ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

Η παιδεία, καθοριστικός παράγοντας για την πρόοδο μιας κοινωνίας και πρώτο μέλημα μιας πολιτείας, αντιμετωπίζεται από κυβέρνηση, κόμματα και συνδικάτα με μια λογική ταπεινών συμφερόντων.
Ο νέος υπουργός, ορθώς, κάλεσε τους αρμόδιους φορείς σε διάλογο, όμως ο ίδιος προσέρχεται χωρίς προτάσεις και θέτει ως πρώτα θέματα στην ατζέντα τη λειτουργία του Λυκείου και τον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια, που κυρίως σχετίζονται με την επαγγελματική αποκατάσταση των παιδιών, άρα επηρεάζουν βραχυπρόθεσμα το εκλογικό σώμα. Μια σοβαρή συζήτηση θα έπρεπε να ξεκινήσει από το ρόλο και το χαρακτήρα της εκπαίδευσης γενικά, να εξειδικευτεί στο περιεχόμενο των σπουδών κάθε βαθμίδας και να τελειώσει με το εξεταστικό. Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο νέος υπουργός βλέπει το διάλογο περισσότερο επικοινωνιακά, δηλ. να κερδίσει χρόνο και να αποφύγει αντιδράσεις και κινητοποιήσεις, τουλάχιστον μέχρι τις ευρωεκλογές, που θα είχαν πολιτικό κόστος και για τον ίδιο προσωπικά και για την κυβέρνησή του, ίσως δευτερευόντως να επιδιώκει αποπροσανατολισμό της κοινωνίας από τη ζοφερή οικονομική κατάσταση και μερική συναίνεση στη μέχρι τώρα κυβερνητική πολιτική για την παιδεία, που δε φαίνεται να προτίθεται να τη μεταβάλει στους βασικούς της άξονες.
Ανεξαρτήτως αυτών, όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για την παιδεία θα έπρεπε να ανταποκριθεί στην πρόσκληση και να καταθέσει τις προτάσεις του, τουλάχιστον να αξιοποιήσει την ευκαιρία, για να δημοσιοποιήσει τις θέσεις του, πολύ περισσότερο αν θεωρεί ότι είναι αριστερός και αντιπαλεύει το σύστημα, το οποίο φυσικά φροντίζει να μη δημοσιοποιούνται ενοχλητικές απόψεις. Αν, μάλιστα, ο υπουργός παρέμενε αμετακίνητος σε θέσεις αντιδραστικές, θα είχε τη δυνατότητα μέσα από αυτή τη διαδικασία να τον καταγγείλει. Το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ, όμως, προτίμησαν την αποχή, για να μην κάνουν προτάσεις και δημιουργήσουν δυσαρέσκειες, αποσκοπώντας σε βραχυπρόθεσμα μικροκομματικά οφέλη.
Ίδια στάση κράτησαν και οι συνδικαλιστικοί φορείς των εκπαιδευτικών, ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, που τις θέσεις τους για την παιδεία δε γνωρίζουν ούτε τα μέλη τους, που δεν έχουν καν πειστεί, και δικαίως, ότι οι συνδικαλιστές τους έχουν ως κύριο μέλημα το συμφέρον της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών. Οι συνδικαλιστές δεν κατάφεραν ποτέ να αρθρώσουν έναν ουσιώδη λόγο για την παιδεία, που να ξεφεύγει από τα συνήθη αιτήματα για αύξηση δαπανών, βελτίωση της υλικοτεχνικής υποδομής και μείωση του ορίου ηλικίας για συνταξιοδότηση, ώστε να αποσπάσουν και τη συμπάθεια της κοινωνίας.
Η αποχή των συνδικαλιστών οφείλεται και στην κομματικοποίησή τους, λόγω της οποίας κρατούν επιθετική στάση, διότι έτσι νομίζουν ότι προκαλούν μεγαλύτερη φθορά στο κυβερνών κόμμα και οι ίδιοι αναβαθμίζονται μέσα στα κόμματά τους, ίσως φιλοδοξώντας και να πολιτευτούν.
Το ΠΑΣΟΚ προσήλθε στο διάλογο με εκπρόσωπό του την τέως επίτροπο των Βρυξελών, την κ. Διαμαντοπούλου, η οποία, μέσα στα πλαίσια της εθελοδουλίας της, έφτασε στο σημείο να προτείνει να καθιερώσουμε ως δεύτερη επίσημη γλώσσα την αγγλική!
Με αυτά τα δεδομένα, το μόνο που θα μπορούσαμε να περιμένουμε από αυτό το διάλογο είναι κάποιες καλές ιδέες από κάποιον εκπαιδευτικό που ενδιαφέρεται πραγματικά για την παιδεία και ίσως μια αύξηση του ενδιαφέροντος της κοινωνίας.
Πολλά τραγικά φαινόμενα είχαμε στην ιστορία μας με την ξένη εξάρτηση, αλλά η περίπτωση του Γιωργάκη, που διευθύνει το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας μαζί με 100 πράκτορες των αμερικανικών υπηρεσιών, που μιλούν μόνο αγγλικά μέσα στο ελληνικό υπουργείο, ξεπερνά κάθε όριο. Το χειρότερο είναι ότι μας τον ετοιμάζουν και για πρωθυπουργό!
Ο ρόλος του Γιωργάκη ως (κατ' εντολήν των ΗΠΑ) βοηθού του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Ι. Τζεμ αποδείχθηκε με άλλες δύο ενέργειές του:
  • Με την προφορική εντολή του να αποδεχθεί η Ελλάδα το αίτημα της Τουρκίας για αλλαγή της διεθνώς κατοχυρωμένης με τη Συνθήκη του Μοντρέ του 1936 ονομασίας των "Στενών" (Δαρδανελίων, Μαρμαρά και Βοσπόρου) σε "Τουρκικά Στενά" στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Η Συνθήκη είχε σκοπό να τονίζει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα και το γεγονός ότι η ασφάλειά τους είναι θέμα διεθνών εγγυήσεων και ελέγχου. Το χειρότερο είναι ότι με την πολιτική Γιωργάκη ανοίγει η όρεξη της Τουρκίας για αναθεώρηση Συνθηκών (π.χ. Λωζάνης;) στα σημεία που δεν την συμφέρουν.
  • Με εντολή του Γιωργάκη έγινε υπηρεσιακή επίσκεψη του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών στην ελληνική Θράκη, που διαπίστωσε ότι οι τράπεζες εφαρμόζουν πολιτική διακρίσεων εναντίον των μειονοτικών επιχειρηματιών.
  • Το έγγραφο που συντάχθηκε από το ΥΠ. ΕΞ. με ημερομηνία 20/12/01, δήθεν απόρρητο, δημοσιεύτηκε από τον περιβόητο Τ. Μίχα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (15/6/02).
    Το θέμα δεν είναι αν γίνονται διακρίσεις (οπότε κακώς γίνονται), αλλά ότι αυτό οφείλει να το αντιμετωπίσει το τουρκικό ΥΠ. ΕΞ. [και εφ' όσον οι μειονοτικοί θεωρηθούν τούρκοι(!), που δε θεωρούνται από τη Συνθήκη της Λωζάνης].
    Το ελληνικό ΥΠ.ΕΞ. οφείλει να αγωνιστεί για την προστασία των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων που ζουν στην Τουρκία σε καθεστώς αφόρητης καταπίεσης και τους οποίους ο Γιωργάκης αγνοεί!
    Πριν κλείσουμε το άρθρο αυτό θέλουμε να καταρρίψουμε κι άλλον ένα μύθο. Οι υποστηρικτές της πολιτικής Γιωργάκη ισχυρίζονται ότι μ' αυτήν την πολιτική ενισχύουμε (η Ελλάδα) τον Τζεμ και την πιο φιλειρηνική πτέρυγα της τουρκικής εξουσίας. Και ποιος είπε ότι ο Τζεμ ανήκει σ' αυτή την πτέρυγα (αν υπάρχει τέτοια πτέρυγα); Κατά την επίσκεψή του στην κατεχόμενη Κύπρο στις 7/6/02 επέκρινε τον Ντενκτάς ότι έκανε υπερβολικές παραχωρήσεις στο θέμα της ασφάλειας, διότι δέχτηκε να έχει δικαίωμα η διεθνής ειρηνευτική δύναμη να αποκρούει και ξένη εισβολή! Τον επανέφερε στην τάξη, με το σκεπτικό ότι εξουδετερώνονται τα επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας! Τι άλλο πρέπει να μας πουν, για να καταλάβουμε ότι ο Αττίλας ετοιμάζεται να ξαναχτυπήσει στην Κύπρο και, ίσως, πολύ γρήγορα;
    Ύστερα απ' όλ' αυτά μικρή σημασία έχει η δήλωση του Γιωργάκη για την επέκταση των χωρικών υδάτων της "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου" από τα 3 στα 12 μίλια: "Είναι ένα αρνητικό γεγονός, που δείχνει ότι πρέπει να δοθεί γρήγορη λύση στο Κυπριακό". Τίποτα άλλο.
    Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά και ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό, κρίθηκε, όπως γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο της "Ε", πως έπρεπε να παραμείνουν ως είχαν. Να δοθεί μια νέα προθεσμία ώστε να επιχειρηθεί άλλη μια προσπάθεια για προώθηση ζητημάτων για τα οποία μόνο το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να έχει κάποιες ελπίδες επιτυχίας, αφού, βέβαια, οι διάφοροι διαμορφωτές, εντόπιοι και ξένοι, εξασφάλισαν νέα κέρδη, καλύτερες θέσεις, ισχυρότερες δεσμεύσεις.
    Έτσι, μέσω της συνεδρολογίας αλλά και του ίδιου του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, μέσω των διαφόρων "δημοσκοπήσεων" που παρουσίασαν πιο θετική εικόνα για τον κ. Σημίτη και, κυρίως, μέσω των Μ.Μ.Ε. (ιδιαίτερα των ευνοημένων από τα "πακέτα" και τις πολιτικές και κυβερνητικές καρέκλες) δίνεται ήδη η εντύπωση ότι η κατάσταση παραμένει ως είχε, παρά τα όποια προβλήματα.
    Εννοείται ότι τίποτα δεν άλλαξε με το συνέδριο ούτε και με τον ανασχηματισμό, εκτός ίσως από την αποδυνάμωση του ’κη, λόγω όμως των δικών του αδυναμιών, που τώρα φάνηκαν εξόφθαλμα. Επιχειρείται ήδη η επιτάχυνση των "διαρκών" (!) ιδιωτικοποιήσεων (παρά το διαρκές φιάσκο με την "Ολυμπιακή" και τις αντιδράσεις για ΔΕΗ, ΟΤΕ κλπ.), η προετοιμασία για τις νέες ρυθμίσεις τρομονόμων, κατά τις επιταγές των ΗΠΑ και της (δημοκρατικής?) ΕΟΚ, η προώθηση των ρυθμίσεων στο Ασφαλιστικό και μάλιστα με "πρωτοβουλία" του εργατοπατέρα - "υφυπουργούλη".
    Όμως, παρά τη γενική, σχεδόν, στήριξη, άμεση ή έμμεση, τίποτα ουσιαστικά δεν προχωράει. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, τώρα που κανένας πια δεν τρέφει αυταπάτες για το ρόλο της κυβερνήσης. Όλα τα προηγούμενα προβλήματα εντείνονται και διαρκώς ανακύπτουν νέα.

     

    Οι αντιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ γίνονται εντονότερες

     

    Επιδιώχτηκε με το συνέδριο και τον ανασχηματισμό να φανεί ότι ενδυναμώθηκε ο K. Σημίτης και το αποτέλεσμα ήταν να αναδειχθεί εντονότερα η πλήρης αδυναμία του. Συμβουλεύει και κανείς δεν ακούει. Προεδρεύει και την ίδια στιγμή αυτοαναιρείται. Συντονίζει την υλοποίηση του "οράματος" "Αθήνα 2004" και ταυτόχρονα αναζωπυρώνει τις απορρυθμίσεις της προσπάθειάς τους.
    Η "ισχυροποίησή" του όμως ήταν συνάρτηση της προώθησης άλλων σε υπεύθυνες θέσεις, με αυτόνομη δράση, και ιδιαίτερα του Κ. Λαλιώτη, εκλεκτού πολλών, ιδιαίτερα του Δ.Ο. Λαμπράκη. Το αποτέλεσμα είναι τα συμβαίνοντα στο ΠΑΣΟΚ να υπάγονται αυτοδίκαια στη δικαιοδοσία των θεατρικών επιθεωρήσεων (οι γελοιογράφοι δεν έχουν να προσθέσουν τίποτα) ή της παθολογίας? Το ΠΑΣΟΚ "χορεύει ροκ" ή "γλυκό βαλσάκι" (!) και οι ανταλλασσόμενοι χαρακτηρισμοί παραβιάζουν πλέον τα ίδια τα πασοκικά όρια. (Κανένας, φυσικά, δεν είναι διατεθειμένος να ανεχτεί πρωτοκαθεδρία Λαλιώτη). Αποδείξεις και όχι ενδείξεις για την προϊούσα σήψη, αλλά και την εκτράχυνση στον αγώνα των συμφερόντων και της διαδοχής. Όσοι, πάλι, διαμαρτύρονται για τα συμβαίνοντα ή "αντιδρούν" στη θρασύτητα ρυθμίσεων, όπως π.χ. για τους αιγιαλούς ή στην τραγωδία, όπως εξελίσσεται, των Ολυμπιακών του 2004, αυτογελοιοποιούνται την ίδια στιγμή που σοβαρολογούσαν, τάχα. Απόδειξη, όχι ένδειξη, της εξάντλησης των ορίων αποτελεσματικότητας του ΠΑΣΟΚ.

     

    Κίνδυνοι από την αντίληψη της πάση θυσία παραμονής στην εξουσία.

     

    Στο ΠΑΣΟΚ, τον τελευταίο καιρό, παρουσιάζεται μια νέα αντίληψη, που εγκυμονεί πολλούς κινδύνους. Τα πάντα δρομολογούνται, ή δε δρομολογούνται, με μοναδικό στόχο την επανεκλογή τους ή, πιο βραχυπρόθεσμα, την επιτυχία τους στις δημοτικές - νομαρχιακές εκλογές. Η λύση προβλημάτων, ή η μη λύση, γίνεται αντιληπτή μόνο ως συνάρτηση της εκλογικής επιτυχίας και όχι ως σκοπός της εκάστοτε κυβέρνησης. Το πού μια τέτοια αντίληψη μπορεί να οδηγήσει δημιουργεί ήδη πολλές ανησυχίες. Και είναι το μικρότερο κακό να προετοιμάζονται με νέο εκλογικό νόμο ( που θα ισχύσει αναγκαστικά στις μεθεπόμενες εκλογές, λόγω της συνταγματικής νέας πρόβλεψης) για ιταλοποίηση της πολιτικής με αφορμή την προεδρική εκλογή του 2005 και τον ενδεχόμενο σχηματισμό συμμαχικών "αριστερών" κυβερνήσεων, αφού θα εμποδισθεί να επιτύχει, τότε, αυτοδυναμία η Ν. Δ.

     

    Η ανάπτυξη σχέσεων φιλίας ή έχθρας με τα άλλα κόμματα.

     

    ’ρχισε ήδη η προετοιμασία. Η επίθεση φιλίας προς ΚΚΕ, ΣΥΝ και Αβραμόπουλο στόχο έχει τη δημιουργία ευνοϊκού κλίματος για το ΠΑΣΟΚ εν όψει του β' γύρου των δημοτικών - νομαρχιακών εκλογών, όπως και της αίσθησης ότι ανακτά την πολιτική πρωτοβουλία, πέραν των πιο μεσοπρόθεσμων σχεδιασμών. Η ανταπόκριση, βέβαια, δεν ήταν ?ενθουσιώδης. Το Κ.Κ.Ε. την αντιμετώπισε με ευγενική ειρωνεία. Ο ΣΥΝ, ως συνήθως, ανταποκρίθηκε με χαρά σε μια ενδεχόμενη κεντρική συμμετοχή σε εξουσία, όμως έχει πλέον αρκετή πείρα ανάλογων πασοκικών "ανοιγμάτων", ώστε μόνο οι Κύρκος, Δαμανάκη, Μπίστης και η παρέα τους δε συγκράτησαν τις επευφημίες. Ο Αβραμόπουλος εύχεται να μπορεί να αποτελέσει μπαλαντέρ και να χρησιμοποιηθεί όπως απαιτήσουν οι περιστάσεις, όμως λόγω αυτοκρατορικών φιλοδοξιών ήταν πιο συγκρατημένος. Ο Τσοβόλας, φυσικά, δεν έγινε δέκτης τέτοιων κρούσεων και δικαίως ανησυχεί, μετά και την αποτυχία των δικών του προσπαθειών προς ΣΥΝ - Κ.Κ.Ε.
    Από την άλλη ξεκίνησε και η επίθεση έχθρας (!) προς τη Ν.Δ. με τους γνωστούς ρυθμούς ροκ", μπροστά στη διαμορφούμενη πεποίθηση για έλλειψη διαφορών ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα. Είναι φανερό, όμως, πως μια τέτοια επιχείρηση μόνο μειδιάματα προκαλεί, εκτός ίσως από την ανύψωση ηθικού στα κρατικοδίαιτα στελέχη, κάτι που ως στόχος δεν είναι αμελητέος. Από την πλευρά της η Ν.Δ. μάλλον ευνοείται από μια τέτοια τακτική, ιδιαίτερα όταν ο κ. Λαλιώτης θα εμφανίζεται ως ο ρομφαιοφόρος της πατάξης ?της διαφθοράς.

     

    Τα πραγματικά προβλήματα όμως δεν επιτρέπουν μακροημέρευση

    Τα θεμέλια του πολιτικού οικοδομήματος όμως τρίζουν πλέον. Οι αγρότες ξεσηκώνονται πραγματικά και, πιο ώριμοι τώρα, είναι αμφίβολο αν θα καταφέρουν Ν.Δ. και Κ.Κ.Ε να τους ελέγξουν για την προώθηση των σχεδίων τους. Η λαίλαπα που θα ξεσπάσει με την είσοδο του ΕΥΡΩ πλησιάζει. Και το δράμα της "Αθήνα 2004" θα αποτελέσει σύντομα την περίληψη των προβλημάτων, οπότε οι δοκιμαστικές "ανοησίες" της Επιτρόπου μας για τη νέα επίσημη γλώσσα (!) θα φαίνονται απλά πταίσματα.
    ’ρθρο του μέλους της Ε.Ε. του ΑΣΚΕ Σήφη Στενού με παραπλήσιο περιεχόμενο και τίτλο "Προσκαιρη και προβληματική η "επικράτηση" Σημίτη δημοσιεύεται στο τεύχος 32 του περιοδικού "’ρδην" - Νοέμβρης 2001.
    Την Κυριακή 29/4/07 η Νεολαία του ΑΣΚΕ πραγματοποίησε για δεύτερη χρονιά την πολιτιστική της εκδήλωση στο αμφιθέατρο του Ειδικού Σχολείου στην Ηλιούπολη. Η επιτυχία της εκδήλωσης ξεπέρασε κάθε προσδοκία, τόσο ως προς το περιεχόμενο, όσο και ως προς τον αριθμό των φίλων που την παρακολούθησαν (υπερδιπλάσιος του περσινού).
    Το πρόγραμμα ξεκίνησε με ένα συγκλονιστικό DVD με τις αντικατοχικές εκδηλώσεις στην Κύπρο το 1996, που κατέληξαν στη δολοφονία των Τ. Ισαάκ και Σ. Σολωμού από τους Γκρίζους Λύκους (δυστυχώς ο ήχος ήταν πολύ κακός).
    Το μουσικό πρόγραμμα ήταν χωρισμένο σε 2 μέρη. Το πρώτο ήταν ένα μουσικοθεατρικό δρώμενο και το δεύτερο καθαρά μουσικό, με εξαιρετικές ερμηνείες, συνολικά 27 τραγούδια των Μάνου Χατζηδάκι, Μ. Λοΐζου, Στ. Ξαρχάκου, Διον. Σαββόπουλου, Γιάννη Μαρκόπουλου, Μιχ. Χριστοδουλίδη, Αλκ. Ιωαννίδη, Ν. Ζούδιαρη, Δ. Ζερβουδάκη, Πυξ-λαξ, Σωκ. Μάλαμα, Θαν. Παπακωνσταντίνου, Παντ. Θαλασσινού, Μίλτ. Πασχαλίδη, Μιχ. Χατζηγιάννη, 2002 gr, Τζ. Πανούση, Λ. Μαχαιρίτσα, Cure και Μ. Ρασούλη.
    Στο ενδιάμεσο παρουσιάστηκε ένα δεύτερο DVD, με τις καταστροφές των πολιτιστικών μνημείων στην κατεχόμενη Κύπρο από το καθεστώς του Αττίλα, ο Θ. Καρναβάς παρουσίασε τις θέσεις της Νεολαίας του ΑΣΚΕ για τις «μεταρρυθμίσεις» στην εκπαίδευση και ο Ν. Λεοντόπουλος χαιρέτισε την εκδήλωση εκ μέρους της Εκτ. Επιτροπής του ΑΣΚΕ. Τα μικρά τεχνικά προβλήματα δεν επηρέασαν την καλή εικόνα της εκδήλωσης.
    Στο χώρο της εκδήλωσης λειτουργούσαν 2 εκθέσεις. Η μία για την Κύπρο, με υλικό για τον αρχαίο πολιτισμό της, την αγγλοκρατία, τον Αττίλα και τον σύγχρονο πολιτισμό. Η δεύτερη παρουσίασε οικολογικά προβλήματα του πλανήτη (φαινόμενο θερμοκηπίου, βιοποικιλότητα, τρύπα όζοντος κλπ.), του Λεκανοπεδίου Αττικής (σκουπίδια-χωματερή) και της Ηλιούπολης (ρέμα Πικροδάφνης).
    Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο τ. δήμαρχος Μόρφου και πρόεδρος του προσφυγικού σωματείου «Ελεύθερο Μόρφου» Ανδρέας Φρυδάς (που ήρθε ειδικά από την Κύπρο για την εκδήλωση), εκ μέρους της δημοτικής αρχής ο αντιδήμαρχος Τ. Ευσταθίου και οι δημ. Σύμβουλοι Β. Γεωργάκης (Δημοτική Αλλαγή), Κ. Κονδύλης και Ν. Αρβανίτης (Ηλίου-πόλις – ανθρώπινη πόλη), ο εκπρόσωπος της Αριστερής Πρωτοβουλίας Ν. Βοργιάς, ο εκπρόσωπος της τοπικής ΕΛΜΕ Δ. Καλαντίδης και ο δημοσιογράφος Χρ. Πηγαδίτης.
    Η απρόβλεπτη συμμετοχή κόσμου και η ανάγκη και για νερά και αναψυκτικά έδειξαν ότι έπρεπε να υπάρξει σχετική πρόνοια. Του χρόνου, να είμαστε καλά, θα προσπαθήσουμε να αποφύγουμε λάθη και παραλείψεις και να παρουσιάσουμε άλλο ένα πρόγραμμα, στηριγμένο στην αντίληψη που έχει το ΑΣΚΕ για τον πολιτισμό.
    Οι νεολαίοι που συνέβαλαν στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης ήσαν: ο Ορέστης Μάνος (κιθάρα, φωνή), που είχε και τη συνολική ευθύνη για το μουσικό πρόγραμμα, ο Γιώργος Κοντοπρίας (πλήκτρα φωνή), ο ’γγελος Κυριακούδης (μπουζούκι, φωνή), ο ’γγελος Μάνος (κιθάρα, φωνή), η Ειρήνη Μουστάκη (κιθάρα, φωνή), ο Αλέξης Παλιογιάννης (ντραμς), ο Κώστας Περάκης (κιθάρα), ο Νικόλας Καργόπουλος (μπαγλαμάς), ο Χρήστος Μασκίνης (θεατρικό), η Βιβή Ορφανιώτη («ειδική δημοσιογραφική αποστολή»), ο Λευτέρης Λεοντόπουλος (τεχνική επιμέλεια) και η Πόπη Μπινίκου (συντονισμός-παρουσίαση προγράμματος). Θερμά συγχαρητήρια σε όλους!
    Πέρασε πλέον ο καιρός που η κυβέρνηση της Ν.Δ., δηλ. ο Καραμανλής (λόγω του πρωθυπουργοκεντρικού μοντέλου της πολιτείας μας), μπορούσε να αναβάλλει την αντιμετώπιση των, πράγματι, πολύ μεγάλων προβλημάτων που συσσωρεύτηκαν και μεγεθύνθηκαν την τελευταία, τουλάχιστον, 20ετία. Τώρα ορθώνονται απειλητικά και απαιτούν κάποιες λύσεις, ή προς τη μία ή προς την άλλη κατεύθυνση. Λύσεις όμως που είναι αδύνατο να εφαρμοστούν (ακόμη και να εφευρεθούν), γιατί αυτές προϋποθέτουν πολιτικές ηγεσίες που να εκπροσωπούν πραγματικές κοινωνικές δυνάμεις, να έχουν ικανότητες πραγματικά πολιτικές και την αναγκαία βούληση σε συνθήκες αυτονομίας, κυρίως από τα εξωτερικά συστήματα. Τίποτα από αυτά δεν υπάρχει σήμερα κι έτσι, ουσιαστικά, καμιά λύση (ή έστω «λύση») δεν πρόκειται να υπάρξει απ’ αυτούς. Ας προσδιορίσουμε όμως τα κύρια προβλήματα που έχει άμεσα μπροστά του ο Καραμανλής, τις επιπτώσεις από τα οποία τις πληρώνουμε εμείς, οι πολλοί:

    Το κοινωνικό-οικονομικό μέτωπο

    Η πραγματική οικονομία, παρά τα παραπλανητικά νούμερα «ανάπτυξης», πάει από το κακό στο χειρότερο και, όσο παραμένουμε στην Ε.Ε. και την ΟΝΕ της, αποκλείεται οποιαδήποτε βελτίωση, ούτε καν επιβραδυντική πορεία επιδείνωσης, όπως έχουμε αναλύσει στο ΑΣΚΕ-4. Και ο Καραμανλής είναι ο τελευταίος που θα μπορούσε να αποχωρήσει απ’ αυτήν.
    Αυτό που προσπαθεί να διαχειριστεί η κυβέρνηση είναι μόνο το δημοσιονομικό χάος, για το οποίο δεν μπορεί να αναφέρεται μόνο στις πασοκικές ρίζες του. Πρέπει να καταρτίσει προϋπολογισμό που να είναι, έστω και μόνο επιφανειακά, αξιόπιστος. Όμως τα έξοδα αυξάνουν, αφού μόνο έτσι μπορεί να κρατηθεί στην εξουσία, διογκώνοντας δηλ. τη διαφθορά, και τα έσοδα διαρκώς μειώνονται, αφού αυτοί που έπρεπε να πληρώνουν απαλλάσσονται των κοινωνικών βαρών τους και συνεχίζουν να μεταφέρουν τα κέρδη τους (ακόμη και τα εισοδήματά τους!) στη Ελβετία και αλλού.
    Η «λύση» των δανείων υπερέβη τα όριά της και απειλείται το «σκάσιμο της φούσκας» για πολύ σύντομα. Έτσι το μόνο που της έμεινε ήταν να βάλει χέρι στα αποθεματικά των (υγιών έως και πλούσιων και όχι πάντοτε με κοινωνικά ορθούς τρόπους …) ταμείων και στα ακίνητα, εννοείται των μη προνομιούχων. Φυσικά, βάσιμα ανησυχεί ότι επίκειται σεισμός!
    Ταυτόχρονα, με τις επιταγές της Ε.Ε. και τις ευλογίες των εδώ «επιχειρηματικών κύκλων», θέλει να επιφέρει «τομές και ρήξεις» στα εργασιακά και ασφαλιστικά ζητήματα, σε βάρος (πόσο όμως επιπλέον βάρος μπορούν να αντέξουν;) των Ελλήνων εργαζομένων, των πιο βαριά εργαζομένων της Ε.Ε. Και, φυσικά, και πάλι βάσιμα ανησυχεί ότι επίκειται έκρηξη!

    Ο δικομματισμός σε κίνδυνο

    Αυτό στο οποίο προσβλέπει ο Καραμανλής (και όχι μόνο) είναι λύση με δικομματική συναίνεση(!), ώστε να τιθασευτούν οι αντιδράσεις, ή, έστω, μια σταδιακή («ήπια») προσαρμογή από τις εναλλασσόμενες (όταν η καθεμιά θα προκαλεί αγανάκτηση …) κυβερνήσεις. Τώρα όμως και αυτές οι ελπίδες απομακρύνονται. Πέρα από τη σημαντική εκλογική αποδυνάμωση και των δύο, ο ένας πυλώνας (ΠΑΣΟΚ) απειλείται με κατάρρευση, η οποία θα συνεπιφέρει και τη διάσπαση του άλλου. ’λλο ένα πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ο Καραμανλής, και όχι μόνο για το δικό του κόμμα!
    Πρέπει, λοιπόν, να στηρίξει το Γ. Παπανδρέου, ώστε να κυριαρχήσει τουλάχιστον στο κόμμα του… Το είχε κάνει στις Νομαρχιακές Εκλογές, όταν του χάρισε (χωρίς «…») το δεύτερο γύρο. Η πολιτική (και όχι μόνο) ανικανότητα όμως του Γιωργάκη και οι εκτός τόπου και χρόνου υπαγορεύσεις της family και των Αμερικανών ή αμερικανόπνευστων καθοδηγητών του καθιστά το έργο της διάσωσής του εξαιρετικά δύσκολο. Θα είχαν πιθανόν εξελιχθεί διαφορετικά τα πράγματα στο καθημαγμένο ΠΑΣΟΚ (που πάντως με την ολόθερμη συμπαράσταση των ΜΜΕ, που τώρα τάχα βδελύσσεται, κρατήθηκε στο 38%), όμως όταν διαπιστώθηκε ότι η family και οι Αμερικανοί δε θα παρέδιδαν με τίποτα το κόμμα στο Βενιζέλο (και τους Γερμανούς), αλλά θα το οδηγούσαν σε διάσπαση πριν από τις 11 Νοέμβρη, με τα κομματικά σύμβολα, φυσικά, δικά τους, ο Καραμανλής αναγκάστηκε (και είναι αναγκασμένος) να τον στηρίξει. Αυτό είναι και το βαθύτερο νόημα του νέου εκλογικού νόμου και του αυξημένου πριμ των 50 βουλευτών (του αέρα!) και του αποκλεισμού του από τα συνεργαζόμενα κόμματα. Αλιώς θα ήταν άρνηση του δικομματισμού. Και αυτό άσχετα από τις αναμενόμενες τάχα αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ! Η επιτυχία πάντως του εγχειρήματος αυτού είναι πολύ αμφίβολη…
    Ευτυχώς (για τον Καραμανλή!), δε φαίνεται να είναι πρόβλημα προς άμεση αντιμετώπιση ο … απειλούμενος τρίτος πόλος (τον ορέγεται και ο … ΣΥΝ), για τον οποίο χρειάζονται και κότσια και νέα πολιτική, άρα… . Ούτε φαίνεται να τον απασχολούν και πολύ οι δύο κραυγαλέοι λαϊκισμοί: Ο ένας προς κάθε αμφισβήτηση και περιθωριακές έως και ακραίες «αναζητήσεις» (ΣΥΝ), ο άλλος προς κάθε πικραμένο από τις αδικίες του συστήματος, χωρίς καμιά αίσθηση υπευθυνότητας για τα όποια αποτελέσματα (ΛΑΟΣ). ’λλωστε και οι δύο έχουν σοβαρά εσωτερικά προβλήματα, ακριβώς λόγω των ακροτήτων τους, που όμως ο φόβος των πρόωρων εκλογών και η απειλή της απώλειας της βουλευτικής έδρας ή του μεριδίου από την κρατική χρηματοδότηση, που «δικαιούνται» μόνο τα εν τη Βουλή κόμματα, θα τους κρατήσουν, για λίγο ακόμη, ενωμένους. Πάντως, καλού-κακού, ο Καραμανλής φροντίζει να αναπτύξει σχέσεις καλής «πολιτικής συμπεριφοράς» και με τους δύο…
    Όσο για το ΚΚΕ και ανάλογα (μικρά κόμματα) γνωρίζει ότι η εγγενής πολιτική τους αντίφαση θα τα έχει πάντοτε περιχαρακωμένα σε περιορισμένα όρια: Από τη μια θα επισημαίνουν ορθώς τα κακώς κείμενα και τις επιθέσεις κατά των εργαζομένων, «απαιτώντας» λύσεις εδώ και τώρα, από την άλλη θα τις απεύχονται (και θα ενεργούν κατάλληλα την κρίσιμη στιγμή), αφού, αν υιοθετηθούν λύσεις, η κομματική τους δύναμη θ’ αρχίσει να μειώνεται, αντί να αυξάνεται.

    Τα μεγάλα εθνικά θέματα

    Για τα γνωστά θέματα (Σκόπια, ελληνοτουρκικά, Κυπριακό) η κρίση είναι επί θύραις. Ακόμη και αν ο Καραμανλής ανήκει στο μη απόλυτα ενδοτικό έως προδοτικό «κλίμα», θα έχει δυσεπίλυτες δυσκολίες να αντιμετωπίσει (δες άλλα άρθρα). Το κυριότερο πρόβλημά του είναι να αντιμετωπίσει, εδώ και τώρα, τις πιέσεις των Αμερικανών (και Ευρωπαίων συνοδοιπόρων τους) που γίνονται όλο και πιο έντονες, όσο πλησιάζει το τέλος του Μπους. ’λλωστε, και ο διάδοχός του δε θα είναι καλύτερος, όσο εμείς παραμένουμε αυτοί που είμαστε μέχρι τώρα. Το πώς μας βλέπουν το ομολογούν οι ίδιοι, όπως μας δείχνουν διαπιστώσεις έγκυρων Αμερικανών παραγόντων σε ανταπόκριση στην «Ελευθεροτυπία» του Δ. Δήμα (20/11/07): «… Πώς είναι συνεπώς δυνατό να περιμένετε τη συμπαράσταση της Ουάσινγκτον σε πολύ σοβαρότερα (του Σκοπιανού) και κρισιμότερα για την Ελλάδα ζητήματα, που είναι πιο περίπλοκα και κατά κανόνα αμέσως ή εμμέσως αφορούν στην Τουρκία. Είναι προφανές πως στην Ουάσινγκτον θεωρούν τη σχέση “δεδομένη” και γνωρίζουν ότι σε τελική ανάλυση οι Έλληνες, που ουδέποτε αντιστάθηκαν σοβαρά στις ΗΠΑ, ό,τι και να τους κάνουμε, θα φωνάξουν για λίγο, αλλά στο τέλος θα είναι πάντα εκεί, μαζί μας …»!!!
    Ελπίζουμε να μην υποκύψει, πλήρως τουλάχιστον, στις πιέσεις και για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης και για την αποδυνάμωση των ελληνορωσικών σχέσεων, το μόνο στήριγμά μας (γιατί έτσι τους συμφέρει κι εκείνους, φυσικά, και ορθώς …) επί του παρόντος. Δύσκολο όμως το βάδισμα του σχοινοβάτη …
    Όσο για μας, το ΑΣΚΕ, και όσους άλλους ενδιαφέρονται πράγματι για την πατρίδα και την κοινωνία μας δε φαινόμαστε στον Καραμανλή και στο γενικότερο σύστημα κίνδυνος, όσο παραμένουμε μικροί, για το οποίο φροντίζουν με τη σιωπή τους τα ΜΜΕ, και επομένως «άγνωστοι». Οι μικρές, εξαιρέσεις (High TV, Ράδιο Ακρίτες κλπ.) θα αυξάνονται, η αναγνώριση της προσπάθειας και της αναγκαιότητάς μας θα διευρύνεται μαζί με τους συνδρομητές του έργου μας.
    Το εσπευσμένο «κλείσιμο» των εθνικών μας θεμάτων με επώδυνο για τον ελληνισμό τρόπο είναι ο κύριος λόγος της ταχείας προώθησης του ΠΑΣΟΚ και των συνεταίρων του στην εξουσία. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σε όλη του τη θητεία ως υπουργός εξωτερικών ακολούθησε πιστά όλες τις εντολές της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα.
    Στο κυπριακό όχι απλώς υποστήριξε το κατάπτυστο σχέδιο Ανάν, αλλά ταυτίστηκε με τους Αγγλοαμερικανούς και τους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις απειλές, ώστε ο κυπριακός ελληνισμός να μην το καταψηφίσει. Τώρα, 1 μήνα πριν τις εκλογές, πήγε σαν ένοχος στην Κύπρο για το μνημόσυνο του Γ. Κρανιδιώτη και έφυγε σαν ένοχος. Καμιά συνέντευξη στα ΜΜΕ, συναντήθηκε μόνο κρυφά με όσους απεργάζονται το νέο σχέδιο τύπου Ανάν.
    Με την προθυμία που δείχνει ο Χριστόφιας και την αναμενόμενη επίσης πρόθυμη νέα κυβέρνηση της Ελλάδας οι Αγγλοαμερικανοί πιστεύουν βάσιμα ότι μέχρι το Δεκέμβρη θα έχουν συμφωνήσει οι Χριστόφιας-Ταλάτ (συναντώνται πλέον 2 φορές τη βδομάδα αντί της μιας). Η αίσθηση που υπάρχει στην Κύπρο είναι ότι οι συνομιλίες έχουν προχωρήσει πολύ περισσότερο απ’ όσο ανακοινώνεται, ότι το νέο τσιράκι των Αμερικανών που τοποθετήθηκε στη θέση του Γ.Γ. του ΟΗΕ θα επισκεφθεί την Κύπρο, για να επισημοποιήσει τη συμφωνία, και ότι θα επιχειρήσουν να αποφύγουν νέο δημοψήφισμα, περνώντας το νέο σχέδιο μόνο από τη Βουλή. Ας ελπίσουμε ότι για άλλη μια φορά τα σχέδιά τους θα αποτύχουν.
    Στο σκοπιανό ο άθλιος Μ. Νίμιτς, τον οποίο εξακολουθούμε να ανεχόμαστε ως μεσολαβητή, έχει καταθέσει τις νέες προτάσεις του, που πάλι δε δόθηκαν στη δημοσιότητα. Θυμίζουμε ότι ο Γ. Παπανδρέου, ως υπουργός εξωτερικών επισκέφθηκε το Μοναστήρι και, αντί να συναντήσει εκπροσώπους της ελληνικής μειονότητας, συνάντησε την οργάνωση των Σκοπιανών που θέλει να «απελευθερώσει» τη «Μακεδονία του Αιγαίου» από τους Έλληνες (!!) και ότι χρηματοδοτούσε το Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων, που σκοπό έχει την αναγνώριση της «σλαβόφωνης μειονότητας» στην Ελλάδα, της οποίας το ελληνικό κράτος στερεί τα δικαιώματα!! Αλλά και οι υποψήφιοι συνεταίροι του δεν πάνε πίσω. Ο Αλ. Τσίπρας, ως γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΝ ισχυριζόταν ότι είναι αυτονόητο δικαίωμα των Σκοπιανών να χρησιμοποιούν το όνομα «Μακεδονία», ο δε Μ. Τρεμόπουλος υπήρξε τρόφιμος του Σόρος, του κυριότερου χρηματοδότη των Σκοπιανών! (βλ. ΑΣΚΕ-5, σελ. 72-73) Με τα δεδομένα αυτά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος η νέα ελληνική κυβέρνηση να υποχωρήσει από τη σημερινή γραμμή και να δεχθεί π.χ. τη διπλή ονομασία ή να ανεχθεί την αναγνώριση «μακεδονικής» εθνικότητας και «μακεδονικής» γλώσσας.
    Μόλις κλείσουν το κυπριακό και το σκοπιανό, οι Αμερικανοί θα υπαγορεύσουν στο Γ. Παπανδρέου να κλείσει και τις «εκκρεμότητες» του Αιγαίου. Θυμίζουμε ότι η κυβέρνηση Σημίτη-Γιωργάκη ήταν έτοιμη για συμφωνία-πακέτο για το Αιγαίο, σύμφωνα με τα συμφέροντα ΗΠΑ και Τουρκίας, την οποία δίστασε να παρουσιάσει πριν τις εκλογές του 2004. Και μετά το Αιγαίο σκοπεύουν να βάλουν στο χέρι και την ελληνική Θράκη, όπου ήδη αλωνίζει το τουρκικό προξενείο. Ο Γ. Παπανδρέου έχει δηλώσει ότι δεν έχει αντίρρηση να μετονομαστεί η μουσουλμανική (όπως την ονομάζει η Συνθήκη της Λοζάνης) μειονότητα της Ελλάδας σε τουρκική(!), ότι δεν είναι δογματικός με τα σύνορα(!!), ότι δεν έχει αντίρρηση να λέγονται τα στενά «τουρκικά»(!), ότι δεν μπορούμε για μερικές βραχονησίδες να χαλάμε τις σχέσεις μας με την Τουρκία και πολλά άλλα, για τα οποία οι Τούρκοι τον ευγνωμονούν.
    Αν για όλα τα παραπάνω η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κρύβει τις προθέσεις της, σε ένα ζήτημα ήταν αποκαλυπτική: τη συμμόρφωση προς τις αμερικανικές υποδείξεις για κλείσιμο όλων των ανοιγμάτων προς τη Ρωσία, που έκαναν προηγούμενες κυβερνήσεις τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ. Ήδη δήλωσε ότι θα ζητήσει επανεξέταση της συμφωνίας για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, που στην πράξη σημαίνει πάγωμα μιας συμφωνίας πολύ χρήσιμης για τη χώρα μας εθνικά, γεωστρατηγικά, ενεργειακά και οικονομικά. Η δικαιολογία είναι η προστασία του περιβάλλοντος, που φυσικά δε στέκει, αφού πρόκειται για αγωγό μεταφοράς και όχι για βιομηχανική εγκατάσταση που μπορεί να ρυπαίνει με τα απόβλητά της. Φυσικά, κατά τον κ. Γ. Παπανδρέου, οι αγωγοί αμερικανοτουρκικών συμφερόντων δε δημιουργούν κανένα περιβαλλοντικό πρόβλημα.
    Από τις 5 Οκτωβρίου τα εθνικά μας θέματα μπαίνουν σε επικίνδυνη τροχιά. Κάθε Έλληνας πολίτης που αγαπά τον τόπο του, κάθε πατριωτικός φορέας πρέπει άμεσα να κινητοποιηθούν, ώστε η υποτέλεια των κυβερνώντων να μη μας οδηγήσει άλλη μια φορά σε ανεπανόρθωτη ζημιά.
    Εκεί που οι κραυγές του πόνου έσκιζαν τον αέρα. Εκεί που η Χούντα αλυσόδενε τη Λευτεριά, εκεί στον τόπο του μαρτυρίου και των βασανιστηρίων των Αγωνιστών της Δημοκρατίας, στο κολαστήριο της ΕΣΑ, εκεί διάλεξε ο Δήμαρχος Αθηναίων (προφανώς ύστερα από υπόδειξη του Γιωργάκη) και η πλειοψηφία του Δημοτικού συμβουλίου να γίνει η έκθεση φωτογραφίας του Υπουργού Εξωτερικών του εγκληματικού καθεστώτος της Τουρκίας Ισμαήλ Τζέμ, για την "Οικοδόμηση Μέτρων Εμπιστοσύνης" μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας. Έτσι βεβήλωσαν αυτόν τον ιστορικό και μνημειακό χώρο, το ιερό άσυλο του αγώνα, τη στιγμή που στην Τουρκία συνεχώς παραβιάζονται οι στοιχειώδεις Δημοκρατικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα, με βασανιστήρια, λειτουργία λευκών κελιών και δολοφονίες αγωνιστών και συγγενών τους.
    Ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-74, με ανοικτή επιστολή στο Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο διαμαρτυρήθηκε έντονα γι' αυτή την προσβολή του Ιερού Χώρου και ζήτησε να λαμβάνεται η γνώμη του, ώστε να αποφευχθούν στο μέλλον ενέργειες που αποπνέουν περιφρόνηση των αγώνων του Ελληνικού λαού για Ελευθερία.
    Η οικονομική κρίση ήταν η αναμενόμενη κατάληξη του νεοφιλελευθερισμού, που ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1980 στις ΗΠΑ και τη Βρετανία (Ρήγκαν, Θάτσερ). Επεκτάθηκε και επιβλήθηκε στους λαούς μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, μέσω των υπερεθνικών οργανισμών (ΔΝΤ, Ε.Ε. Διεθνής Τράπεζα κ.λπ.), στους οποίους οι κυβερνήσεις και οι άρχουσες τάξεις ομόθυμα εκχώρησαν το δικαίωμα των εθνικών αποφάσεων για τις οικονομίες και τις κοινωνίες τους, εξασφαλίζοντας έτσι το μερίδιό τους και τη διαιώνισή τους.
    Οι οργανισμοί αυτοί, όργανα του τραπεζικού και κερδοσκοπικού κεφαλαίου, ανέθεσαν στους τραπεζίτες την άσκηση της νομισματικής και οικονομικής πολιτικής που θα έπρεπε να επιβληθεί στις χώρες και στις κοινωνίες τους.

    Καταναλωτισμός

    Η συνταγή ήταν αναδιανομή του πλούτου υπέρ των ολίγων με τη μείωση μισθών, συντάξεων κοινωνικών παροχών κ.λπ. Επίσης, αποψίλωση του κράτους από την επιχειρηματική και κοινωνική δράση και η υπερχρέωσή του, ώστε να εμφανίζεται σε πλήρη αδυναμία παρέμβασης στην κοινωνία. Σε αντίβαρο προωθήθηκε ο αλόγιστος καταναλωτισμός με τη χορήγηση αφειδώς τραπεζικών δανείων, ώστε να δημιουργηθεί κλίμα τεχνητής ευμάρειας και να αποσβέννυται πρόσκαιρα η αίσθηση της αδικίας, της αγανάκτησης και της κοινωνικής αντίδρασης, ενώ παράλληλα τα κέρδη και η αναδιανομή υπέρ του τραπεζικού κεφαλαίου πολλαπλασιάζονταν. Στη χώρα μας η συνέπεια ήταν να πολλαπλασιαστούν οι εισαγωγές, τα ελλείμματα και τα χρέη, δημόσιο και ιδιωτικό.
    Οι τράπεζες είναι ο βασικός πυλώνας και εγγυητής του νεοφιλελεύθερου συστήματος και ασκούν εξουσία, υπερβαίνοντας τις κυβερνήσεις.

    Αφαίμαξη χωρών και κοινωνιών

    Η συνεχής αφαίμαξη των πολλών και η απληστία των τραπεζών οδήγησαν πολλές απ’ αυτές σε κατάρρευση, επειδή δάνειζαν αφειδώς σε ανθρώπους που δεν μπορούσαν να πληρώσουν. Το ίδιο συνέβη και με τις χώρες που βάσισαν την ανάπτυξή τους στον υπερδανεισμό, όπως η Ιρλανδία, η Ισλανδία και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Φυσικά, τα στελέχη και οι μέτοχοι των τραπεζών δε διανοήθηκαν ούτε διανοούνται, ούτε φυσικά καμία κυβέρνηση τους υποχρεώνει να πληρώσουν τις ζημιές από τις θηριώδεις αμοιβές και τα κέρδη τους. Αντίθετα οι κυβερνήσεις της Δύσης, πιστές και αμετανόητες μέχρι τέλους στο νεοφιλελευθερο σύστημα, σπεύδουν να επιχορηγήσουν τις τράπεζες, χωρίς κανένα ουσιαστικά δημόσιο έλεγχο, επιβαρύνοντας τους πολλούς. Και αφού αυτές πάρουν τεράστια ποσά, ζητούν κι άλλα, απειλώντας και κινδυνολογώντας με χρεοκοπία.
    Δραττόμενες της «ευκαιρίας», ανασύρανε τα «ανοίγματα» των θυγατρικών τους τραπεζών στην Αν. Ευρώπη, όπου δάνειζαν ασύστολα, και θεωρούν δικαίωμά τους να διοχετεύσουν εκεί τις κρατικές ενισχύσεις και μάλιστα με πλήρη κάλυψή τους από το μη εξαιρετέο κ. Αλμούνια.
    Αντίθετα, Κομισιόν, ΟΟΣΑ και άλλα «ευαγή» καπιταλιστικά ιδρύματα, μαζί με το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, «συνιστούν» για την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία, και για μια ακόμη φορά, λιτότητα, περικοπή συντάξεων και μισθών, ιδιωτικοποιήσεις, αύξηση ασφαλιστικών εισφορών και ορίων ηλικίας, ανασφάλιστη εργασία κ.λπ.. Αυτοί οι αμετανόητοι και αχόρταγοι που προκάλεσαν την κρίση, αντί να τονώσουν τη ζήτηση με ενίσχυση των εισοδημάτων, εξακολουθούν να ζητούν σαν βρυκόλακες ακόμη μεγαλύτερη αφαίμαξη, για να αυξήσουν τα υπερκέρδη τους.

    Οι αυτοκινητοβιομηχανίες

    Στο «κόλπο» μπήκαν και οι βιομηχανίες αυτοκινήτων της Δύσης, απειλώντας με εκατόμβες απολύσεων, αν δεν εισπράξουν και αυτές τις κρατικές ενισχύσεις. Το τραγελαφικό είναι ότι η «στήριξη» αυτή χαρακτηρίζεται «εθνικισμός» από τους τραπεζίτες, επειδή τους στερεί το «δικαίωμα» του δανεισμού και του δικού τους κέρδους, όπως εθνικισμό αποκαλούν κάθε μέτρο προστασίας της εθνικής παραγωγής που αποπειράθηκαν Γαλλία και ΗΠΑ.
    Στην Ε.Ε., μάλιστα, οι τραπεζίτες «συνιστούν» και η Κομισιόν μας «προτείνει» το μέτρο της απόσυρσης. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα, που δεν έχει ελέω Ε.Ε. όχι αυτοκινητοβιομηχανία, αλλά ούτε καν κάποια αξιόλογη βιομηχανία, θα πρέπει να δανεισθεί (κράτος, λόγω των κινήτρων, και καταναλωτές) πέραν του δυσθεώρητου χρέους της, για να χρηματοδοτήσει τις βιομηχανίες αυτοκινήτων των χωρών που οι κυβερνήσεις τους πρωτοστάτησαν στην οικοδόμηση του νεοφιλελευθερισμού, δηλ. της πιο άγριας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που στη χώρα μας πραγματοποιείται μέσω της Ε.Ε.
    Οι κρατικές ενισχύσεις των τραπεζών, της αυτοκινητοβιομηχανίας και άλλων επιχειρήσεων, με στόχο να μη θιγεί το νεοφιλελεύθερο σύστημα, αποτελούν το σύγχρονο πίθο των Δαναΐδων.
    Η τωρινή καπιταλιστική κρίση θα αποδειχθεί βαθύτερη και ευρύτερη αυτής του 1929, επειδή αντιμετωπίζεται από τους νεοφιλελεύθερους με συνεχή αφαίμαξη της αγοραστικής δύναμης και την εξαθλίωση των πολλών και όχι, όπως τότε, με αναδιανομή του πλούτου υπέρ τους, για την τόνωση της ζήτησης με κρατική παρέμβαση, σύμφωνα με τις αντιλήψεις του Κέυνς. Γι΄ αυτό η τωρινή κρίση δεν μπορεί να λυθεί από τους λίγους. Ελπίζουμε να λυθεί από τους πολλούς.
    Το τελευταίο διάστημα κορυφώθηκε η αντιπαράθεση της κυβέρνησης, αρχικά της Ν.Δ. και στη συνέχεια του ΠΑΣΟΚ, με τη γερμανική πολυεθνική Κρουπ, ιδιοκτήτρια των ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Αντικείμενο της αντιπαράθεσης είναι η περιβόητη πια υπόθεση της προμήθειας των τεσσάρων υποβρυχίων που έχει αναλάβει να κατασκευάσει η εταιρεία για λογαριασμό του ελληνικού πολεμικού ναυτικού.
    Η σύμβαση για τα υποβρύχια, ύψους 3 δισ. ευρώ, υπήρξε εκβιαστική απαίτηση της γερμανικής πλευράς, προκειμένου να αγοράσουν τα ναυπηγεία το 2001 από την κυβέρνηση Σημίτη. Τότε τα ναυπηγεία, τα μεγαλύτερα της Μεσογείου, (ξε)πουλήθηκαν στους Γερμανούς έναντι 3 δισ. δρχ (9 εκ. ευρώ!!) και με εξασφαλισμένα δεκαετή συμβόλαια από το ελληνικό πολεμικό ναυτικό. Επιπλέον, το ελληνικό δημόσιο υποχρεώθηκε να πληρώσει την πανάκριβη εθελούσια έξοδο 500 εργαζόμενων.
    Οι Γερμανοί έχουν λάβει ήδη 2,5 δισ. ευρώ, δηλαδή το 80% της αμοιβής, χωρίς να έχει παραληφθεί κανένα υποβρύχιο! Η σύμβαση προέβλεπε την προμήθεια 4 υποβρυχίων, εκ των οποίων τα 3 θα κατασκευάζονταν στο Σκαραμαγκά και το τέταρτο στα ναυπηγεία του Κιέλου. Το πρώτο που έχει αποπερατωθεί, αυτό του Κιέλου, δεν έχει παραληφθεί από το ναυτικό, διότι κατά τις δοκιμές εμφάνισε σοβαρότατα προβλήματα ασφάλειας και επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας. Η δε στάση της γερμανικής εταιρείας απέναντι στο ελληνικό δημόσιο όλα αυτά τα χρόνια ήταν αντισυμβατική και προσβλητική. Έφτασαν στο σημείο να υποστηρίξουν πως «το υποβρύχιο δεν παραλαμβάνεται όχι γιατί είναι προβληματικό, αλλά γιατί η Ελλάδα είναι μια κατεστραμμένη χώρα, που δεν έχει λεφτά να πληρώσει» (Ελευθεροτυπία 13-01-2009). Κι όμως, οι Γερμανοί απαιτούν την άμεση αποπληρωμή και εκβιάζουν ότι, αν δε γίνει αυτό, δε θα πληρωθούν οι εργαζόμενοι πέραν του Οκτωβρίου και τα ναυπηγεία θα κλείσουν.
    Η αλήθεια είναι πως οι Γερμανοί έχουν αποφασίσει την πώληση των ναυπηγείων, διότι βλέπουν πως δε θα τους ανατεθούν άλλες δουλειές του δημοσίου τα επόμενα χρόνια από τα εξοπλιστικά προγράμματα και επειδή θέλουν να αποφύγουν να πληρώσουν οι ίδιοι, ως οφείλουν, το κοινοτικό πρόστιμο που έχει επιβληθεί, λόγω παλιότερων κρατικών ενισχύσεων στα ναυπηγεία. Να σημειωθεί ότι τα τελευταία 8 χρόνια, που οι Γερμανοί είναι ιδιοκτήτες του Σκαραμαγκά, δεν έχουν φέρει ούτε μία εμπορική συμφωνία, παρά το γεγονός ότι αποτελούν μια πολυεθνική-κολοσσό στο χώρο του μετάλλου και της ναυπηγικής βιομηχανίας. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν εξαρχής οι προμήθειες του δημοσίου. Στην προσπάθεια αγοράς των ναυπηγείων και στη συνέχεια κατοχύρωσης των συμφερόντων τους είχαν και έχουν πάντα στο πλευρό τους την εκάστοτε γερμανική κυβέρνηση. Η γερμανική κυβέρνηση, σε αντίθεση με τις ελληνικές κυβερνήσεις, προωθεί συστηματικά τα συμφέροντα των μεγάλων γερμανικών επιχειρήσεων, που ταυτίζονται με τα γενικότερα γερμανικά συμφέροντα.
    Το ερώτημα είναι: τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση; Αντί να στριμώξει τους Γερμανούς και να θέσει σε εφαρμογή τις ρήτρες για την παραλαβή των υποβρυχίων, ενδιαφέρεται μόνο να τους διευκολύνει να φύγουν. Οι Γερμανοί, με βάση τα στοιχεία της συμφωνίας που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, παραχωρούν τα ναυπηγεία χωρίς τίμημα, αλλά έχοντας εξοφληθεί για μια δουλειά που δεν έχουν αποπερατώσει και έχοντας απαλλαγεί από οποιαδήποτε άλλη υποχρέωση.

    Η θέση του ΑΣΚΕ

    Βεβαίως, πρώτιστη μέριμνά μας οφείλει να είναι η αμεσότερη δυνατή παραλαβή των υποβρυχίων, ασφαλών και αξιόμαχων, από τη στιγμή που έχουν πληρωθεί. Η ανανέωση και ο εκσυγχρονισμός του στόλου έχει κριθεί ως πρώτιστη προτεραιότητα από τους επιτελείς του πολεμικού ναυτικού, επειδή η Τουρκία επιχειρεί τα τελευταία χρόνια ανατροπή της ναυτικής ισορροπίας στο Αιγαίο. Πέρα όμως από αυτό, κάθε κυρίαρχη κυβέρνηση που διαπραγματεύεται, ιδιαίτερα διεθνώς, οφείλει να σέβεται τον εαυτό της κατά τις διαπραγματεύσεις και να μεριμνά για την αξιοπιστία και το κύρος της.
    Επιπλέον, η εμπειρία του Σκαραμαγκά επιβεβαιώνει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις, και μάλιστα στρατηγικών μονάδων της οικονομίας, τίποτε δεν προσφέρουν στον τόπο μακροπρόθεσμα. Ο ιδιώτης, ιδιαίτερα ξένος, ενδιαφέρεται για το δικό του κέρδος και όχι για την ανάπτυξη της οικονομίας και μάλιστα των στρατηγικών τομέων, που απαιτούν σοβαρές επενδύσεις με μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Η ναυπηγική βιομηχανία ανήκει στο στρατηγικό τομέα του μετάλλου, που είναι καθοριστικός για την εθνική οικονομία και την αμυντική θωράκιση της χώρας. Πάγια θέση του ΑΣΚΕ είναι ότι οι στρατηγικοί τομείς της οικονομίας αναπτύσσονται και προσφέρουν μόνο όταν βρίσκονται κάτω από κρατικό έλεγχο.
    Τα κατορθώματα της Μονής Βατοπεδίου, που αποκαλύφθηκαν,απρόσεκτα, μέσα στη δίνη του πολιτικού αγώνα για τέτοια (…) εξουσία, δεν είναι παρά πολλοστημόριο όσων συμβαίνουν συνεχώς σε κάθε τομέα του δημόσιου και διαπλεκόμενου χώρου. Όμως η απάντηση του διαβόητου Εφραίμ στην ερώτηση «γιατί ασχολείται μ’ αυτά η Μονή;» ότι δηλ. «το θέλει η Παναγία»(!!), ξεπερνά κάθε όριο αναισχυντίας και ανοχής στην καπηλεία της θρησκευτικής, και κοινωνικής, χριστιανικής πίστης.


    ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)