναι αυτά ; Μέσα σε μια παγκοσμιοποίηση [...] μιλάμε για εθνικό αφήγημα και ταυτότητα της χώρας. Τραβήξτε τα πέρα» και ο Γεραπετρίτης, απολογείται : «Δεν είναι ότι προσπαθούμε να διαμορφώσουμε ενοποιημένη εθνική βάση [...]. Οχι μια δημόσια πολιτική που αναφέρεται σε ενιαίο Εθνος»!!

Φαντάζεται κανείς τι έχει να επακολουθήσει; Εννοείται, φυσικά, ότι και εμείς δε θα τους αφήσουμε ήσυχους να ασχημονούν και να βυσσοδομούν κατά της Ελλάδας, των Ελλήνων, του Ελληνισμού.

Πλησιάζει (στις αρχές του 2020) η ώρα της εκλογής νέου Προέδρου της Δημοκρατίας και ο αριθμός των υποψηφίων (προτεινόμενων, αυτοπροτεινόμενων ή ψευτοαναφερόμενων) για την υψηλή, ονομαστικά τουλάχιστον, αυτή θέση συνεχώς... πολλαπλασιάζεται έτσι, ώστε κινδυνεύει να καταντήσει νούμερο επιθεώρησης.

Αρκεί για του λόγου το αληθές να αναφερθεί το προτεινόμενο (με δική της πρωτοβουλία, φανταζόμαστε) όνομα της Κας Δαμανάκη(!), πρόταση ανάλογης σοβαρότητας αυτής του... Γιωργάκη για τον κ. Πετσάλνικο!!!

Και αυτά για θέση εντελώς αποδυναμωμένη πολιτικά και επομένως οι ενδιαφερόμενοι ενδιαφέρονται μόνο για το θεαθήναι και τις απολαβές.

 

Σε άλλο Φύλλο της «Ε» θα ανοίξουμε το θέμα της σωστής χρήσης της γλώσσας μας, της ομιλίας μας, ώστε να λειτουργεί πράγματι ως όργανο επικοινωνίας, δηλαδή να καταλαβαίνουν οι άλλοι τι λέμε.  Το τι γίνεται, πχ, με τους διάφορους εκφωνητές στα κανάλια δεν περιγράφεται.

Σήμερα μια μικρή αναφορά για την ορθή χρήση της προστακτικής αορίστου σύνθετων ρημάτων. Η αύξηση ε- υπάρχει μόνο στην οριστική. Π.χ. δεν το απέφυγε, αλλά (προστακτική) απόφυγέ το. Δε μου το απέδωσε, αλλά απόδωσέ μου το.

Μου το επέτρεψε, αλλά επίτρεψέ μου το. Δεν τον κατέστρεψε, αλλά κατάστρεψέ τον κ.λπ κ.λπ.

Ολοι θυμόμαστε τι έγινε το πρωί της επόμενης του μεγάλου συλλαλητηρίου (πάνω απο 1 εκατομμύριο) της Αθήνας . Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του Α. Τσίπρα Τζανακόπουλος έσπευσε κατεπειγόντως στον Α. Πάγο για να επισπεύσει την αποστολή στον Πρωθυπουργό (αντί στη Βουλή...) πορίσματος έρευνας για το σκάνδαλο της Novartis, που είχε ξεκινήσει στις ΗΠΑ(...) και ανέφερε πολιτικά πρόσωπα. Ο αποπροσανατολισμός πέτυχε εν μέρει και η συνέχεια-φιάσκο είναι γνωστή. Στήθηκαν 10 κάλπες-πολιτικές αγχόνες, τίποτα δεν προέκυψε (ακόμη τουλάχιστο), για όλα, σχεδόν, τα πολιτικά πρόσωπα και η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο. Και τώρα οι θιγόμενοι ως «θύματα», πλέον, πολιτικής και δικαστικής πλεκτάνης επέρχονται ως διώκτες του Δ. Παπαγγελόπουλου (μόνο, για την ώρα) και ξεκίνησε προανακριτική Διαδικασία της Βουλής κατά του τέως Υπουργού Δικαιοσύνης(!), ως ηθικού αυτουργού δικαστικής πλεκτάνης και παράνομης επέμβασης στην Ανεξάρτητη (υποτίθεται...) Δικαιοσύνη!!

Το σκάνδαλο της Novartis είναι, φυσικά, υπαρκτό, όχι όμως το «μεγαλύτερο από συστάσεως του Ελληνικού κράτους» (!!), ούτε καν μεγαλύτερο των ανάλογων από τις φαρμακευτικές εταιρίες που δρουν και στη χώρα μας, με ποικίλους επηρεασμούς. Απλώς εξετάστηκε στις ΗΠΑ και από εκεί έφτασε εδώ, όπως και για το σκάνδαλο της Siemens.

Η νέα τροπή που τρέχει τώρα έχει κύριο υποκινητή τον Σαμαρά και αμήχανο «εταίρο» τον Κυριάκο, που, εν όψει των συναινέσεων που επιδιώκει στις εκλογικές και συνταγματικές πρωτοβουλίες του, δε θα ήθελε όξυνση στις σχέσεις με ΣΥΡΙΖΑ, με άκρατη αφέλεια όμως... Γι’αυτό και «απουσίαζε» από τη διαδικασία της Βουλής.

Το θέμα όμως δεν είναι, πλέον, το σκάνδαλο. Είναι οι επεμβάσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά του Τσίπρα στη Δικαιοσύνη και η λεγόμενη σκευωρία κατά πολιτικών αντιπάλων και ειδικά του Σαμαρά θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ζήτημα (πολιτικής) ζωής και θανάτου για πολλούς πολιτικούς, δικαστικούς, δημοσιογράφους κ.λπ. Φυσικά το Σύστημα δεν τρελάθηκε να αυτοκτονήσει.

Επομένως...


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)