ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

Μέχρι να μπουν στην Ε.Ε. οι Σλάβοι και η ουγγρική μειονότητα της επαρχίας Κομάρνο της Σλοβακίας ζούσαν ειρηνικά. Μόλις μπήκαν οι δύο χώρες στην Ε.Ε., έχουν αρχίσει σοβαρές αντιθέσεις. Πολλοί στην Ουγγαρία προτείνουν για το Κομόρνο μοντέλο παρόμοιο του Κοσσυφοπεδίου.
Αυτή είναι η φιλία των λαών !
Οι εικόνες πλημμύρας μετά από βροχές σε διάφορες περιοχές είναι συχνές στη χώρα μας. Αποτελούν αντικείμενο ευρείας δημοσιότητας και αντιμετωπίζονται, συνήθως, ως αποτέλεσμα κρατικής ολιγωρίας, όπου τα ΜΜΕ επιδίδονται στην αναζήτηση των "ενόχων". Ακολουθούν οι εισαγγελικές και διοικητικές αρχές για να εκτονωθεί η κοινωνική κατακραυγή. Περνά ο χρόνος, η πλημμύρα γίνεται παρελθόν, τα φώτα της δημοσιότητας σβήνουν. Τα αίτια και η αντιμετώπιση των πλημμυρών παραμένουν αθέατα από την κοινωνία καθώς και το ποίοι τελικά ευθύνονται.
Παλαιότερα, όταν οι πόλεις ήταν μικρότερες, οι επιφάνειες δεν ήταν καλυμμένες από άσφαλτο και μπετόν και τα περιαστικά δάση δεν είχαν καεί, οι πλημμύρες εμφανίζονταν με πολύ ισχυρές βροχές και χτυπούσαν κατοικημένες περιοχέςπου είχαν χτιστεί σε χαμηλά σημεία ή μέσα σε παλιά ρέματα.
Όσο οι πόλεις επεκτείνονται, σε μεγάλο ποσοστό με αυθαίρετη δόμηση, μέσα σε ρέματα, όσο τα περιαστικά δάση καίγονται, για να καταπατηθούν με πολυτελείς βίλες είναι νομοτελειακό ότι οι πλημμύρες θα εμφανίζονται πιο συχνά και με μια ασήμαντη βροχή. Ως χώρα έχουμε το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι οι περισσότερες πόλεις και τα χωριά μας είναι χτισμένες σε περιοχές με έντονες γεωγραφικές πτυχώσεις (ρέματα, βουνά, λόφοι), που μεγαλώνουν τα καταστρεπτικά αποτελέσματα των πλημμυρών.
Στη χώρα μας δεν υπάρχει, ουσιαστικά, οργανωμένη πολεοδόμηση ιδιαίτερα για περιοχή κατοικίας, δηλ. η ένταξη μιας περιοχής στο σχέδιο πόλης πριν χτισθεί, ώστε κατασκευάζονται πρώτα οι υποδομές (οδοποιία, ύδρευση, αποχέτευση ομβρίων-ακαθάρτων, ΔΕΗ, ΟΤΕ κ.λ.π.) και εν συνεχεία τα κτίρια. Ο κανόνας είναι η νομιμοποίηση περιοχών με αυθαίρετα (την τελευταία 20ετία τα αυθαίρετα είναι εξοχική κατοικία) , όπου δεν υπάρχουν υποδομές και το κόστος κατασκευής τους είναι πολλαπλάσιο. Ιδιαίτερα το δίκτυο ομβρίων όσο απομακρύνεται από τον αποδέκτη (θάλασσα ή ρέμα) γίνεται λιγότερο αποτελεσματικό και δαπανηρό. Τα αντιπλημμυρικά έργα έχουν πολύ μεγάλο κόστος και απαιτούν πολύ χρόνο μελέτης και κατασκευής και δεν είναι έργα βιτρίνας.
Το κράτος αδυνατεί να κάνει οργανωμένη πολεοδόμηση επειδή δεν έχει εθνικό κτηματολόγιο, άρα δεν γνωρίζει τις ιδιοκτησίες και δεν έχει δημόσιο φορέα για το σκοπό αυτό. Οι πόλεις έτσι επεκτείνονται ανεξέλεγκτα με συνέπεια τα προβλήματα από πλημμύρες να μεγεθύνονται.
Σ' όλη αυτή την αλυσίδα είναι ορατοί οι υπεύθυνοι : Οι πολιτικές ηγεσίες και η δημόσια διοίκηση, που ανέχονται την αυθαίρετη δόμηση και την ανεξέλεγκτη επέκταση των πόλεων, εισπράττοντας ψήφους και "φακελάκια"· η κυβέρνηση, που περιέκοψε αναγκαία αντιπλημμυρικά έργα λόγω της εοκικής "σύγκλισης" και των έργων του 2004· όσοι χτίζουν αυθαίρετα και ιδιαίτερα μέσα σε ρέματα· όσοι καίνε τα δάση.
Υπεύθυνοι είναι ακόμη όσοι παραπλανούν για τα πραγματικά αίτια και τις ευθύνες, διαιωνίζοντας και οξύνοντας το πρόβλημα.
Εάν κάποιος έπαιρνε στα σοβαρά τις εικόνες και τις κραυγές των ιδιωτικών καναλιών και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της 8ης και 9ης του Μάρτη θα νόμιζε ότι άρχισε εμφύλιος πόλεμος, και μάλιστα άγριος, στη χώρα μας. Αυτή θα είναι και η εντύπωση όπου στον έξω κόσμο πέρασαν οι εικόνες αυτές. Δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν τις ιδιοτυπίες μας.

Οι στόχοι της Ν.Δ. και το πρόβλημα Ντόρα

Ας προσπαθήσουμε να δούμε τι, πράγματι, γίνεται. Η Ν.Δ. γνώριζε, φυσικά, ότι οι αντιδράσεις θα ήσαν μεγάλες για τις μεταρρυθμίσεις της στην πολύπαθη εκπαίδευση. Φρόντισε, όμως, να τις καταστήσει οξύτερες με το να συνδυάσει την ψήφιση του αναθεωρητέου άρθρου 16, που απαγορεύει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, με την υπερψήφιση του νόμου-πλαισίου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, άγνωστο σε τι στοχεύοντας αυτός ο συνδυασμός, αν υποτεθεί, πράγμα καθόλου αυτονόητο, ότι έχει σχεδιασμένους στόχους. Θα ήθελε, πιθανόν, να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά της σιωπηλής πλειονότητας, που αποκρούει τις οξύτητες, ώστε να κερδίσει άνετα τις εκλογές σαν δύναμη της... ηρεμίας, όμως δε μπορεί να τις προκηρύξει μέσα στο Πάσχα και, αν περάσει λίγος καιρός, οι πολλοί θα σκεφτούν ψυχραιμότερα και οι προβοκάτσιες θα γίνουν μπούμεραγκ.
Θα ήθελε, ίσως, να μη συζητηθεί η σοβαρή αντίθεση Ντόρας, που προκλητικά επιχειρεί να περάσει την αμερικανική άποψη αντίθετα στην προσπάθεια της κυβέρνησης για ενίσχυση των σχέσεων με τη Ρωσία του Πούτιν, ιδιαίτερα για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, προλειαίνοντας το έδαφος στον ανεκδιήγητο Μπράιζα. Και μάλιστα τώρα που οι ΗΠΑ αναγκάζονται να αναδιπλωθούν στη Μέση Ανατολή και να δέχονται ως συνομιλητές τη Συρία και το Ιράν και ταυτόχρονα να επιχειρεί ο Μπους περιοδεία στη Λατινική Αμερική, αναγνωρίζοντας έτσι ότι κινδυνεύουν οι ΗΠΑ να την χάσουν ολόκληρη. (Πώς άραγε θα αντιδράσει η κόρη του Μητσοτάκη στην κίνηση Καραμανλή να μην την αφήσει να μιλήσει για τα παιχνίδια της με τον Γκιουλ, που φαίνονται να ματαιώνονται, και για τον προσβλητικό παραμερισμό της στις αλληλοενημερώσεις Καραμανλή-Τάσσου για τα πετρέλαια, τη συμμαχία με τη Γαλλία και το γκρέμισμα του φράγματος της οδού Λήδρας;). Δεν μπορούσαν όμως να είχαν προβλέψει ότι η Ντόρα θα επιχειρούσε τώρα να διαλύσει το κόμμα, για να γίνει αρχηγός, έστω και με τη βοήθεια.... του Σημίτη! Εκείνο που δεν μπορεί να κατανοηθεί και επομένως, να ερμηνευθεί το ότι, ενώ προεβλέποντο ακόμη και ακραίες αντιδράσεις των φοιτητών για το νόμο-πλάισιο και το άρθρο 16, θεώρησαν κατάλληλη την ώρα να εξαγγείλουν εντελώς αψυχολόγητα την υποχρέωση στράτευσης στα 18 και την εθελοντική των γυναικών, λες και το θέμα δεν ήταν σοβαρό και δεν ενδιαφέρονταν για την άρνηση που λογικά, αν και εντελώς άδικα, θα ακολουθουσε. Είναι, πράγματι, δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς τη «λογική» της Ν.Δ.!
Τα αυτογκόλ του ΠΑΣΟΚ

Και το ΠΑΣΟΚ; Μετά την πανωλεθρία του Γιωργάκη στο ζήτημα της αναθεώρησης του Συντάγματος και ειδικότερα στο άρθρο 16, καθώς και την επίθεση Πάγκαλου με θύμα... τον Κουλούρη, φάνηκε να παίρνουν μια ανάσα με τη δημοσιοποίηση του «προγράμματός» τους. Και ξαφνικά πάλι τα έκαναν θάλασσα. Κατηγορούν με οξύτητα τη Ν.Δ. (και καταθέτουν πρόταση μομφής!) για τις μεταρρυθμίσεις της, στις οποίες όμως συμφωνούν εξ ολοκλήρου! Διαμαρτύρονται για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και ζητούν την παραίτηση Πολύδωρα και ταυτόχρονα στέλνουν αντιπροσωπία στις 9 του Μάρτη, μετά τα γεγονότα, στο χώρο του «Αγνώστου Στρατιώτη» να καταθέσουν τριαντάφυλλα, καλώντας όλους(!) τους Έλληνες να κάνουν το ίδιο, δικαιολογώντας, έτσι, την κυβέρνηση για τη στάση της απέναντι στους «ταραξίες». Τι να πει κανείς; Πώς να μην κινείται ο Μπόμπολας για τη Διαμαντοπούλου και ο Λαμπράκης για το Βενιζέλο; Και πώς να ενσωματωθεί ο Λαλιώτης, που ονειρεύεται κάλεσμα Μεσσία; Και αυτά, πέρα από τις όποιες αμφισβητήσεις για τη σοβαρότητα του πολυδιαφημισμένου “προγράμματος” μετά και τις ενστάσεις των Βενιζέλου και Πάγκαλου.

Οι δυσκολίες των «μικρών»

Τα άλλα «γνωστά» κόμματα τηρούν αναμενόμενη συμπεριφορά. Το ΚΚΕ, ψύχραιμο στις αντιδράσεις του με «σοβαρές» τοποθετήσεις αναμένει να επωφεληθεί εκλογικά, μέσα στα όρια που το ίδιο επέλεξε να μην υπερβεί. Ο ΣΥΝ, σπαραζόμενος από τις εσωτερικές αντιθέσεις του και θεωρώντας ότι οι «δεξιές» παράμετροί του ενδέχεται, κατά ένα μέρος, τουλάχιστον, να ζητήσουν στέγη στο Γεωργακικό ΠΑΣΟΚ, επέλεξε να συμπλεύσει, με τους, έστω άκομψα και επιπόλαια, όχι άδικα όμως, φωνασκούντες φοιτητές, μήπως και με το «ΣΥΡΙΖΑ» εξασφαλίσουν το επισφαλές 3%. Και ο ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, φοβούμενος ότι η τωρινή οξύτητα υπονομεύει το στόχο της εκλογικής επιτυχίας, έχει τώρα να αντιμετωπίσει και τον κίνδυνο του Παπαθεμελή, έστω και θεωρητικά, μια που η εκλογική αυτοδύναμη κάθοδος δεν είναι καθόλου βέβαιη. Ίσως τελικά ένας από τους πιθανούς στόχους της τελευταίας κοπής οξύτητας να είναι η εκλογική αποδυνάμωση του ΣΥΝ και κυρίως, του ΛΑΟΣ, ώστε να αποφευχθεί η πεντακομματική βουλή, που με το νέο εκλογικό νόμο καθιστά αβέβαιη την κυβερνητική μονοκομματική αυτοδυναμία.

Τι μέλλει γενέσθαι;

Τα τελευταία γεγονότα χρωμάτισαν και χαρακτήρισαν τις πολιτικές των κομμάτων της Βουλής. Το τι θα επακολουθήσει δεν είναι ευδιάκριτο. Όλα πλέον τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Η Ν.Δ. μπορεί να θεωρεί ότι πέτυχε και πέρασε τη «μεταρρυθμισή» της και ότι ανοίγει ο δρόμος και για άλλες παρόμοιες. Η πανεπιστημιακή κοινότητα απειλεί με συνέχιση των κινητοποίησεων, παρά το ότι η εμφάνιση των εκπροσώπων της στα ΜΜΕ περισσότερο υπονομεύει παρά προωθεί τους, έστω και ασαφείς, στόχους τους. Σίγουρα πάντως θα επιδιωχθεί πόλωση και οξύτητα. Τα αποτελέσματα όμως πιθανόν να είναι αρνητικά για τους στόχους όλων. ’ρχισε πλέον ο κόσμος να κουράζεται, τουλάχιστό, από το κακοπαιγμένο θέατρο και από τους μάλλον ατάλαντους πρωταγωνιστές.
Οι πιέσεις των ΗΠΑ προς τη χώρα μας, για την είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ την άνοιξη του 2008, είχαν αρχίσει πολύ πριν από τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου. Για το λόγο αυτό ζήτησαν την επίσπευση των εκλογών. Οι οργανωμένοι εμπρησμοί κατά την προεκλογική περίοδο, που είχαν πολλαπλούς στόχους, που κατέκαψαν τα δάση μας, έδειξαν το μέγεθος των πιέσεων. Τελικά φαίνεται ότι δεν πέτυχαν πλήρως το στόχο τους σ’ ότι αφορά στη συναίνεση της Ελλάδας στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ή έστω ως FYROM. Οι ΗΠΑ πάντως, μέσω του «μεσολαβητή» Μάθιου Νίμιτς, κάλεσαν επίσημα την Ελλάδα και τα Σκόπια στις 23 Οκτωβρίου ν’ αρχίσουν διαπραγματεύσεις, αφού εξασφάλισαν την ομοφωνία των κοινοβουλευτικών κομμάτων στη σύνθετη ονομασία, πλην του «πατριώτη» και εκ της μητσοτακικής «οικογένειας» ορμώμενου Γ. Καρατζαφέρη, το κόμμα του οποίου λειτουργεί ως άλλοθι για τους υπόλοιπους. Επιτρέπει π.χ. στο ΣΥΝ και στον κ. Αλαβάνο να δηλώνει κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στα Σκόπια (γιατί άραγε;): «Πιστεύουμε ότι κανείς από τους δυο γείτονες δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε καταστάσεις ακροτήτων και εθνικισμού, όσο δύσκολο και αν είναι το πρόβλημα. Αντίθετα μπορούμε να συναντηθούμε στη μέση της γέφυρας. Και γι αυτό νομίζω ότι ο πολιτικός διάλογος στις σημερινές δύσκολες πολιτικά συνθήκες (σ.σ. γιατί;) είναι πάντα χρήσιμος». Σε ερώτηση δημοσιογράφου για την αδιαλλαξία των Σκοπίων, ο Αλαβάνος απάντησε: «Τουλάχιστον τις τελευταίες μέρες τα μηνύματα αδιαλλαξίας τα οποία στέλνονται είναι πολύ ισχυρότερα από την Ελλάδα παρά από τους γείτονες μας». Σωστά !!

Οι «διαλλακτικοί» γείτονες

Οι «διαλλακτικοί» γείτονες, δια στόματος του πρωθυπουργού τους δηλώνουν ότι «... το αντίτιμο να αλλάξουμε το συνταγματικό μας όνομα, κατόπιν επιθυμίας της Ελλάδας, για να επιτύχουμε την εκπλήρωση της μέγιστης αυτής προτεραιότητας (σ.σ. δηλ. την ένταξη στο ΝΑΤΟ), είναι πολύ μεγάλο. Για μας, το ενδεχόμενο αυτό απορρίπτεται κατηγορηματικά, ακόμη κι αν μας κοστίσει την ένταξή μας στο ΝΑΤΟ». Και συνεχίζει: «Η Δημοκρατία της Μακεδονίας διαθέτει τεράστια υποστήριξη απ΄ όλες σχεδόν τις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ και κυρίως από τις ΗΠΑ» (δήλωση στις 5-11-2007). Και ο άλλος «διαλλακτικός», υφυπουργός τους Εξωτερικών, σε εφημερίδα της χώρας του δήλωσε: «Του χρόνου θα προσχωρήσουμε στο ΝΑΤΟ, ενώ είναι ρεαλιστικές οι πιθανότητες να προσδιοριστεί ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε. Επομένως, εάν κάποιος θέλει και περαιτέρω να ‘‘πιπιλίζει το δάκτυλό του’’ και να επαναλαμβάνει ‘‘κλαψιάρικα’’ το ίδιο παράπονο και στις επόμενες δύο και περισσότερες χιλιετίες, είναι πρόβλημά του». Ο ίδιος, για να μην ξεχνιόμαστε, έθεσε και ζήτημα σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, λέγοντας ότι «δεν υπάρχει δύναμη που θα παρεμποδίσει αυτούς τους ‘‘Μακεδόνες’’ να κερδίσουν στον έννομο αγώνα που διεξάγουν για τα νόμιμα δικαιώματά τους».(Καθημερινή 23-10-2007). «Διαλλακτική» ενέργεια, κ. Αλαβάνο, ήταν επίσης η πρόσφατη επίσημη επίσκεψη της σκοπιανής αντιπροσωπείας στα κατεχόμενα στην Κύπρο, που υποσχέθηκε την εγκαθίδρυση διπλωματικών και εμπορικών γραφείων και τη σύναψη απ’ ευθείας σχέσεων με το ψευδοκράτος.

...και τα όργανά τους

Εν τω μεταξύ το «Ουράνιο Τόξο» το αυτοαποκαλούμενο κόμμα της «μακεδονικής μειονότητας», δηλ. το όργανο του σκοπιανού αλυτρωτισμού, που υποστηρίζεται παντοιοτρόπως από ξένους (π.χ. Σόρος) και εγχώριους «προοδευτικούς» (O.A.K.K.E, ENANTIA, Πράσινοι Οικολόγοι, Παρατηρητήριο Ελσίνκι, «Ιός» της Ελευθεροτυπίας, κ.λ.π.). και ιδρύθηκε το 1994, παίρνοντας ελάχιστους ψήφους στις ευρωεκλογές 1999 και 2004, με επιστολή του προς το Νίμιτς στις 5-11-2007 αναφέρει ότι «η ελληνική πολιτική την τελευταία δεκαετία λειτούργησε αποσταθεροποιητικά για τα Βαλκάνια, ενώ στάθηκε εμπόδιο στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και στην ένταξή της σε διεθνείς θεσμούς». Καλεί τη διεθνή κοινότητα να «στείλει ξεκάθαρο μήνυμα σε σχέση με τις αρνητικές θέσεις της Ελλάδας», δηλ. «η διεθνής κοινότητα δε θα διαπράξει το λάθος να υποστηρίξει τον επιθετικό ελληνικό εθνικισμό». Και ιδού πώς: «όταν η διεθνής κοινότητα διαπίστωσε ότι υπήρχε παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βοσνία και στο Κόσοβο, αποφασιστικά ανέλαβε στρατιωτική δράση, με τη συναίνεση του ΟΗΕ» (Καθημερινή 8-11-2007). Μόνοι τους αποκαλύπτονται. Οι «διαλλακτικοί» γείτονες, στο επόμενο βήμα του σχεδίου τους, σκοπεύουν να καλέσουν τους «διαλλακτικούς μεσολαβητές» να στείλουν στρατεύματα κατοχής του ΝΑΤΟ στην ελληνική Μακεδονία!!
Οι ηγεσίες μας

Δυστυχώς, και πάλι οι ηγεσίες της χώρας μας λειτουργούν αντίθετα με τα ελληνικά συμφέροντα. Δεν τους αρκεί ότι με την ενδοτική πολιτική τους η Τουρκία διεκδικεί το μισό Αιγαίο και κατοχυρώνει σταδιακά τη κατοχή της στην Κύπρο; Η αναγνώριση των Σκοπίων με σύνθετη ονομασία θα σηματοδοτήσει νέες εδαφικές και διαμελιστικές απειλές από τους εκάστοτε προστάτες των Σκοπίων, ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Δεν τηρούν ούτε τα διαπραγματευτικά προσχήματα. Η Υπ. Εξ. κ. Ντόρα έσπευσε ν’ ανακοινώσει τη σύνθετη ονομασία, παραβιάζοντας κάθε διαπραγματευτική πρακτική, και ο πατέρας της να την καλύψει, ισχυριζόμενος ούτε λίγο ούτε πολύ ότι το Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών του 1992 ήταν υπέρ της σύνθετης ονομασίας! Μετά τις δηλώσεις του Μπερνς περί του αδιανόητου ν’ ασκήσουμε βέτο, βγήκε ο ίδιος ο Μητσοτάκης να παραστήσει τον αντιαμερικανό!

Ο κ. Νίμιτς

Ο αμερικανός μεσολαβητής, υποτίθεται, του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς λειτουργεί ουσιαστικά ως εντολοδόχος των ΗΠΑ και οι ως τώρα προτάσεις του ήταν όλες υπέρ των Σκοπίων. Θυμίζουμε ότι το 2004 πρότεινε ουσιαστικά τη διπλή ονομασία, δηλ. ως νομικά ισότιμα για διεθνή χρήση δύο ονόματα: «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και «Ρεπούμπλικα Μακεντονίγια-Σκόπια», ενώ υποχρέωνε την Ελλάδα να προσθέσει στη Μακεδονία της επιθετικό προσδιορισμό (π.χ. «ελληνική επαρχία της Μακεδονίας»).

Η σημασία της χώρας μας

Η Ελλάδα είναι ο μόνος παράγοντας σταθερότητας και επιβίωσης των Σκοπίων, γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία για τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. να συναινέσουμε στα σχέδιά τους, ώστε να επωμισθούμε πλήρως το κόστος, εισπράττοντας τον αλυτρωτισμό τους. Οι Αλβανοί, κυρίως του Κοσόβου, και η Βουλγαρία είναι στοιχεία αποσταθεροποιητικά αυτού του τεχνητού μορφώματος. Το ιδεολόγημα του μακεδονισμού, που προώθησε ο Τίτο στην ενιαία Γιουγκοσλαβία, σήμερα είναι πλέον επισφαλές στοιχείο συνοχής του πληθυσμού των Σκοπίων, όταν μάλιστα οι σημερινοί προστάτες του θα έχουν μεγαλύτερα συμφέροντα στο Κόσοβο ή αλλού στη γειτονιά μας, φορτώνοντάς τους σε μας. Έχουμε ισχυρή θέση, αλλά δυστυχώς ενδοτικές ηγεσίες.

Μια ελληνική κυβέρνηση …

… φυσικά δε θα είχε Υπ. Εξ. σαν την κ. Ντόρα, που η παρουσία της εκπέμπει τον ενδοτισμό και τη ξενοδουλεία. Θα έπρεπε, διερμηνεύοντας τα αισθήματα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που απορρίπτει τη σύνθετη ονομασία, επειδή αντιλαμβάνεται τι θα επακολουθήσει, τουλάχιστον:
§Να αποδεσμευθεί από την Ενδιάμεση Συμφωνία, που έχουν παραβιάσει πολλαπλά οι Σκοπιανοί .
§Να καταστήσει σαφές ότι δεν αναγνωρίζει ούτε πρόκειται ν’ αναγνωρίσει κράτος με το όνομα Μακεδονία ή παράγωγό του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
§Να απαιτήσει την αντικατάσταση του Νίμιτς ως μεσολαβητή.
§Να κλιμακώσει τις διπλωματικές, πολιτικές και οικονομικές κινήσεις, έτσι ώστε να δείξει προς κάθε κατεύθυνση ότι η Ελλάδα θεωρεί ζωτικό για τα εθνικά της συμφέροντα το Μακεδονικό ζήτημα και ότι θ’ ακολουθήσει σταθερή και αταλάντευτη πολιτική.
Μια ελληνική κυβέρνηση ...

Στις 19 Οκτώβρη έγινε, τελικά, το δεύτερο (!) δημοψήφισμα στην Ιρλανδία για την αποδοχή (ή όχι) της συνθήκης της Νίκαιας, σχετικά με τη διεύρυνση της Ε.Ε. και τις νέες ρυθμίσεις για τις συμμετοχές στα όργανά της.
Το αρχικό δημοψήφισμα (θυμίζουμε) ήταν ένα ηχηρό «ΟΧΙ», παρά το ότι και τα 4 μεγάλα κόμματα, όλα τα ΜΜΕ, η καθολική εκκλησία, τα συνδικάτα και όλοι οι μηχανισμοί της Ε.Ε. έδωσαν μάχη για την υπερψήφιση της συνθήκης (βλέπε άρθρο στην προηγούμενη «Ε»). Αρχικά οι Βρυξέλες, προσποιήθηκαν ότι δεν έδωσαν σημασία στο ιρλανδικό «ΟΧΙ», μια άλλωστε, που οι υπόλοιπες χώρες δεν τόλμησαν δημοψηφίσματα (προεξοφλώντας το αρνητικό αποτέλεσμα...). Όμως δεν τόλμησαν, τελικά, να το αγνοήσουν, διότι, όσο, κι αν προχωρούσαν τη διεύρυνση κλπ. σύμφωνα με τη συνθήκη, αυτή ήταν ουσιαστικά άκυρη, αφού έστω και ένα μέλος την καταψήφισε. Και παρά το ότι πουθενά δεν προβλέπεται δεύτερο δημοψηφισμά, με την πρόφαση ότι έκαναν κάποιες «παραχωρήσεις» (με τη διακήρυξη της Σεβίλης) για την αναγνώριση της παραδοσιακής ιρλανδικής ουδετερότητας (π.χ. μη συμμετοχή στο λεγόμενο ευρωστρατό), ορίστηκε νέο δημοψήφισμα για τις 19 Οκτώβρη, κατά παράβαση των κανόνων των ίδιων των συνθηκών (!), όπως έγινε και στη Δανία για τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Το αποτέλεσμα τελικά ήταν 63% «ΝΑΙ».

 

Πώς το πέτυχαν.

 

Η κινητοποίηση ολόκληρου του ιρλανδικού κατεστημένου και της Ε.Ε. (υπάρχουσας και των υποψηφίων 10 χωρών) ήταν ολοκληρωτική. Πρώτα, πρώτα επιχείρησαν να φοβίσουν τη νέα μεσαία τάξη, που σχηματίστηκε από τη φούσκα του «ιρλανδικού θαύματος», ότι με ενδεχόμενο «ΟΧΙ» θα κινδυνεύσουν όλα τα νέα κεκτημένα τους από επίθεση της Ε.Ε. Με την ίδια απειλή προσπάθησαν να κινητοποιήσουν και τις παραδοσιακές ελίτ και τους μηχανισμούς τους για προάσπιση των προνομίων τους, που θα κινδύνευαν εκτός της Ε.Ε. (ενώ δεν ετίθετο θέμα για τη συμμετοχή στην Ε.Ε. !!). Κύριος στόχος να μειωθεί η αποχή και να αυξηθεί η ανησυχία.
Μετα επιστρατεύθηκαν οι 14 χώρες της Ε.Ε., με τις πρεσβείες τους και απεσταλμένους των κυβερνήσεών τους ( ακόμη κι ο ...Γιωργάκης έδωσε το «παρών») να πρωτοστατούν στην προπαγάνδιση του «ΝΑΙ». Ακολούθησαν οι πρεσβείες και απεσταλμένοι των υπό ένταξη χωρών, οι οποίοι στόχευσαν στο ιρλανδικό φιλότιμο, παραπονούμενοι ότι με ενδεχόμενο «ΟΧΙ» οι Ιρλανδοί θα αρνούνταν σε άλλες χώρες εγωιστικά να μοιρασθούν μαζί τα «αγαθά» που οι ίδιοι απολάμβαναν!
Δεν θεώρησαν, όμως, ότι αυτά θα αρκούσαν. Έτσι φρόντισαν να δημοσιεύσουν φωτογραφίες επροσώπων των φανατικών της καθολικής εκκλησίας (που ήσαν αντίθετοι στο «ΝΑΙ») να συνευρίσκονται με ...νεοφασίστες της Γερμανίας(!), ώστε να δυσφημήσουν όλους τους υπέρμαχους του «ΟΧΙ»...

 

Εξαπάτηση και εκβιασμός

 

Και πάλι, όμως, δεν αισθάνονταν ασφαλείς. Για να εκβιάσουν απάντηση καταφατική, διετύπωσαν το ερώτημα όχι «ΝΑΙ» ή «ΟΧΙ» στη συνθήκη της Νίκαιας, αλλά ως εξής: «Δέχεστε την αλλαγή του συντάγματος όσον αφορά την ενσωμάτωση της Συνθήκης της Νίκαιας στο σύνταγμα της Ιρλανδίας και τη συνταγματική κατοχύρωση να αποφασίζεται με δημοψήφισμα κάθε συμμετοχή σε συμμαχίες ή σε συστρατεύσεις κ.λ.π.» Δηλαδή εκμεταλλεύθηκαν την πατροπαράδοτη θέληση των Ιρλανδών για ουδετερότητα (ούτε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν πάρει μέρος) για να τους εξαναγκάσουν να ψηφίσουν και για τη Συνθήκη της Νίκαιας!
Μάταια το Σιν Φέι, οι πράσινοι, η οργάνωση «Οχι στη Νίκαια» και ένα μέρος των αγροτών διαμαρτύρονταν για τον εκβιασμό, υπενθυμίζοντας ότι μπορεί οι Ιρλανδοί να θέλουν το ένα από τα δύο σκέλη του ερωτήματος μόνο και όχι να ψηφίζουν αναγκαστικά και για τα δύο. Τελικά η καμπάνια «ΝΑΙ στην απασχόλιση τη διεύρυνση και την ουδετερότητα» έπεισε τους μεσαίους κυρίως, μείωσε την αποχή και, παρά το ότι ο αριθμός των ΟΧΙ ήταν ο ίδιος με του προηγούμενου δημοψηφίσματος, το ΝΑΙ έφτασε στο 63%.

 

Δυσκολίες της διεύρυνσης

 

Μπορεί, βέβαια, να ξεμπέρδεψαν με το πρόβλημα του Ιρλανδικού ΟΧΙ, αυτό όμως δε σημαίνει ότι ο δρόμος για τη διεύρυνση, δηλαδή τη γερμανική επέλαση, είναι στρωμένος με ρόδα. Ήδη στη Μάλτα το Εργατικό κόμμα δηλώνει ότι εάν κερδίσει τις εκλογές στις αρχές του 2003, αποσύρει την αίτηση ένταξης, έστω κι αν έγινε δεκτή! (Θα είναι ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε τα προεκλογικά ερωτήματα και διλήμματα που θα τεθούν, μπροστά σ’ αυτόν το νέο κίνδυνο...).
Στην Τσεχία (και Σλοβακία) ανέκυψε το πρόβλημα των απελαθέντων Σουδητών-Γερμανών μετά το ’45 και της δήμευσης των περιουσιών τους με προεδρικά διατάγματα του Μπένες. Τώρα αυτά κινδυνεύουν να θεωρηθούν άκυρα, κάτι που προκάλεσε μεγάλη ανησυχία και τα ποσοστά αποδοχής μεταβλήθηκαν από 51% ναι-22% όχι σε 41% και 36% αντίστοιχα, σε διάστημα 3 μηνών...
Στην Πολωνία και Σλοβενία επικρατεί σκεπτικισμός για άλλους λόγους, για την Κύπρο δε, βλέπετε άρθρο σελ.....
Γενικά αυτά που θα επακολουθήσουν στους κόλπους της Ε.Ε. θα κάνουν ώστε οι ανταλλαγές ακατονόμαστων φράσεων (μόνο;) ανάμεσα σε Μπλερ και Ζαν Σιράκ για τις αγροτικές αποζημιώσεις λόγω της διεύρυνσης, στην τελευταία σύνοδο της Ε.Ε., να μοιάζουν με ...γλυκόλογα.
Ο τέως πρέσβης της Κύπρου στην Ουάσινγκτον ’ντρος Νικολαΐδης έγραψε ότι η Αθήνα το 2008 έκανε στις ΗΠΑ 8 επαφές «λόμπινγκ» με κόστος 27.000 δολάρια, η ’γκυρα 1601 επαφές με κόστος 2.000.000 δολάρια και τα Σκόπια 121 επαφές με κόστος 150.000 δολάρια.
Το Παρόν 13/9/09
«Ό,τι και να ήταν από γεννησημιού της η Αριστερά, …, ένα δεν ήταν: γελοία. Σήμερα, με βασική ευθύνη του Αλαβάνου και του Τσίπρα, το μέρος αυτό της Αριστεράς … κατάντησε ρεζίλι των σκυλιών. Αλλά “δεν έφταιγαν αυτοί, τόσοι ήταν”, που θα ’λεγε ο Μαν. Αναγνωστάκης.»
Γιάννης Τριάντης στην Ελευθεροτυπία 8/9/09
Ο Στάθης Σ. γράφει ότι ο Γιωργάκης στη ΔΕΘ υπερέβη εαυτόν στην ικανότητα άλλα να τον ρωτούν και άλλα αντ’ άλλων ν’ απαντά. Και συνεχίζει: «Το μόνο θέμα στο οποίον ο Γιωργάκης ήταν σαφής και ακλόνητος ήταν το θέμα του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. Επέμεινε ότι η συμφωνία τυγχάνει «λεόντειος» (υπέρ της Ρωσίας) κι ότι δε δίδεται η δέουσα προσοχή στο περιβάλλον, με αποτέλεσμα να απειλείται η βιοποικιλότητα στην περιοχή, εφ’ όσον εκεί υπό τας συνθήκας αυτής της Συνθήκης δε δύνανται να φύονται Αμερικανοί.»
Ελευθεροτυπία 14/9/09
«Με πλησίασε σε δημόσιο χώρο κι έδειξε τέτοια αρχοντιά, που άλλοι μνησίκακοι δεν τη δείχνουν», είπε ο Γ. Καρατζαφέρης για τον Γ. Παπανδρέου, τον οποίο μέχρι στιγμής έχει παραλείψει να καταγγείλει για την πρόθεσή του να παγώσει την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, του οποίου η μεγάλη σημασία για την Ελλάδα είναι προφανής.
Ο λογοτέχνης Νάνος Βαλαωρίτης αποχώρησε από τους Οικολόγους-Πράσινους, καταγγέλλοντας ότι ο ευρωβουλευτής τους Μιχ. Τρεμόπουλος έχει πάρει υποτροφία από το Ίδρυμα Σόρος!! Ερωτήσεις: 1) Πότε το έμαθε; 2) Είναι μόνο ο Τρεμόπουλος;
Ο Κ. Σημίτης και η κυβέρνησή του ήρθαν στην εξουσία, όχι γιατί έπεισαν το λαό ότι μπορούσαν να υπερασπίσουν εθνικά ή λαϊκά συμφέροντα, αλλά γιατί είχαν την υποστήριξη του συνόλου σχεδόν του ξένου παράγοντα. Ο πολιτικός τους λόγος επί 8 χρόνια είναι άνευ σημασίας. Όπλα τους τα ΜΜΕ, που τον ενεφάνισαν ως σοβαρό και νοικοκύρη, και η ευνοιοκρατική διανομή των κοινοτικών και κρατικών κονδυλίων. Για τον Έλληνα πολίτη έπαψε να είναι ζητούμενο η πρόοδος του κοινωνικού συνόλου και η πολιτική του επιδίωξη περιορίστηκε στην επίτευξη μιας καλύτερης ατομικής θέσης σε σχέση με το διπλανό του, αδιαφορώντας για το πού οδηγεί αυτή η πολιτική και ατομική του στάση.
Έτσι τα πράγματα έφτασαν πολύ γρήγορα σε αδιέξοδο. Αποστολή της κυβέρνησης Σημίτη ορίστηκε από τους ξένους προστάτες της η απαρέγκλιτη εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, όπως αυτά καθορίζονται από την οικονομική και κοινωνική πολιτική της Ε.Ε., και για όλους τους υπόλοιπους τομείς (εθνικά θέματα, δημοκρατία, πολιτισμός) από τις δημόσιες υπερατλαντικές παραγγελίες.
Αυτή την αποστολή η κυβέρνηση Σημίτη δε μπορεί πλέον να εκπληρώσει. Κατάφερε οριακά να κερδίσει τις εκλογές του 2000, αλλά από κει και πέρα έχει πάρει τον κατήφορο, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει και χωρίς να παράγει έργο. Έμεινε χωρίς υποστήριξη, αφού ούτε το λαό εξυπηρετεί (ούτε ποτέ διανοήθηκε να τον εξυπηρετήσει), ούτε τους ξένους προστάτες της.
Εργασιακό, ασφαλιστικό, φορολογικό, αγροτικό, υγεία, παιδεία, ελληνοτουρκικές σχέσεις, "τρομοκρατία", τίποτα δεν περπατάει και η λύση όλων των προβλημάτων αναβάλλεται, για να τα αντιμετωπίσει η επόμενη κυβέρνηση, παρά τις προειδοποιήσεις της κ. Διαμαντοπούλου ότι, αν δεν προωθηθούν τα θέματα που ενδιαφέρουν την Ε.Ε., τότε η Κομισιόν θα επέμβει, θα ζητήσει εξηγήσεις και θα επιβάλει κυρώσεις. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες εξελίσσονται σε φιάσκο. Η οικονομία βρίσκεται στο κόκκινο. Κυβέρνηση ουσιαστικά δεν υπάρχει, παρά μόνον υπουργοί, που ο καθένας κάνει ό,τι θέλει.

Η ήττα Σημίτη

Έτσι θεωρείται πλέον απ' όλους βέβαιη η ήττα του ΠΑΣΟΚ στις ερχόμενες εκλογές, όποτε γίνουν, με προανάκρουσμα τον καταποντισμό του στις Νομαρχιακές - Δημοτικές εκλογές. Η επιδίωξη του ΠΑΣΟΚ είναι πλέον να περιορισθεί η έκταση της ήττας, ώστε να μη μπορέσει να αναδειχθεί παντοδύναμη η Ν.Δ. (π.χ. να μη μπορεί να εκλέξει πρόεδρο Δημοκρατίας με 180 δικούς της βουλευτές) και να μην αργήσουν έτσι οι μεθεπόμενες εκλογές. Η εσωκομματική αντιπολίτευση, μετά το συνέδριό του, είναι εντελώς αποδυναμωμένη, αμήχανη και δεν προτείνει ουσιαστικά τίποτα.
Από την άλλη, όμως, εμφανίζονται νέες διαιρέσεις και αντιθέσεις αδιευκρίνιστων στόχων και υποκινητών. Ο νέος Γραμματέας, "ο ερεβώδης και σκοτεινών επιδιώξεων", σύμφωνα με υποστηρικτές του Σημίτη, επιδιώκει εικόνα συμπρωθυπουργεύοντος και γραμμής πόλωσης, ενώ ο Σημίτης (και οι περί αυτόν καθώς και μέρος των προηγούμενων αντιρρησιών) προσπαθεί να διατηρήσει την αξιοπιστία του ως ηγέτη. Αλλά και άλλων ομάδων και προσώπων, δηλ. των ξένων κέντρων και εγχώριων παράκεντρων, οι στρατηγικές περισσεύουν μέσα στο ΠΑΣΟΚ, ώστε να έχουν ευνοϊκή θέση στο μετά την ήττα κομματικό πεδίο, όπου θα επιχειρήσει το κρίσιμο άλμα και ο ανεκδιήγητος Γιωργάκης. Όσο για τα περί δημιουργίας νέου ΠΑΣΟΚ (Χρυσοχοϊδης), μόνο ως μπούμεραγκ θα λειτουργούσε για τους εμπνευστές του.

Η Ν.Δ.

Η Ν.Δ. έχει άλλα προβλήματα. Είναι φανερό ότι δεν κερδίζει εκείνη, αλλά απλώς χάνει το ΠΑΣΟΚ. Δεν τολμά να προβάλλει το δικό της νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα και περιορίζεται στην επίδειξη φιλολαϊκού προσωπείου. Αυτό όμως δεν μπορεί να διαρκέσει για πολύ. Το ίδιο ισχύει και για τα εθνικά θέματα. Παράδειγμα το ζήτημα του ευρωστρατού. Ο κ. Καραμανλής θεωρεί αδιανόητη τη συμμετοχή της Τουρκίας στο σχεδιασμό και τις επιχειρήσεις του ευρωστρατού, επειδή η Τουρκία δεν είναι μέλος της Ε.Ε. Αλλά η συμμετοχή της Τουρκίας επιβάλλεται τόσο από το καταστατικό (Νέο Δόγμα) του ΝΑΤΟ (Ουάσινγκτον, Απρίλης 1999), όσο και από τις αποφάσεις της Ε.Ε. (Σύνοδος Κορυφής - Ελσίνκι, Δεκέμβριος 1999). Τι θα κάνει, λοιπόν, ο κ. Καραμανλής; Θα προτείνει στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. να … αλλάξουν τις αποφάσεις τους; Ή θα … αποχωρήσει από ΝΑΤΟ και Ε.Ε.;
Ουσιαστικά, λοιπόν, έχουμε την κλασσική εφαρμογή του γνωστού διακομματικού παιχνιδιού. Το ένα κόμμα απλώς να απορροφά τη δυσαρέσκεια που προκύπτει από τη διακυβέρνηση του άλλου, που συνήθως διαρκεί 7-8 χρόνια. Είναι δύσκολη όμως η ευόδωσή του σήμερα και σύντομα θα ακολουθήσουν ανεξέλεγκτες εκρήξεις.

Η αριστερά

Τη στιγμή που το πολιτικό σύστημα έχει γίνει αναξιόπιστο, τη στιγμή που όλοι καταλαβαίνουν ότι τα τεράστια χρέη των Ολυμπιακών Αγώνων και οι συνέπειες της ένταξης στην ΟΝΕ θα επιδεινώσουν δραματικά την οικονομική κατάσταση του Έλληνα πολίτη μετά το 2004 και ιδίως μετά το 2006 (με το τέλος του Γ' ΚΠΣ), η ελληνική αριστερά δε στέκεται στο ύψος των απαιτήσεων. Σε μεγάλο βαθμό κινείται μεταξύ ενσωμάτωσης και μικροκομματικού συμφέροντος κι αυτό φαίνεται καθαρά στις διεργασίες για τις εκλογές της Αυτοδιοίκησης. Με τη φθορά του ΠΑΣΟΚ, θα μπορούσε η αριστερά, ενωμένη, με σοβαρά προγράμματα, με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, με πρόσωπα γενικής αποδοχής να κερδίσει σε πάρα πολλούς δήμους, ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα. Μια Αυτοδιοίκηση σε προοδευτικά χέρια θα ήταν πολύτιμη για το γενικότερο κίνημα στα σκληρά χρόνια που θα ακολουθήσουν.
Η προβλεπόμενη κυβέρνηση της ΝΔ θα διαψεύσει ταχύτατα τις ελπίδες όσων θα την εμπιστευτούν. Τι θα γίνει μετά; Θα συνεχιστεί η δικομματική εναλλαγή μ' ένα ΠΑΣΟΚ που θα εμφανίζεται πιο αριστερό; Η αύξηση της φορολογίας, το πάγωμα των μισθών, η γιγάντωση της ανεργίας με το κλείσιμο μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων θα διαμορφώσουν στα αμέσως επόμενα χρόνια με τέτοια κατάσταση, που δε θα μπορούν να ελέγξουν πολιτικοί ηγέτες της ασημαντότητας των κκ. Σημίτη, Καραμανλή, Αβραμόπουλου κλπ. Όσοι πραγματικά νοιάζονται γι' αυτό τον τόπο ας σκεφτούν τι πρέπει να κάνουν. Το απροσδόκητο (;) άλμα του Λεπέν στη Γαλλία και ο καταποντισμός της Αριστεράς ας αποτελέσει μάθημα…

Η επιβολή και η κατάρρευση της δικτατορίας

Το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη 1967 οργανώθηκε από μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, στις οποίες υπηρετούσαν και οι «Έλληνες» αξιωματικοί που συγκρότησαν τη χούντα. Εκτροπή από το δημοκρατικό πολίτευμα προετοίμαζε και το αγγλόδουλο κατεστημένο (παλάτι, στρατηγοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι), αλλά οι συνταγματάρχες τους πρόλαβαν. Το αυταρχικό μετεμφυλιακό καθεστώς είχε διαπαιδαγωγήσει τους υποστηρικτές του έτσι, ώστε να μην έχουν ευαισθησίες σχετικά με την τήρηση του Συντάγματος, γιατί πάνω απ’ όλα ήταν το παραμύθι της αντιμετώπισης του «κομμουνιστικού» κινδύνου. Στην πραγματικότητα είχαν το φόβο να μη χάσουν τον έλεγχο της κατάστασης από ένα δυναμικό, ανεξέλεγκτο και απρόβλεπτο λαϊκό κίνημα, που εκφραζόταν πολιτικά από τους Γ. και Α. Παπανδρέου, τους οποίους στήριζε και η παραδοσιακή αριστερά. Το καθεστώς της χούντας εξυπηρέτησε αποτελεσματικά επί 7 χρόνια τα αμερικανικά συμφέροντα.
Στη χούντα αντιστάθηκε ενεργά ένας μικρός αριθμός Ελλήνων πολιτών, που είχε την ηθική συμπαράσταση της πλειοψηφίας του λαού, που σε κάποιες στιγμές (κηδείες Γ. Παπανδρέου και Γ. Σεφέρη, Πολυτεχνείο) συμπαραστάθηκε και ενεργά. Δεν ήταν, όμως, λίγοι και αυτοί που συνεργάστηκαν με τη χούντα (και μετά το 74 παρίσταναν τους δημοκράτες!).
Η χούντα, κατά τη γνώμη μας, κατέρρευσε για 3 κυρίως λόγους: α) Μετά το Πολυτεχνείο το κίνημα της αντίστασης (ιδίως το φοιτητικό) έγινε τόσο μαζικό, που οι μηχανισμοί καταστολής αδυνατούσαν να αντεπεξέλθουν. β) Η ανατροπή του Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη (αποτέλεσμα των ενδοαμερικανικών αντιθέσεων, που οξύνθηκαν κατά τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο) επέφερε μεγάλη σύγχυση στη εξουσία. γ) Η προδοσία της Κύπρου απέδειξε στους αφελείς κατώτερους αξιωματικούς ότι ο «πατριωτισμός» που πουλούσε η χούντα ήταν μια μεγάλη απάτη κι έτσι το καθεστώς απώλεσε τη στήριξη της βάσης της στρατιωτικής ιεραρχίας.

Ποιοι και γιατί σχεδίασαν τη μεταπολίτευση;

Έτσι στο τέλος Ιουλίου 1974 το καθεστώς παρέπαιε. Υπήρχε ο «κίνδυνος» η εξουσία να βρεθεί στους δρόμους (αν δε βρέθηκε κιόλας και δεν το καταλάβαμε). Γι’ αυτό μεθοδεύτηκε η μεταπολίτευση, σχέδια της οποίας υπήρχαν πολλούς μήνες πριν. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι υπουργοί ’μυνας (Αβέρωφ) και Εξωτερικών (Μπίτσιος) της κυβέρνησης της μεταπολίτευσης εκτελούσαν άτυπα τα καθήκοντά τους τουλάχιστον από το Νοέμβριο του 1973, οπότε η χούντα τους έστειλε ως εκπροσώπους της Ελλάδας στο «σεμινάριο της Ρώμης», κατά το οποίο προγραμματίστηκε η σφαγή της Κύπρου, που θα γινόταν 9 μήνες μετά!
Η μεταπολίτευση, λοιπόν, δε σχεδιάστηκε από τις δυνάμεις της αντίστασης ή, ευρύτερα, από τον ελληνικό λαό, αλλά από τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους (που οι περισσότεροι δεν ήθελαν τη χούντα, γιατί έπαιζε μόνο το αμερικανικό χαρτί και αγνοούσε τα δικά τους συμφέροντα). Επεδίωξαν να κρατήσουν την Ελλάδα όργανό τους, εκτονώνοντας με τον κοινοβουλευτισμό την οργή του λαού και αμβλύνοντας γενικά τις αντιθέσεις. Εκτός από τους «γεφυροποιούς», χρησιμοποίησαν και άλλους πολιτικούς, που εξαπάτησαν το λαό. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβγαλε το καλοκαίρι του 74 την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, για να την ξαναβάλει αργότερα υπό δυσμενέστερους όρους. Κάποιοι (πρώην) αριστεροί συνέβαλαν κατά το δυνατόν, όπως ο Μ. Θεοδωράκης, με τη δήλωσή του «Καραμανλής ή τανκς». Ο κορμός της «ανανεωτικής» αριστεράς εντάχθηκε στο σύστημα και έγινε πρωτεργάτης του «ευρωπαϊσμού». Ο Α. Παπανδρέου υποσχέθηκε πλήρη ανατροπή των πάντων, για να τα ξεχάσει όλα, μόλις έγινε εξουσία. Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ, σε ένα σπάνιο κοινωνικό φαινόμενο, ένα μεγάλο μέρος του λαού μετατράπηκε σε καινούργιο κατεστημένο.
Σήμερα, 31 χρόνια μετά, το σύστημα της εξάρτησης, της υποτέλειας και της εκμετάλλευσης στην Ελλάδα είναι ασφαλέστερο από τότε. Η μεταπολίτευση, δυστυχώς, πέτυχε τους σκοπούς αυτών που τη σχεδίασαν και την πραγματοποίησαν.

Μεταπολίτευση και ελληνική κοινωνία

Το καθεστώς που προέκυψε με τη μεταπολίτευση, κατά τη γνώμη του ΑΣΚΕ, όχι μόνο δεν έλυσε τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά τα γιγάντωσε. Η Ελλάδα βρίσκεται σε τροχιά αποσύνθεσης και διάλυσης. Συγκεκριμένα:
Α) Η δημοκρατία μας περιορίζεται στα τυπικά, αφού άλλοι αποφασίζουν για μας (η Ουάσινγκτον για τα πολιτικά και στρατιωτικά και οι Βρυξέλες για τα οικονομικά και κοινωνικά), οι οποίοι δεν κάνουν καν τον κόπο να μας ενημερώνουν για τις αποφάσεις τους.
Β) Στα εθνικά (λεγόμενα) θέματα οι υπουργοί μας (υπακούοντας στους δυτικούς προστάτες τους) λειτουργούν ως εκπρόσωποι γειτονικών μας χωρών, με ορατό τον κίδυνο (ή τη βεβαιότητα;) να συνεχίζεται η παραχώρηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.
Γ) Η παραγωγική βάση της οικονομίας μας συρρικνώνεται διαρκώς, τα βάρη τα υφίσταται μόνο ο λαός (ενώ η εξαρτημένη εμπορομεσιτική αστική μας τάξη θησαυρίζει) και το μέλλον προβλέπεται ζοφερό.
Δ) Η γιγαντιαία επιχείρηση για την πολιτιστική μας αλλοτρίωση (που αποτελεί τον ασφαλέστερο τρόπο για την καθυπόταξη ή και την εξαφάνισή μας ως έθνους), με προεξάρχοντα τα ΜΜΕ των «νταβατζήδων», έχει ήδη σημειώσει μερική επιτυχία.
Για όλα τα παραπάνω «κατορθώματά» τους οι κύριοι που μας κυβερνούν έχουν το θράσος να θριαμβολογούν και να πανηγυρίζουν, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το ξεπούλημα στο Λουξεμβούργο.

Η υπέρβαση της μεταπολίτευσης

Το ΑΣΚΕ πιστεύει ότι η μοίρα του τόπου μας μπορεί ν’ αλλάξει, εάν διατυπωθεί ένα σαφές πολιτικό πρόγραμμα, που θα κινείται έξω από τη λογική του σημερινού συστήματος, και αν ο ελληνικός λαός εκφραστεί από πολιτικές δυνάμεις που δε θα ελέγχονται από το σύστημα αυτό και δε θα συμβιβάζονται με αυτό. Συγκεκριμένα το πρόγραμμα θεωρούμε ότι πρέπει να κινείται μέσα στο παρακάτω πλαίσιο αρχών, που είναι αδιαίρετες μεταξύ τους. Οποιοδήποτε «σκόντο» σ’ αυτές αποτελεί ασφαλή τρόπο αποτυχίας, όπως έδειξε (χωρίς εξαίρεση) η ελληνική και η παγκόσμια εμπειρία.
Α) Όλες οι αποφάσεις που μας αφορούν πρέπει να παίρνονται από τον ελληνικό λαό και τους εκπροσώπους του. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να αποχωρήσει από εκείνους τους οργανισμούς που δημιουργήθηκαν για να μας εκμεταλλεύονται και να μας καταπιέζουν, όπως η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.
Β) Στην Ελλάδα κανένα βήμα προόδου δεν μπορεί να γίνει αν ο φυσικός πλούτος, η παραγωγή και τα προϊόντα της δεν αποτελούν κοινωνική ιδιοκτησία ή δεν τεθούν κάτω από κοινωνικό έλεγχο.
Γ) Όλες οι πολιτικές και λαϊκές ελευθερίες πρέπει να είναι πλήρως κατοχυρωμένες. Η εξουσία πρέπει να ασκείται από πολιτικούς και μαζικούς φορείς, που κανείς δε θα παραβιάζει την αυτονομία του άλλου. Να μην επαναλάβουμε την τραυματική εμπειρία των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.
Δ) Όλη η πορεία μας πρέπει να βρίσκεται σε μια συνεχή αλληλεπίδραση με την παγκόσμια πραγματικότητα, αλλά να στηρίζεται στις δικές μας πλούσιες πολιτιστικές και αγωνιστικές παραδόσεις.
[αντιλαμβανόμαστε ότι όλ’ αυτά απαιτούν αρκετές διευκρινήσεις, που δεν μπορούν να δοθούν στα όρια ενός άρθρου]
Από τις πολιτικές δυνάμεις που σήμερα κυριαρχούν στην πολιτική μας ζωή (και κυρίως όσους είναι «δυσαρεστημένοι» από το κόμμα τους) τίποτα θετικό δεν μπορούμε να περιμένουμε. Τα «δυσαρεστημένα» αυτά στελέχη, αντί να υπηρετούν το κόμμα τους, με σκοπό το κόμμα να υπηρετεί την κοινωνία, απαιτούν από την κοινωνία να υπηρετεί το κόμμα και το κόμμα τους εαυτούς τους.
Πρέπει να αναπτυχθούν δυνάμεις με τόλμη και αξιοπιστία. Αν κάποιος δεν έχει σήμερα την τόλμη να πει (ή την ικανότητα να καταλάβει) ότι π.χ. «πρέπει η Ελλάδα να αποχωρήσει από την Ε.Ε.», πώς μπορεί να επιζητεί από τον ελληνικό λαό να του αναθέσει έναν πιο υπεύθυνο ρόλο; Αν σήμερα συνδιαλέγεται με στελέχη των κομμάτων της εξουσίας ή νταβατζήδες των ΜΜΕ, τι θα κάνει αύριο, αν μεγαλώσουν οι φιλοδοξίες του;
Αν πρέπει να μιλήσουμε και πιο συγκεκριμένα, για τους παραπάνω λόγους το ΑΣΚΕ δεν πήρε μέρος στις διεργασίες που συντελέστηκαν πριν 2 χρόνια με τους κ.κ. Παπαθεμελή, Τσοβόλα κλπ., εκφράζοντας δημοσίως, πέραν των βασικών ιδεολογικών διαφορών, το φόβο ότι δεν ξέρει πού θα βρεθούν αύριο. Κι όλ’ αυτά, ειλικρινώς, χωρίς καμιά εχθρική διάθεση.
Η ελληνική κοινωνία έχει αστείρευτες δυνάμεις και σπουδαίες παραδόσεις, που της επιτρέπουν να εξασφαλίσει στους πολίτες της μια ασφαλή, αξιοπρεπή και ανθρώπινη ζωή και στη χώρα μια πολύ πιο σημαντική θέση στον κόσμο. Ας προσπαθήσουμε.
Νίκος Καργόπουλος – μέλος της Εκτελεστιιής Επιτροπής του Αγωνιστικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδας (Α.Σ.Κ.Ε.)


Όπως μας πληροφορούν φίλοι από τη Γερμανία, πάνδημη είναι η δυσφορία για την Ε.Ε. και το ευρώ. Η ανεργία εκτινάχτηκε στα ύψη. Η Υγεία, που ήταν δωρεάν, τώρα πληρώνεται πολύ ακριβά. Το βαρύ κλίμα συμπληρώνεται από το φόβο τρομοκρατικού χτυπήματος.
Αξίζει να θυμηθούμε τι ομολόγησε σε συνέντευξη του στη Monde στις 3175/99 ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων Henkel: « Η Ε.Ε. είναι πολύτιμη, επειδή πειθαναγκάζει σε ιδιωτικοποιήσεις και φιλελευθεροποίηση, που καμιά εθνική κυβέρνηση δε θα ήταν σε θέση ούτε να ονειρευτεί.. Κύρια ευεργετική συνέπεια του ευρώ είναι ότι εγκαθιστά επ' άπειρον λιτότητα εισοδημάτων... Η Ευρώπη (Ε.Ε.) συνιστά σήμερα πραγματική Ευλογία θεού...». Ο Κ. Βεργόπουλος σχολιάζει ότι ο Γερμανός ξέχασε να διευκρινίσει για ποιον είναι Ευλογία θεού και για πόσο διάστημα ακόμη.
'Οταν διαβάζουμε ή μιλάμε για δυνάμεις κατοχής στο Ιράκ, ασυναίσθητα το μυαλό τρέχει στην κατοχή της Ελλάδας την περίοδο 1941-44. Βασανιστήρια, δολοφονίες αμάχων, αυθαιρεσία, κατάργηση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μόνο που στο Ιράκ οι Αμερικανοί, με έμβλημα τους την ελευθερία, και οι Αγγλοι «δημοκράτες» προχώρησαν παραπέρα: στους εξευτελισμούς των κρατουμένων. Όλ' αυτά που έρχονται στο φως της δημοσιότητας γίνονται εν γνώσει των ανωτέρων τους, που έστησαν και τα στρατόπεδα εκπαίδευσης των βασανιστών. Είναι, λοιπόν, όλοι υπεύθυνοι, από τους στρατιώτες-βασανιστές μέχρι τους ηθικούς αυτουργούς, το Ράμσφελντ, τη Ράις και το Μπους, που έδωσαν τις εντολές, θεωρώντας ότι έτσι θα κάμψουν τους Ιρακινούς και διαπράττοντας άλλο ένα μεγάλο λάθος, που θέτει σε σκληρή δοκιμασία την αμερικανική κυριαρχία. Συνένοχοι είναι και οι Αμερικανοί ψηφοφόροι που ψήφισαν το Μπους και του έδωσαν τη δύναμη να εγκληματεί και κυρίως αυτοί που θα τον ξαναψηφίσουν. Εξ άλλου τα ίδια γίνονται στο Γκουαντανάμο και όπου αλλού κρατούνται οι 9.000 αιχμάλωτοι των Αμερικανών.
Χωρίς αναστολές, χωρίς ηθικούς φραγμούς, χωρίς σεβασμό σε γραμμένους και άγραφους νόμους οι Αγγλοαμερικάνοι κατακτητές και οι σύμμαχοι τους εγληματούν κατά της ανθρωπότητας. Μέχρι πότε;


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)