ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

Η Εκτελεστική Επιτροπή του ΑΣΚΕ από την αρχή του 2007 εξέτασε το ενδεχόμενο προκήρυξης πρόωρων εκλογών, γι’ αυτό απηύθυνε έκκληση στους φίλους του κόμματος να προσφέρουν την εκλογική τους συνδρομή, ώστε να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή. Οι περισσότεροι φίλοι, όμως, περίμεναν πρώτα να προκηρυχθούν οι εκλογές και μετά να δώσουν τη συνδρομή τους. Έτσι, όταν στα μέσα Αυγούστου ορίστηκε η 16/9, τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί ήσαν λίγα. Η Ε.Ε. συνεδρίασε την επόμενη μέρα και αποφάσισε να έρθει σε επαφή με όσους φίλους μπορούσε (και με δύο περιοδείες στην επαρχία), ώστε να εξαντλήσει τις δυνατότητες συμμετοχής. Πολλοί φίλοι, φυσικά, τέτοια εποχή δεν ευρέθησαν και τα χρήματα πάλι δεν ήσαν αρκετά.
Η πρώτη απόφαση ήταν να μη συμμετάσχει το ΑΣΚΕ στις εκλογές, γιατί υπήρχε ήδη χρέος από τις προηγούμενες και δεν ετίθετο θέμα επιπλέον χρέους, γιατί πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να είμαστε συνεπείς προς τις οικονομικές μας υποχρεώσεις. Την τελευταία στιγμή έγινε πρόταση από 2 μέλη της Ε.Ε. να συμμετάσχουμε σε όσες εκλογικές περιφέρειες μας επιτρέπουν τα οικονομικά μας. Η πρόταση είχε το προφανές μειονέκτημα ότι, με την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων, το ΑΣΚΕ θα εμφανιζόταν με μικρότερο αριθμό ψήφων από το 2004, αφού καμιά εφημερίδα δε θα σημείωνε ότι αυτός ο αριθμός ψήφων δε συγκεντρώθηκε σε όλη την Ελλάδα. Όμως κρίναμε ότι η παντελής απουσία από τις εκλογές θα είχε μεγαλύτερο κόστος και τελικά αποφασίστηκε (ορθώς, όπως αποδείχθηκε) η συμμετοχή σε 24 από τις 56 περιφέρειες.
Αμέσως η Ε.Ε. ξεκίνησε έναν αγώνα δρόμου να ανταποκριθεί στα εντελώς αναγκαία για τη συμμετοχή (υποβολή υποψηφιοτήτων, τυπογραφείο κ.λ.π.). Για προεκλογικό αγώνα απέμενε ελάχιστος χρόνος κι αυτός εξοικονομήθηκε από υπερπροσπάθεια κάποιων μελών. Στήθηκε ένα περίπτερο στην πλατεία Κάνιγγος, αναρτήθηκαν 150 «σάντουιτς» σε όλη την Ελλάδα (όταν και το τελευταίο από τα υπόλοιπα κόμματα ανάρτησε πολλές χιλιάδες), κολλήθηκαν λίγες αφίσες και μοιράστηκαν μερικές χιλιάδες προκηρύξεις.
Η κρατική τηλεόραση δεν μας έδωσε ούτε ένα δευτερόλεπτο, με το δικαιολογητικό ότι δεν είχαμε πλήρεις συνδυασμούς (άλλες φορές πάντα κάποιο χρόνο έδιναν σε όλους), δηλ. από τα κόμματα αποκλείστηκε μόνο το ΑΣΚΕ. Οι εφημερίδες προέβαλαν το ΑΣΚΕ από ελάχιστα έως καθόλου, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι ψηφοφόροι (ακόμη και αυτοί που ήξεραν το ΑΣΚΕ) να μη γνωρίζουν αν το ΑΣΚΕ συμμετέχει στις εκλογές.
Ένα επιπλέον αρνητικό στοιχείο για το ΑΣΚΕ ήταν η βεβαιότητα της παρουσίας 3 «μικρών» κομμάτων στη Βουλή, αφού πολλοί προτίμησαν μια «χρήσιμη» ψήφος σ’ αυτά, παρά μια «χαμένη» στο ΑΣΚΕ, το οποίο δεν είχε καμιά δυνατότητα να πλησιάσει τους ψηφοφόρους και να εξηγήσει όσα αναφέρουμε σε άλλες στήλες για τα κόμματα αυτά.
Με όλες αυτές τις αρνητικές συνθήκες το ΑΣΚΕ σε όλες σχεδόν τις περιφέρειες που πήρε μέρος αύξησε και τον αριθμό των ψήφων του και το ποσοστό του, όπως φαίνεται και στον πίνακα που παραθέτουμε. Πτώση ψήφων είχαμε στο Λεκανοπέδιο (όχι υποχρεωτικά και ποσοστού), λόγω της μεγαλύτερης αποχής. Συνολικά είχαμε μια μικρή αύξηση ψήφων (και μεγαλύτερη ποσοστού), κάτι που δεν μας δίνει καμιά ιδιαίτερη ώθηση, αλλά μας επιτρέπει να συνεχίσουμε λίγο πιο δυνατοί τον αγώνα μας (και με τους νέους φίλους που μας πλησίασαν) και με την επίγνωση ότι τίποτα δε θα μας χαριστεί και όλα θα προκύψουν από τη δική μας σκληρή προσπάθεια.

Τα γεγονότα είναι γνωστά. Συνελήφθη (κατά λάθος!) ένας νεαρός στο Ηράκλειο με μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών και επιχειρήθηκε μυστική(;) επιχείρηση εισόδου της αστυνομίας στο χωριό του. Κάποιοι συνεργάτες του υποδέχτηκαν τους αστυνομικούς με καταιγιστικά πυρά και τους ανάγκασαν σε υποχώρηση, αφού τραυμάτισαν μερικούς και μάλιστα έναν σχεδόν θανάσιμα. Ξέσπασε σάλος και αποκαλύφθησαν «σημεία και τέρατα». ’βατο της περιοχής, καταθέσεις χρηματικές εξωφρενικές, υπερπολυτελείς κατοικίες και αυτοκίνητα, φυτείες χασίς, ακίνητα τεράστιας αξίας σε τουριστικές περιοχές, πολυπληθή όπλα, αστυνομική συνεργασία ή κάλυψη, τραπεζικοί υπάλληλοι δρώντες παρά το νόμο, δικαστική παρανομία και, φυσικά, πολιτικές ευθύνες, τουλάχιστο.
Και, λοιπόν; Θα τιμωρηθούν κάποιοι αυτουργοί, οι αφελείς «πολεμιστές», θα μετατεθούν κάποιοι αστυνομικοί και τραπεζικοί και όλα σιγά, σιγά θα ηρεμήσουν. Αυτή είναι η κατάσταση. Και πώς να μην είναι, όταν:
Κανείς, σχεδόν, δε θα έδινε σημασία, αν δεν τραυματίζονταν αστυνομικοί, που ήταν βέβαιο ότι θα «επαναστατήσουν».
Κανείς δε θυμήθηκε να αναφέρει ότι πολιτικός ηγέτης, που φιλοδοξεί μάλιστα να … κυβερνήσει, μας προέτρεπε πριν από λίγα χρόνια να καλλιεργούμε χασίς στις γλάστρες.
Οι Κρητικοί θεωρούν τιμή να οπλοφορούν και κάποιοι, πιθανόν, να το ευνοούν, έχοντας άλλα στο μυαλό τους …
Πριν από λίγα χρόνια αποκαλύφθησαν τέτοια (και χειρότερα) στο νομό Ηλείας και ο τωρινός διοικητής αστυνομίας, δηλώνει: «Η αστυνομική διαφθορά στην Ηλεία έχει παταχθεί. Τα περιστατικά σε σχέση με άλλες εποχές είναι ελάχιστα […] έχει περιοριστεί το εμπόριο και η καλλιέργεια χασίς. Οι “ορφανές” χασισοφυτείες στο νομό μας είναι ελάχιστες !!!» (Ελευθεροτυπία 22/11/07). Κύριε ελέησον! Δηλαδή, αν δεν «είχε παταχθεί η διαφθορά», τι άλλο θα συνέβαινε;
Η δικαιοσύνη νοσεί τόσο, ώστε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, πριν από 2 χρόνια, δήλωνε: «Παραλάβαμε μία δικαιοσύνη διαβρωμένη από δικαστικά και εξωδικαστικά κυκλώματα»!!! Και τι έγινε; Θα τιμωρηθούν ένα-δύο Καλούσηδες και θα μείνουν ατιμώρητες όλες οι πολλαπλάσιας σημασίας απάτες δισεκατομμυρίων που ανέφερε ο πρόεδρος του Δ.Σ. Αθηνών Παξινός, που είναι μάλιστα και «δεξιός», π.χ. το σκάνδαλο του Ερυθρού Σταυρού.
«Κάποια» στελέχη του ΠΑΣΟΚ, κατά την ομολογία της Βάσως Παπανδρέου, επλούτισαν! Κάποιοι μόνο; Ο ίδιος ο αρχηγός τους αναφέρθηκε σχεδόν σε όλους (δες το άρθρο για το ΠΑΣΟΚ). Και, λοιπόν; Θα επιστραφούν τα τρισεκατομμύρια που «αναπαύονται» στην Ελβετία και στις off shore.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ελπίζει σε κάθαρση, ακόμη και στα Ζωνιανά μόνο, πέρα από την τιμωρία κάποιων αφελών «λεβεντοζωνιανών», όσο θα στηρίζουν έστω και μόνο με την ψήφο τους, 4 εκατομμύρια έλληνες «πολίτες» αυτούς που ευθύνονται και επωφελούνται από αυτή τη γενικευμένη καταστροφή της κοινωνίας μας;
Στις 26 Σεπτεμβρίου, ημέρα Σάββατο και ώρα 6.30 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί η τακτική Σύνοδος του ΑΣΚΕ. Η Σύνοδος θα εκτιμήσει την πολιτική κατάσταση, όπως διαμορφώνεται στην προεκλογική περίοδο, και όλα τα πιθανά μετεκλογικά σενάρια, θα συζητήσει τον απολογισμό της Εκτελεστικής Επιτροπής και θα θέσει τους στόχους του κόμματος για το επόμενο εξάμηνο. Τα άρθρα αυτού του φύλλου της «Ε» να θεωρηθούν εισηγήσεις προς τη Σύνοδο.
Η εξέλιξη του δημόσιου χρέους της χώρας είναι αλματώδης μετά την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ και ιλιγγιώδης μετά την ένταξη στην ΟΝΕ. Ο πίνακας και το διάγραμμα είναι εύγλωττα
ΕΤΟΣδις ευρώδις Δρχ
19740.337* 115
19813.117* 1062
198926.999* 9200
199368.800
2000140.971
2004205.500
2009299.570
2010325.225


Το ιστορικό

Από το 1950 με τον αναγκαστικό νόμο 1611/50 τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων δεσμεύονταν σε άτοκους λογαριασμούς στην Τράπεζα Ελλάδος και  με αυτά τα κεφάλαια χρηματοδοτούνταν με πολύ χαμηλά επιτόκια οι επιχειρήσεις. Αντίθετα, αν τα ταμεία χρειάζονταν να δανειστούν, δανείζονταν με 30%. Οι απώλειες εσόδων των ταμείων για το διάστημα αυτό υπολογίζονται σε 25 τρισεκατομμύρια δραχμές (περίπου 75 δισ. ευρώ).
Το 1982 θεσμοθετείται να επενδύουν τα ασφαλιστικά ταμεία σε σταθερούς τίτλους του Δημοσίου. Με το μέτρο αυτό, εκείνη την εποχή, είχαν κάπως ικανοποιητικές αποδόσεις.
Το 1992 η Κυβέρνηση Μητσοτάκη θεσμοθέτησε τη δυνατότητα να επενδύουν τα ασφαλιστικά ταμεία το 20% των αποθεματικών τους σε επισφαλείς επενδύσεις (Χρηματιστήριο, τραπεζικά προϊόντα υψηλού κινδύνου κ.λ.π.) και επέτρεψε την ίδρυση εταιρειών αμοιβαίων κεφαλαίων από τα ασφαλιστικά ταμεία και, μέσω αυτών, την «αξιοποίηση» των αποθεματικών τους.
Το 1995 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παραχωρεί το δικαίωμα στις διοικήσεις των ταμείων να προσλαμβάνουν «συμβούλους» τις τράπεζες ή θυγατρικές τους. Την περίοδο αυτή γιγαντώθηκαν οι ιδιωτικές τράπεζες.
Το 1999 η κυβέρνηση Σημίτη αυξάνει από 20% σε 23% το ποσοστό των αποθεματικών των ταμείων που μπορούν να επενδύονται   σε μετοχές και αμοιβαία κεφάλαια που κυκλοφορούν οι θυγατρικές των τραπεζών. 
Το 2002 επέτρεψε την «επένδυση» των αποθεματικών των ταμείων σε χρηματιστηριακά παράγωγα  (δηλ. σε «φούσκες») κι έτσι έγινε η πρώτη μεγάλη κλοπή. Οι απώλειες των ασφαλισμένων αυτήν την περίοδο (1999-2002) αποκρύφτηκαν από όλα τα ΜΜΕ, αν και οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ μιλάνε για πάνω από 3,5 δισ.  ευρώ.
Πάντως έως το 2004 εξακολουθούσε να ισχύει ότι το 77% των αποθεματικών επενδύονται υποχρεωτικά σε ασφαλείς επενδύσεις.

Η επιτήρηση Αλμούνια

Την περιβόητη επιτήρηση Αλμούνια για το δημοσιονομικό έλλειμμα, που ήταν πολύ πάνω από το 3%, προκάλεσε η ίδια η κυβέρνηση της Ν.Δ., αποκαλύπτοντας τα κρυφά δάνεια και χρέη που είχε φορτώσει στον ελληνικό λαό το ΠΑΣΟΚ, για να κρύψει το δυσθεώρητο χρέος και το τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα, που οφειλόταν στην είσοδο της χώρας μας στην ΟΝΕ, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στα φαγοπότια των νταβατζήδων και στην αβυσσαλέα διαφθορά.του. Η ΝΔ ήθελε να παραστήσει την αδιάφθορη, για να εξοβελίσει το εν πολλαίς αμαρτίες ΠΑΣΟΚ από την εξουσία για πολλά χρόνια. Για να επιτύχει όμως ο περιορισμός ελλειμμάτων και χρεών πρέπει η χώρα να καταστεί παραγωγική, ώστε να αποκτήσει εμπορικό πλεόνασμα, που θα εξυπηρετεί τα χρέη. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει όσο η χώρα βρίσκεται μέσα στην Ε.Ε., όπως έχει αναλυτικά τεκμηριωθεί στην έκδοσή μας ΑΣΚΕ-4.
Η επιτήρηση Αλμούνια έγινε μπούμερανγκ για τη Ν.Δ., επειδή, στα πλαίσια του συστήματος και της Ε.Ε., (κι αν ακόμη ήθελε να κάνει κάτι διαφορετικό) τελικά ήταν υποχρεωμένη να ακολουθήσει τα χνάρια του διεφθαρμένου ΠΑΣΟΚ, που σήμερα παριστάνει και τον τιμητή με τη συνδρομή των ΜΜΕ των νταβατζήδων.

Τι είναι τα «δομημένα» ομόλογα;

Τα ομόλογα αυτά επισήμως λέγονται «παράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα». Σε αντίθεση με τα σταθερά, που δίνουν ένα σταθερό τόκο, τα δομημένα μόνο για τα πρώτα δύο έως πέντε χρόνια έχουν ένα σταθερό τόκο, και μάλιστα πάνω από τον πληθωρισμό (τόκος 5% ώς 6%), ενώ για τα επόμενα δέκα έως δεκαοχτώ χρόνια οι τόκοι τους συναρτώνται από περίπλοκους όρους και πρακτικά είναι μηδενικοί. Με τη λήξη του ομολόγου αυτού το δημόσιο πληρώνει στον τελευταίο κάτοχό του την ονομαστική του αξία, δηλ. το ποσό που γράφει πάνω του το ομόλογο.
Η «ανάδοχος» τράπεζα:
χάνει, γιατί αγοράζει από το δημόσιο το ομόλογο στην ονομαστική του αξία και το πουλάει στον επόμενο αγοραστή σε μικρότερη τιμή (π.χ. η JP Morgan πούλησε στον επόμενο μεσάζοντα το ομόλογο που τελικά πήγε στο Ταμείο των Δημοσίων Υπαλλήλων στο 92,95% της ονομαστικής του αξίας) και επιπλέον πληρώνει τους όποιους τόκους στον τελευταίο αγοραστή σε όλη τη διάρκεια του δανείου,
κερδίζει, γιατί εισπράττει τόκους από το δημόσιο, επίσης σε όλη τη διάρκεια του δανείου. Το επιτόκιο αυτό είναι κυμαινόμενο και ορίζεται από τη διατραπεζική αγορά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Από τη διαφορά των επιτοκίων προκύπτουν τα κέρδη των τραπεζών, που είναι τόσο μεγάλα, ώστε ένα μέρος από αυτά γεμίζουν τις τσέπες μεσαζόντων και ιθυνόντων.
Το δημόσιο υποτίθεται ότι κερδίζει, γιατί, αν δανειζόταν από τράπεζα με τη συνήθη διαδικασία, θα πλήρωνε αυξημένο επιτόκιο (σήμερα θα ήταν 4,42% με τάσεις ανόδου). Αυτό είναι το περιβόητο swap, δηλ. η ανταλλαγή των επιτοκίων των «δομημένων» με το επιτόκιο που εισπράττει η τράπεζα από το δημόσιο και που είναι επικερδές γι’ αυτή (λίγο λιγότερο από 4,42%, δηλαδή 4,15%). Όμως το δημόσιο πρέπει να είναι ο προστάτης των ταμείων των ασφαλισμένων και μαζί με αυτά πρέπει να εκφράζει τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Αν τα ταμεία θελήσουν να πουλήσουν σήμερα τα «δομημένα» που κατέχουν, για να πληρώσουν συντάξεις, ζήτημα είναι αν εισπράξουν το 70% της ονομαστικής τους αξίας. Αφού, λοιπόν, τα «δομημένα» καταληστεύουν τα ταμεία, το δημόσιο δεν έπρεπε να αισθάνεται καθόλου κερδισμένο.
Τα «δομημένα» διακινούνται εκτός δημοσιότητας, επειδή μόνο οι κωδικοί τους αναφέρονται. Μάλιστα ο Δούκας στην αρχή του σκανδάλου έσπευσε να καταθέσει τροπολογία που να καθιστά πλήρως απόρρητη την έκδοση και τη διακίνησή τους. Η κατακραυγή όμως τον υποχρέωσε να την αποσύρει.
Ε.Ε. και Ν.Δ. επέλεξαν τα «δομημένα», επειδή δεν τα αναγράφουν ως δημόσιο χρέος

Ο πρώτος λόγος που η κυβέρνηση επέλεξε τα «δομημένα» είναι επειδή αυτά δε λογίζονται ως δημόσιο χρέος, όπως αναφέρεται στο άρθρο 2 του Πρωτοκόλλου για το υπερβολικό έλλειμμα της Συνθήκης του Μάαστριχ, που παραπέμπει στο τι θεωρεί ως χρέος ο κανονισμός του Ευρωπαϊκού Συστήματος Ολοκληρωμένων Λογαριασμών (ΕΣΛ). Στην εισηγητική του έκθεση ο κανονισμός αυτός αναφέρει: «Τα παράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα, που είναι σχετικά νέα εργαλεία και καλύπτονται για πρώτη φορά από το ΕΣΛ 95, δεν περιλαμβάνονται στο σύνολο του χρέους, επειδή δεν έχουν ίδια ονομαστική αξία με εκείνη που παρατηρείται για τα υπόλοιπα χρεωστικά μέσα». Φυσικά κανένα ΜΜΕ δεν έχει προβάλλει την πτυχή αυτή για να μην ενοχληθούν οι κηδεμόνες του.
Η Ε.Ε. και ιδιαίτερα η Κομισιόν, ενώ κόπτονται για τον περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος κάτω του 3%, δεν τους ενδιαφέρει το άλλο κριτήριο του Μααστριχ, ότι το δημόσιο χρέος πρέπει να είναι κάτω το 60% του ΑΕΠ (σήμερα το πραγματικό είναι άνω του 120%). Ο λόγος είναι προφανής. Ο περιορισμός του δημοσιονομικού ελλείμματος σημαίνει αύξηση φόρων, περικοπή κοινωνικών παροχών, μισθών, συντάξεων, ασφάλισης κ.λ.π., που πλήττει μόνο τους ασθενέστερους. Αντίθετα, το υψηλό δημόσιο χρέος ωφελεί μόνο τραπεζίτες, χρηματιστές, μεσάζοντες, «νταβατζήδες» και κάθε λογής ευνοούμενους της Ε.Ε. και της Κομισιόν, επειδή κερδίζουν από τους τόκους, τις προμήθειες και τα έργα. Η αναδιανομή του πλούτου υπέρ αυτών είναι ασύλληπτη.

Συνολική η ευθύνη

Η καταλήστευση των αποθεματικών ήταν συνολική κυβερνητική πολιτική, και όχι μόνο επιλογές Τσιτουρίδη. Τα ταμεία και ορισμένες επιχειρήσεις που ελέγχονται από το δημόσιο (Ταχ. Ταμιευτήριο, Αγροτική Τράπεζα κ.λ.π.) πήραν γραμμή να πουλήσουν τα σταθερά ομόλογα και ν’ αγοράζουν μέσω τρίτων τα «δομημένα» στο 100% της ονομαστικής τους αξίας ή και στο 106%, αντί στο 85% ή 87%, όπως θα έπρεπε, αφού. τα «προϊόντα» αυτά, λόγω του υψηλού κινδύνου απωλειών που έχουν, κατά κανόνα πωλούνται στον τελικό αποδέκτη σε τιμή μικρότερη από την ονομαστική αξία τους (από το άρτιο).Στα κόλπα ήταν και οι συνδικαλιστές (του ΠΑΣΟΚ οι περισσότεροι), που μερικοί απ’ αυτούς μετείχαν ως μέλη στις διοικήσεις των ταμείων και τώρα παριστάνουν τους ανήξερους και τους κήνσορες.
Όταν ρώτησαν τον Αλογοσκούφη γιατί δε διαθέτει το δημόσιο απ’ ευθείας αυτά τα ομόλογα στα ταμεία, αυτός απάντησε ότι «δεν υπάρχει εγγύηση διαφάνειας αν κάνει διαχείριση το δημόσιο με τους διοικητές, μόνη εγγύηση είναι η αγορά». Φυσικά δεν είπε ότι η Κομισιόν δεν τους επιτρέπει την απ’ ευθείας διάθεσή τους και επιβάλλει αυτή να γίνεται μέσω τραπεζών. Έτσι νομιμοποιούνται τα υπερκέρδη τραπεζών και μεσαζόντων και ομολογείται έμμεσα ότι ήταν γνωστό πού θα κατέληγαν τα «δομημένα».
Οι τράπεζες, οι χρηματιστές και οι λοιποί μεσάζοντες ήταν πληροφορημένοι μήνες πριν για την έκδοσή των «δομημένων» ομολόγων και για το πού θα κατέληγαν και γι’ αυτό τα διακινούσαν με σιγουριά μεταξύ τους. Ηξεραν ότι δε θα μείνει στα χέρια τους το «αεροπλανάκι». Έτσι αποκόμιζαν τεράστιες προμήθειες. Απ’αυτά βγήκαν μίζες αλά ΠΑΣΟΚ εις βάρος των ασφαλισμένων και της κοινωνίας, μέχρι να καταλήξουν στα ταμεία ή στις δημόσιες επιχειρήσεις. Αυτό είναι το μεγάλο σκάνδαλο και τώρα όλα τα εμπλεκόμενα κυβερνητικά στελέχη παριστάνουν τους ανήξερους επειδή έχασαν το «επικοινωνιακό» πλεονέκτημα του αδιάφθορου και τους εξομοιώνουν πλέον με τους διεφθαρμένους του ΠΑΣΟΚ.
Ποιος πληροφορούσε αυτόν τον εσμό των αρπακτικών; Μήπως θα μας πουν το γνωστό ανέκδοτο ότι θα τους «βρεί» κι αυτούς ο «εισαγγελέας»; Δε βρήκαν ούτε σαν δικαιολογία έστω έναν άλλο τελικό αποδέκτη αυτών των «δομημένων», πλην ταμείων και δημόσιων επιχειρήσεων.
Ισχυρίζονται τώρα ψευδόμενοι ότι τα ταμεία αποφάσιζαν μόνα τους (όπως έλεγε το ΠΑΣΟΚ το 2000, ότι η διοίκηση της ΔΕΚΑ σπατάλησε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, για να στηρίξει το Χρηματιστήριο, που εβυθίζετο τις ημέρες των εκλογών, κι όχι ότι υπάκουσε στις εντολές του Χριστοδουλάκη). Θυμίζουμε ότι το καλοκαίρι του 2006 υποχρέωσαν τα ταμεία που είχαν μετοχές της Εθνικής Τράπεζας είτε να τις πουλήσουν στην τιμή των 25 ευρώ υποχρεωτικά εκείνη τη στιγμή, για να προωθηθεί η ιδιωτικοποίησή της, είτε, αν είχαν ρευστό, να μην ασκήσουν καν το δικαίωμα αγοράς νέων μετοχών, δικαίωμα που είχαν ως παλαιοί μέτοχοι.
Τα αποθεματικά υπολογίζονται σε 41 δισ. ευρώ. Με αυτά θέλουν να καλύψουν ένα τμήμα του δημόσιου χρέους, που το 2007 υπολογίζεται στα 232 δισ. ευρώ. Με τα «δομημένα» διατηρούν το χρέος στο 105% κι όχι στο 120% του ΑΕΠ. Κάθε χρόνο το δημόσιο δανείζεται περί τα 30 έως 35 δισ. ευρώ. Μέσα σε ενάμιση χρόνο (Ιανουάριος 2005 - Αύγουστος 2006) επτά έως οκτώ ταμεία αγόρασαν «δομημένα» 1,2 δισ. ευρώ.
Τώρα όμως με τις αποκαλύψεις έχουν πολλά προβλήματα. Μιλούν για επιστροφές των χρημάτων των «δομημένων» στα ταμεία, που φυσικά οι μεσάζοντες δεν πρόκειται να αποδεχθούν με το αζημίωτο. Η «φάμπρικα» των δομημένων είναι αμφίβολο πλέον αν θα συνεχισθεί με στόχο τα αποθεματικά και αποδυναμώνει σοβαρά την κυβέρνηση να θέσει θέμα ασφαλιστικού, που επιμόνως επιτάσσει η Ε.Ε.
Το ζήτημα των συνεργασιών το έχουμε ξεκαθαρίσει εδώ και καιρό στο ΑΣΚΕ. Επειδή, όμως, τον τελευταίο καιρό έχουν πλησιάσει το ΑΣΚΕ πολλοί καινούργιοι φίλοι και θέτουν το ζήτημα και εν όψει των εκλογών της 7ης Μαρτίου κρίνουμε ότι δρέπει να επαναλάβουμε τη θέση μας.
1) Το ΑΣΚΕ πάντοτε επιδιώκει την ευρύτερη δυνατή συνεργασία με όλες τις δυνάμεις με τις οποίες υπάρχει κάποιος κοινός στόχος, χωρίς να εξαιρούμε ακόμη και μέλη του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ. Έχουμε εργαστεί και εργαζόμαστε προς αυτή την κατεύθυνση σε πολλά ζητήματα, όπως πχ. για την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ε.Ε., την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, το ασφαλιστικό και τo εργασιακό νομοσχέδιο, τη συμπαράσταση προς τον Α. Οτσαλάν, τους Τούρκους απεργούς πείνας, τον παλαιστινιακό και τον ιρακινό λαό, στις συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις. Έτσι λειτουργούμε και σε όλους τους φορείς, όπου συμμετέχουν μέλη μας.
2) Από αυτή τη δραστηριότητα το ΑΣΚΕ ποτέ δεν προσπαθεί να αποκομίσει μικροκομματικά οφέλη. Για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία γι' αυτό, κανένα μέλος του ΑΣΚΕ δεν επιδιώκει την εκλογή του σε Συμβούλια (εξαίρεση ο ΣΦΕΑ), αντιθέτως προς ό,τι κάνουν ΟΛΑ τα υπόλοιπα κόμματα, μικρά ή μεγάλα. Η θέση μας αυτή, μάλιστα, κρίνεται υπερβολική και απόλυτη από πολλούς φίλους, που μας έχουν ζητήσει να την επανεξετάσουμε. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούμε στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.
3) Οι εθνικές βουλευτικές εκλογές είναι μια πολύ σοβαρότερη υπόθεση. Δεν εκφράζεται απλώς μια διαμαρτυρία ή μεμονωμένη επιδίωξη. Δεν αρκεί να αρνείσαι τη σημερινή κατάσταση, αλλά πρέπει πεις και τι προτείνεις στη θέση της. Κάθε πολιτική δύναμη, από τη μεγαλύτερη μέχρι την ελάχιστη, αν δεν εξαπατά, πρέπει να παρουσιάζει την πρόταση της, το πρόγραμμά της για το μέλλον της χώρας και να επιδίωκει συνεργασίες μόνο στο βαθμό που υπάρχει προγραμματική σύγκλιση. Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει πχ. την εκλογική συνεργασία του ΣΥΝ με την ΑΚΟΑ ή τους Ενεργούς Πολίτες του Μ. Γλέζου, αφού οι δυνάμεις αυτές συγκλίνουν προγραμματικά.
4) Το ΑΣΚΕ είναι γνωστό ότι δε βυζαντινολογεί, δε στέκεται σε άσκοπες ή ασήμαντες θεωρητικολογίες, ούτε επιδιώκει βουλευτικές έδρες με τρόπο που να αντιβαίνει προς τις αρχές του. Προτείνει ένα απλό πλαίσιο 4 βασικών αρχών (βλ. κύριο άρθρο),που, κατά τη γνώμη μας, είναι το μόνο «που μπορεί να προσδώσει μια άλλη προοπτική.
Δυστυχώς, καμιά άλλη πολιτική δύναμη δεν αποδέχεται αυτό το πλαίσιο, ως αποτέλεσμα ξένων επιρροών και εξαρτήσεων όλου του πολιτικού μας φάσματος, από τη δεξιά μέχρι την αριστερά, σε όλο το βάθος της νεώτερης ιστορίας μας. Βεβαίως δεν ταυτίζουμε τα δύο μεγάλα κόμματα με τα μικρότερα, που έχουν και θετικές πλευρές στην πολιτική τους. Πιο συγκεκριμένα:
α) Το ΚΚΕ αντιμάχεται σαφώς το σημερινό σύστημα, αλλά το κοινωνικό του πρότυπο παραμένει αυτό που διαμορφώθηκε, απέτυχε και κατέρρευσε στην Αν. Ευρώπη, πρότυπο του οποίου ήταν απολογητής σε όλη την ιστορία του. Το ΑΣΚΕ θεωρεί ότι το πρότυπο αυτό μικρή σχέση είχε με το σοσιαλισμό, γι' αυτό και είχαμε προβλέψει την κατάρρευσή του Καταπατούσε τις θεμελιώδεις-ελεΰθερίες και οι πολίτες δεν είχαν συμμετοχή στην άσκηση και νομή της εξουσίας και τη λήψη των αποφάσεων, που ήταν προνόμιο μιας ολιγάριθμης κάστας. Η μονοκομματική αντίληψη εκφράζεται και στη δράση του ΚΚΕ σε μαζικούς χώρους. Υπάρχουν, βεβαίως, και καλύτερες συμπεριφορές, κυρίως από τους αγωνιστές που έχουν θυσιάσει πολλά στον αγώνα, αλλά, δυστυχώς, αυτή είναι η κυρίαρχη αντίληψη. Γι' αυτό το ΚΚΕ, με το σημερινό του χαρακτήρα, δεν πρόκειται να εκφράσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα. Οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας μετώπου με ηγεμονική δύναμη το ΚΚΕ δε θα έχει επιτυχία. Ακόμη και ψηφοφόροι που σήμερα υποστηρίζουν το ΚΚΕ, ως το πιο οργανωμένο και πιο αντιπολιτευόμενο από τα μεσαίου μεγέθους κόμματα, δε θα το ψήφιζαν, εάν επρόκειτο να κυβερνήσει την Ελλάδα. Αλλά, κι αν αυτή η πρόβλεψη δεν είναι σωστή, μια τέτοια προοπτική δεν εκφράζει καθόλου το ΑΣΚΕ. Γι' αυτό το ΑΣΚΕ δεν αποδέχτηκε την πρόταση εκλογικής συνεργασίας που είχε από το ΚΚΕ, παρότι την εκτιμήσαμε θετικά.
β) Ο ΣΥΝ εκφράζει ένα μωσαϊκό αντιλήψεων και κανείς δε γνωρίζει αν είναι στην αντιπολίτευση ή στη συμπολίτευση, αν είναι υπέρ ή κατά του σημερινού συστήματος. Στο καθοριστικό ζήτημα της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ε.Ε. είναι υπέρμαχος και, το χειρότερο, καλλιεργεί την αυταπάτη ότι η Ε.Ε. μπορεί να γίνει καλύτερη. Γι' αυτό μέλη του προνομιακά εισπράττουν τα κονδύλια για τα προγράμματα της Ε.Ε.. Σε άλλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής η στάση του είναι σωστή, πχ. Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, σε άλλα (του άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος) η χειρότερη, πχ. σχέδιο Ανάν. Καμιά θέση δεν παίρνει για το κοινωνικό σύστημα, αφήνοντας να 'εννοηθεί ότι επιδιώκει βελτίωσή του καπιταλιστικού συστήματος (άλλη αυταπάτη). Στους περισσότερους δήμους και νομαρχίες συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ του έχει εμπιστευθεί κρίσιμες θέσεις, πχ. στην (ελεεινή) κρατική τηλεόραση, τα ιδεολογικά και πολιτικά όρια του με το ΠΑΣΟΚ είναι δυσδιάκριτα κι έτσι είναι συνεχής η διαρροή στελεχών και μελών του προς το ΠΑΣΟΚ. Γι' αυτό δεν πρόκειται ο ΣΥΝ να εκφράσει ένα ρεύμα αλλαγής. Κι αν ο ΣΥΝ έπαιζε κάποια στιγμή σοβαρότερο ρόλο στα πολιτικά πράγματα, θα ήταν σε μια προοπτική διαχείρισης και σε αυτήν το ΑΣΚΕ δε θέλει να έχει καμιά συνενοχή. Γι' αυτό το ΑΣΚΕ δεν αποδέχτηκε πρόταση του Μ. Γλέζου για συμμετοχή στην εκλογική συνεργασία του ΣΥΝ, παρότι την εκτιμήσαμε και αυτήν θετικά.
γ) To ΔHKKΙ έχει καθαρό μέτωπο απέναντι σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, όμως η πολιτική του δεν ξεφεύγει από τα όρια του συστήματος. Δεν προτείνει πχ. την αποχώρηση από την Ε.Ε.. Η πρόταση του είναι η επανάληψη της κυβερνητικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80, της οποίας και σήμερα είναι απολογητής. Αλλά αυτή η πολιτική στα μεν εθνικά θέματα ήταν εν πολλοίς υποκριτική, στη δε οικονομία αδιέξοδη, αφού οι παροχές προς τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα δεν προήλθαν ούτε από ανάπτυξη ούτε από δικαιότερη κατανομή του εθνικού εισοδήματος, αλλά από την υπερχρέωση της Ελλάδας. Παρά τη συνέπεια που δείχνει το ΔΗΚΚΙ στα 8 χρόνια της ζωής του, οι πολίτες δεν πρόκειται να το εμπιστευτούν, ακριβώς γιατί το ταυτίζουν με το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80.
δ) Κατά μείζονα λόγο τα προηγούμενα ισχύουν για τη Δημοκρατική Αναγέννηση του Στ. Παπαθεμελή, ο οποίος παρέμεινε στο ΠΑΣΟΚ 22(!) χρόνια μετά τη μετάλλαξη του, ήταν υπουργός του στο μεγαλύτερο διάστημα και αρνείται να κάνει αντιπολίτευση ακόμη και σήμερα, που έφυγε από το ΠΑΣΟΚ (δασοκτόνος νόμος, προϋπολογισμός). Η πολιτική καριέρα αυτών των ανθρώπων είναι, δυστυχώς, υπεράνω αρχών και πολιτικών. Κανείς δε γνωρίζει πού θα πάνε αύριο. Και στην Ελλάδα πολύ μεγάλη σημασία έχει όχι μόνο τι λέει ο καθένας, αλλά και ποιος το λέει. Η μεγάλη πολιτική απάτη του Α. Παπανδρέου έχει κάνει σοφότερους τους Έλληνες, όπως και οι υπερπατριωτικές και φιλολαϊκές κορόνες της ακροδεξιάς.
ε) Με φορείς της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς το ΑΣΚΕ δεν μπορεί να συνεργαστεί εκλογικά, με άλλους, γιατί διαφωνεί με την εναλλακτική τους πρόταση (παρότι σεβόμαστε τον ανιδιοτελή τους αγώνα), με άλλους γιατί ο ρόλος τους είναι υποκριτικός (ενισχύονται παντοιοτρόπως από το σύστημα, για να παριστάνουν την «επαναστατική» αντιπολίτευση).
στ) Υπάρχει και η πρόταση συνεργασίας όλης της αριστεράς. Αυτή η πρόταση είναι ουτοπική, αφού ΚΚΕ και ΣΥΝ δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστούν, άρα γίνεται μόνο για δημιουργία εντυπώσεων. Αλλά κι αν δεν ήταν ουτοπική, υπάρχει τόση διαφορά προγραμμάτων, που το μόνο που θα προσέφερε αυτή η συνεργασία θα ήταν σύγχυση, απραξία, παταγώδης αποτυχία και μεγάλη απογοήτευση, που θα φέρει την Ελλάδα πολλά χρόνια πίσω. Τέτοια προσπάθεια έγινε και πέτυχε εκλογικά στην Ιταλία. Το 1999 αυτή η συμμαχική κυβέρνηση της «αριστεράς», με πρωθυπουργό τον τέως κομμουνιστή Ντ' Αλέμα, ήταν ο κυριότερος σύμμαχος των ΗΠΑ στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας και από τους πιστότερους υποστηρικτές της αντιλαϊκής οικονομικής πολιτικής της Ε.Ε.. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της εκλογικής επιτυχίας της «αριστεράς» είναι να έρθει από το πουθενά και να κυβερνά σήμερα την Ιταλία ο φασιστοειδής κ. Μπερλουσκόνι! Ανάλογη ήταν και η περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, όχι ως συνεργασία κομμάτων, αλλά ως συστέγαση εντελώς διαφορετικών αντιλήψεων.
Γενικό συμπέρασμα: Όλες οι παραπάνω προτάσεις δεν οδηγούν πουθενά, τουλάχιστον δεν οδηγούν σε μια προοπτική που να ενδιαφέρει το ΑΣΚΕ και (νομίζουμε) και τον ελληνικό λαό. Αν θεωρούσαμε ότι οποιαδήποτε συνεργασία θα ήταν χρήσιμη για τη χώρα μας, είναι βέβαιο ότι το ΑΣΚΕ θα την επιδίωκε με όλες του τις δυνάμεις. Πιστεύουμε ότι μόνο το 4πτυχο που προτείνουμε μπορεί να ενώσει τους Έλληνες πολίτες σε μια καλύτερη προοπτική. Γι' αυτό, αντί να αποπροσανατολιζόμαστε και να αποπροσανατολίζουμε, αγωνιζόμαστε πάντα αυτή την πρόταση να προβάλλουμε, αυτήν προβάλλουμε και στις εκλογές της 7ης Μαρτίου, αυτή την πρόταση ενισχύει κάθε ψήφος προς το ΑΣΚΕ.
Τα κατορθώματα της Μονής Βατοπεδίου, που αποκαλύφθηκαν,απρόσεκτα, μέσα στη δίνη του πολιτικού αγώνα για τέτοια (…) εξουσία, δεν είναι παρά πολλοστημόριο όσων συμβαίνουν συνεχώς σε κάθε τομέα του δημόσιου και διαπλεκόμενου χώρου. Όμως η απάντηση του διαβόητου Εφραίμ στην ερώτηση «γιατί ασχολείται μ’ αυτά η Μονή;» ότι δηλ. «το θέλει η Παναγία»(!!), ξεπερνά κάθε όριο αναισχυντίας και ανοχής στην καπηλεία της θρησκευτικής, και κοινωνικής, χριστιανικής πίστης.
Νέο σοβαρό πρόβλημα προέκυψε τον τελευταίο καιρό για τη χώρα μας, με δυσοίωνες προοπτικές. Πρόκειται για τη διαμάχη ανάμεσα στην ελλαδική Εκκλησία και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης για το ζήτημα της διοίκησης των Μητροπόλεων των λεγομένων Νέων Χωρών, δηλ. Μακεδονίας, Θράκης, Ανατ. Αιγαίου, Δωδεκανήσου και Ηπείρου. Η διαμάχη αυτή εκδηλώθηκε μετά την άνοδο στον πατριαρχικό θρόνο του κ. Βαρθολομαίου και στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών του κ. Χριστόδουλου και δημοσιοποιήθηκε τελευταία με αφορμή την εκλογή των νέων Μητροπολιτών Θεσσαλονίκης και Ελευθερουπόλεως Καβάλας και την απαίτηση (για πρώτη φορά μετά το 1928) του Πατριάρχη να του σταλεί ο κατάλογος των υποψηφίων για «έγκριση»!
Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι πρόκειται για ενδοεκκλησιαστικό ζήτημα και ως τέτοιο δε θα έπρεπε να μας απασχολεί σοβαρά. Ακόμη κι αν ήταν έτσι, το πρόβλημα θα ήταν και πάλι σοβαρό. Οι θρησκευόμενοι Έλληνες Ορθόδοξοι αποτελούν την πλειοψηφία στην ελληνική κοινωνία, ακόμη κι αν δε συμπεριλάβουμε τους τυπικά μόνο Ορθόδοξους, κι αυτό φάνηκε με αφορμή το ζήτημα των ταυτοτήτων. Αυτό είναι μια πραγματικότητα. Και αν απειληθεί η ενότητα, έστω και μόνο επάνω σε θρησκευτικό ζήτημα, της κοινωνίας μας, κανείς δε δικαιούται να παραμένει ουδέτερος παρατηρητής. Πέρα απ' αυτά, βέβαια, το θέμα είναι πολύ ευρύτερο, με πολλούς, πιθανόν, αφανείς υποκινητές και, επομένως, μπορεί να υποκρύπτει (ή έστω να συνεπάγεται) πολλούς κινδύνους, ακόμη και για την εθνική ανεξαρτησία και ακεραιότητα της χώρας μας.

Το ιστορικό του ζητήματος


Το θέμα έχει ρίζες πολύ παλιές. Το νέο ελληνικό κράτος (πολύ μικρό αρχικά), που δημιούργησε η επανάσταση του 1821, ήταν φυσικό να θέλει να κατοχυρώσει την (όποια) ανεξαρτησία του σε οποιοδήποτε πεδίο, άρα και την ανεξαρτησία της Εκκλησίας του από αρχές που υπόκεινταν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, δηλ. το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αυτό, όμως, θα σήμαινε και περιορισμό των εκτεταμένων εκκλησιαστικών προνομίων και οφελών που απολάμβανε η Εκκλησία υπό την οθωμανική κυριαρχία, γι' αυτό και η δυσθυμία πολλών εκκλησιαστικών ηγετών, δυσθυμία που, περιέργως... , επιβιώνει σε κάποιο βαθμό ακόμη και σήμερα!
Τελικά, το 1850 κηρύχτηκε το Αυτοκέφαλο της Ελληνικής Εκκλησίας, παρά τις αντιρρήσεις των συντηρητικών, που πρόβαλλαν μάλιστα το
επιχείρημα ότι την ανεξάρτητη Ελληνική Εκκλησία ευνοούσαν και οι δυτικές Δυνάμεις, που φοβόνταν την επιρροή της ορθόδοξης Ρωσίας (ως «Τρίτης Ρώμης») επί του Πατριαρχείου...
Το ίδιο ζήτημα προέκυψε μετά τον υπερδιπλασιασμό της Ελλάδας με τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι λεγόμενες Νέες Χώρες, που μέχρι τότε ανήκαν στο Πατριαρχείο, ως οθωμανικές περιοχές, τώρα ενσωματώνονται στο ελληνικό κράτος, άρα θα έπρεπε αυτόματα να υπαχθούν και στην αυτοκέφαλη Ελληνική Εκκλησία. Έτσι, όμως, και μάλιστα μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, ως αποτέλεσμα της μικρασιατικής καταστροφής, το Πατριαρχείο της Κων/πολης παρέμενε χωρίς ποίμνιο. Για την προστασία και επιβίωση του, λοιπόν, που η Ελλάδα έκρινε ως εθνικό θέμα, προκρίθηκε ο διπλός συμβιβασμός:
• Να εξαιρεθούν της ανταλλαγής πληθυσμών οι 200 χιλιάδες περίπου Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου και οι 80-100 χιλιάδες Μουσουλμάνοι της Δυτ. Θράκης. Τα αποτελέσματα της ρύθμισης αυτής είναι γνωστά. Συρρίκνωση με διάφορους τρόπους των Ελλήνων της Πόλης σε 2 χιλιάδες(!), αύξηση των Μουσουλμάνων της Δυτ. Θράκης και θρασύτατες τουρκικές επεμβάσεις, τώρα...
• Να υπάγονται οι Νέες Χώρες και εκκλησιαστικά στην Ελλάδα, με το συνοδικό τόμο του 1928, «προσωρινά» και να διατηρήσει το Πατριαρχείο μόνο την πνευματική του «εξουσία» σ' αυτές, ώστε να μη δίνει την εντύπωση ότι αποδυναμώνεται δραματικά. Από τότε μέχρι σήμερα το Πατριαρχείο δε διανοήθηκε ποτέ να διακόψει το «προσωρινό» και να επιχειρήσει επεμβάσεις στη χώρα μας.

Γιατί τώρα η διαμάχη;


Γιατί, άραγε, ξαφνικά ο Οικουμενικός Πατριάρχης (που σαν τέτοιο δεν τον αναγνωρίζει σχεδόν καμιά ορθόδοξη Εκκλησία, εκτός από την ελληνική!) Βαρθολομαίος ζητά ουσιαστική (σιγά σιγά...) διοίκηση των «Νέων Χωρών», με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται; Μια απάντηση θα ήταν ότι, για να εξασφαλίσει αναγνώριση και «πακέτα» από την Ε.Ε., θα πρέπει να εμφανίζεται ότι ελέγχει περιοχές που περιλαμβάνονται στην Ε.Ε.. Είναι πολύ πιθανόν. Ταυτόχρονα επιδιώκει επέκταση της εξουσίας του, τώρα που ευνοείται από τις αντιθέσεις μέσα στην ελληνική Εκκλησία, την αντίθεση κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και Χριστόδουλου, τις επιδιώξεις του τουρκικού κατεστημένου (του οποίου είναι υπήκοος) σε βάρος της χώρας μας (ένα «επιχείρημα» μάλιστα υπέρ αυτού είναι ότι έτσι διευκολύνεται και η πορεία της Τουρκίας προς την Ε.Ε.!!) και τις προσπάθειες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους να
διαθέτουν μοχλούς πίεσης της Ελλάδας για
υποχωρήσεις σε όλα τα θέματα.

Tι πρέπει να γίνει;

Είναι φανερό από τα παραπάνω πως το ζήτημα αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολύ δυσάρεστες καταστάσεις, αν στην αντιμετώπιση του δεν πρυτανεύσει η εθνική λογική.
Μπορεί να ευθύνεται για πολλά ο κ. Χριστόδουλος. Μπορεί οι περισσότεροι Ιεράρχες να καθοδηγούνται από απληστία δύναμης, πλούτου και... εριστικότητας. Μπορεί το ΠΑΣΟΚ (και η Ν.Δ. αύριο) να βρήκε την ευκαιρία επίδειξης ανεύθυνης κομματικής πολιτικής. Μπορεί ακόμη, για πολλούς λόγους, να
πρέπει να προστατευτεί το κύρος του Πατριαρχείου, παρά τις απαράδεκτες ενέργειες του τωρινού Πατριάρχη. Όμως δεν πρέπει για κανένα λόγο και καμιά κομματική ή πατρωνική(!) σκοπιμότητα να επιτραπούν και να νομιμοποιηθούν εξωελληνικές επεμβάσεις και «επικυρώσεις». Τα περιθώρια άσκησης ορθής, έστω και τώρα, πολιτικής, «εντός του πλαισίου αρμοδιότητας» παντός υπευθύνου αλλά και όλων των Ελλήνων πολιτών, είναι πολλά και τα υπάρχοντα «όπλα» επίσης πολλά...

Κρίση… αυτοκριτικής ή ηλιθιότητας;

«Θέλουμε», δήλωσε στις 15 του Μάρτη ο εκπρόσωπος του Λευκού (=φαιού) Οίκου, «η Συρία να αποσυρθεί από το Λίβανο πριν από τις εκλογές, προκειμένου αυτές να μπορούν να είναι ελεύθερες και ανόθευτες, χωρίς εξωτερική πίεση»!! ’ρα στο Ιράκ οι εκλογές…
Την απάντηση, βέβαια, έδωσαν οι διαδηλωτές στη Βηρυτό: «Η Αμερική είναι ο μεγάλος Σατανάς» και «Η Αμερική είναι η μητέρα της τρομοκρατίας».

Και, επιτέλους, μια έξοχη πρωτοβουλία

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ, νέος πρόεδρός του ο συγγραφέας Δημ. Νόλλας) πλημμυρίζει την Αθήνα το τελευταίο 10ήμερο του Μαρτίου με στίχους 36 Ελλήνων ποιητών (12 μειζόνων και 24, ας πούμε, ελασσόνων). Η ποίηση (και οι ποιητές) είναι, ως γνωστόν, το μεγαλύτερο δώρο στην ανθρωπότητα, από καταβολής της, έστω κι αν η ιδιαζόντως μοντερνίζουσα και ως εκ τούτου ερμητική, δεν ακούγεται (εν πολλοίς) ούτε διαβάζεται.
Και μια μεμψιμοιρία (Έλληνες γαρ!): Γιατί μόνο στην Αθήνα;

Το δημοψήφισμα για το «Ευρωσύνταγμα»

Ξεκίνησαν τα δημοψηφίσματα για το «Ευρωσύνταγμα» από την Ισπανία, όπου οι δικές τους προβλέψεις έλεγαν ότι το ΝΑΙ θα πάρει 93%! Μήπως και επηρεαστούν οι υπόλοιποι, που την έχουν ζήσει την Ε.Ε.περισσότερα χρόνια στο πετσί τους. Τελικά το 93% τους βγήκε 77%! Σημαντικό είναι ότι μόνο το 42% των ψηφοφόρων θεώρησαν ότι έπρεπε να πάνε να ψηφίσουν. Δηλ. ΝΑΙ ψήφισε μόλις το 32% του εκλογικού σώματος, παρά το όργιο της μονόπλευρης προπαγάνδας.
Ζόρια αναμένονται στη Γαλλία, όπου οι προβλέψεις δείχνουν επικράτηση του ΟΧΙ. Ο Μπαρόζο, που εκλήθη να ενισχύσει το ΝΑΙ με τηλεοπτική του συνέντευξη, κόπηκε από το Σιράκ, που φοβήθηκε (ορθώς) ότι η εμφάνιση του ανυπόληπτου Μπαρόζο θα ενίσχυε το ΟΧΙ!

Μαύρες προβλέψεις από τη CIA

Και σαν να μην έφταναν τόσες σκοτούρες, ήρθε κι αυτή η έκθεση της CIA στα μέσα του Γενάρη να προβλέψει (μεταξύ πολλών άλλων κακών) ότι σε 15 χρόνια η Ε.Ε. θα έχει υποσκελιστεί από την Κίνα, την Ινδία, τη Βραζιλία και την Ινδονησία και ότι κινδυνεύει να γίνει συντρίμμια! Πόσα ανθρωπάκια στην Ελλάδα θα ψάχνουν για νέο προστάτη!

Περιορισμός των συνόρων μας, λόγω Ε.Ε.

Όταν φωνάζαμε εμείς οι «αντιευρωπαϊστές» ότι η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. όχι μόνο δεν εξασφαλίζει την εθνική μας ακεραιότητα, αλλά, αντιθέτως, αυξάνει τους κινδύνους, κάποιοι μας θεωρούσαν υπερβολικούς.
Τώρα το ομολογεί με απροσδόκητη σαφήνεια και η Πρόεδρος της Βουλής. «Η ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της συνταγματικής συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν, χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη».
                  
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι και τα 4 κόμματα της Βουλής άφησαν ασχολίαστες τις φοβερές αυτές δηλώσεις της κ. Προέδρου.


Ο κ. Βερέμης

Ο κ. Βερέμης του ΕΛΙΑΜΕΠ δήλωσε: «Έχουν μπλέξει τα πράγματα. Με τον ίδιο τρόπο που παρεξηγούν λ.χ. μερικοί ιστορικοί το περιεχόμενο του κλεφταρματωλικισμού του 1821 και θεωρούν ότι ήταν προοδευτικό κίνημα ...» (ΤΑ ΝΕΑ 21/3/05).
Τώρα θα μας πει ότι κακώς αγωνιστήκαμε για την ελευθερία μας το 1821 και ότι θα ήταν καλύτερα αν είχαμε ακόμη τους Τούρκους.
Λεπτομέρεια: ο κύριος αυτός είναι πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας!! Να τον χαίρεστε κ. Γιαννάκου μας, κι αυτόν και το «διάλογό» σας.

Αντιθέτως

’λλη μια θαυμάσια πρωτοβουλία, από το υπουργείο Παιδείας αυτή τη φορά. Δεν ξέρουμε ποιος τη σκέφτηκε και ποιος την υλοποίησε, για να τον συγχαρούμε. Την 1η Απριλίου, 50η επέτειο της έναρξης του αγώνα της ΕΟΚΑ, διαβάστηκε σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας ένα πολύ καλό κείμενο για την Κύπρο, με ιδιαίτερη αναφορά στην αγγλοκρατία και τον αγώνα της ΕΟΚΑ.
Κάποια στιγμή πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν είναι δυνατό τα ελληνόπουλα (και τα παιδιά των μεταναστών που σπουδάζουν στην Ελλάδα) να μένουν στο σκοτάδι για τα εθνικά μας θέματα, όταν σε γειτονικές χώρες τα ίδια θέματα είναι βασικό αντικείμενο σε όλη τη διάρκεια των σπουδών, με παραποίηση της ιστορίας.


Μποϊκοτάζ


Μήπως θα έπρεπε ως πολίτες να ξαναθυμηθούμε το μποϋκοτάζ των προϊόντων που προέρχονται από χώρες που μας συμπεριφέρονται εχθρικά; Στο παρελθόν απεδείχθη αποτελεσματικό ως μέσο πίεσης.
Όταν γράφονται αυτές οι γραμμές συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις για την Ανώτατη και Ανώτερη Εκπαίδευση και μάλιστα με σχεδόν απόλυτη επιτυχία, όχι τόσο για τη μεγάλη συμμετοχή (φροντίζουν γι’ αυτό οι γνωστοί «άγνωστοι»), όσο για το ότι οι φοιτητές για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχουν εξασφαλίσει πάνδημη τη συμπαράσταση των Ελλήνων πολιτών, παρά την απώλεια της εξεταστικής περιόδου του Ιουνίου και παρά τα προβλήματα στις μετακινήσεις τους στις μεγάλες πόλεις. Μεγάλη επιτυχία, όχι τόσο γιατί στα επιμέρους θέματα που τίθενται έχουν πάντα δίκιο οι φοιτητές, όσο για το ότι επιτέλους τέθηκε «επί τάπητος» το μεγάλο πρόβλημα της Παιδείας στη χώρα μας με αφορμή την Εκπαίδευση και μάλιστα την Ανώτατη-Ανώτερη.

Πράγματι η Εκπαίδευση στην ανώτερη βαθμίδα της νοσεί βαρύτατα (εννοείται ότι και γενικότερα για την Παιδεία τα πράγματα δεν είναι καλά, αλλά δεν είναι του παρόντος η διεξοδική αναφορά σ’ αυτήν). Και επειδή οι πάντες το γνωρίζουν αυτό, πίστεψε η κυβέρνηση ότι θα είχε τη συμπαράσταση της πλειονότητας των πολιτών, ή έστω την ανοχή τους, στην απόπειρά της «να βάλει κάποια τάξη στο χάος». Οι υπολογισμοί της, όμως, αποδείχθηκαν λανθασμένοι, γιατί όλοι κατάλαβαν «πού το πάει», γιατί δεν έλαβε υπόψη της ότι οι συνθήκες ήσαν ώριμες για την εξέγερση των φοιτητών και τη συνειδητοποίηση του προβλήματος.
Πράγματι στα πανεπιστήμια επικρατεί χάος. Υπαρκτό το πρόβλημα των «αιωνίων φοιτητών», μετά τις διαρκείς εκπτώσεις στη λειτουργία της εκπαίδευσης. Υπαρκτό το πρόβλημα της σχεδόν επαίσχυντης κομματικοποίησης στο διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, με τραγελαφικά αποτελέσματα στις βαθμολογίες, στην επιλογή των μεταπτυχιακών φοιτητών, στα διδακτέα μαθήματα, στην επιλογή και συγγραφή(!) συγγραμμάτων, στα απερίγραπτα εν πολλοίς προγράμματα σπουδών, στην παραλογική μερικές φορές «συμμετοχή» των φοιτητών (δηλ. κομματικών μειοψηφιών) σε αποφάσεις εξ ορισμού μη επιδεχόμενες τέτοιες «συμμετοχές» (π.χ. καταρτισμός προγραμμάτων, εκλογή καθηγητών). Υπαρκτό το πρόβλημα του πανεπιστημιακού ασύλου, μετά τους συνεχείς βανδαλισμούς και καταλήψεις από ασχέτους. Και, φυσικά, ούτε λόγος για πνευματική καλλιέργεια, για ηθική συνειδητοποίηση, για πραγματική, ελεύθερη έρευνα και αναπαραγωγή της Γνώσης. Και άλλα, ων ουκ έστι αριθμός!

Η Παιδεία στα χέρια του ασύδοτου κέρδους

Όμως ποιος υπήρχε πιθανότητα να πιστέψει ότι η κ. Γιαννάκου (όπως παλιότερα ο απερίγραπτος Κοντογιαννόπουλος ή ο Αρσένης) ήθελε να διορθώσει έστω μερικά από τα κακώς κείμενα. Όλοι κατάλαβαν ότι αυτά τα κακώς κείμενα ήταν το προκάλυμμα, για να περάσει μια πολιτική που αλλάζει όλη τη φιλοσοφία της Εκπαίδευσης.
Πράγματι δε φέρει η Ν.Δ. τη μεγαλύτερη ευθύνη για όσα προαναφέραμε, γι’ αυτό και όλες οι όψιμες διαμαρτυρίες των αγορητών του ΠΑΣΟΚ και του ανεκδιήγητου αρχηγού τους μόνο μειδιάματα προκαλούν ακόμη και στους οπαδούς τους. Αλλά και εδώ οι φοιτητές χτύπησαν στο κέντρο του στόχου. «Δεν πρέπει να μας απασχολούν τα επιμέρους θέματα, ούτε οι επιμέρους ρυθμίσεις», λένε ορθά. Το πρόβλημα είναι ότι η Ν.Δ. (και η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ) θέλουν να απαξιώσουν τη Δημόσια Παιδεία και να επιβάλουν την ιδιωτική, να κυριαρχήσει δηλ. το ασύδοτο κέρδος και η δεσποτεία των αεριτζήδων επιχειρηματιών ή των ξένων εταιριών και θεσμών (ΝΑΤΟ, Ε.Ε. κλπ.) σ’ ένα χώρο όπου κρίνεται κυριολεκτικά η επιβίωση της κοινωνίας μας, της πολιτείας μας, της χώρας μας και του έθνους ολόκληρου. Ήδη ο διαβόητος Λαμπράκης με τα ιδρύματα Μποδοσάκη, Νιάρχου, Ωνάση, Κωστόπουλου, Λεβέντη, Ευγενίδειο κλπ. πρόλαβαν να δηλώσουν στον τύπο ότι «αποφάσισαν να συνεργαστούν, προκειμένου να σχεδιαστεί και υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα, το οποίο έχει στόχο την ποιοτική αναβάθμιση της παιδείας …».
Γι’ αυτό και το αίτημα «μην πειράξετε το άρθρο 16 του Συντάγματος» (που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και που ετοιμάζονται η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ να τροποποιήσουν) στοχεύει πράγματι στην καρδιά του προβλήματος.
Αντίσταση χωρίς προτάσεις

Μετά τις κινητοποιήσεις και το σάλο που προκλήθηκε η Ν.Δ. ανέκρουσε πρύμναν και δημοσιοποίησε ανούσιες προτάσεις, επιφυλασσόμενη να επανέλθει σε ευθετότερο χρόνο. Θα είναι, πιστεύουμε, πολύ δύσκολο να τα καταφέρει. Ήδη το κέρδος από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις είναι μεγάλο. Η νίκη όμως είναι για την ώρα απλά αμυντική. Δεν υπήρξαν προτάσεις (ίσως δεν ήταν δυνατό τώρα) για την αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος. Και δε διαφαίνεται να γίνεται κάτι τέτοιο, δυστυχώς, στο εγγύς μέλλον, όταν τα πάντα σε όλα τα επίπεδα βρίσκονται σε πλήρη διάλυση και εξακολουθεί να κυριαρχεί η ασύδοτη διαφθορά, η ιδιοτέλεια, η υποτέλεια στα ξένα (εχθρικά) κελεύσματα. Αρκεί να αναφερθεί ότι επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας είναι ο Βερέμης, αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ (βλ. άλλο άρθρο), επιλογή … Σημίτη!!

[Ελπίζουμε ότι σύντομα θα δημοσιεύσουμε αναλυτική ανάπτυξη για τα θέματα Παιδείας και Εκπαίδευσης, μετά την προεργασία που ήδη έγινε από τους νέους του ΑΣΚΕ.]


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)