ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

Για άλλη μια φορά οι γνωστοί κύκλοι των «αγνώστων» κουκουλοφόρων ξαναχτύπησαν σε χρονικό σημείο καίριο, ρίχνοντας νερό στο μύλο της κυβέρνησης, όπως έκαναν τόσες φορές στο παρελθόν με όλες τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις. Αυτοί συνιστούν το σύγχρονο ελληνικό παρακράτος. Υποτίθεται πως πολεμούν εναντίον κάθε εξουσίας, του κατεστημένου και της άρχουσας τάξης, αλλά το μόνο που κάνουν είναι να καταστρέφουν περιουσίες των δημοσίων πανεπιστημίων και των μικροκαταστηματαρχών και αυτοκίνητα σε λαϊκές συνοικίες, όπως τα Πατήσια, τα Χαυτεία, τα Εξάρχεια! Το Κολωνάκι, η Εκάλη και το Παλαιό Ψυχικό τους πέφτουν φαίνεται μακριά. Όπως και όλα τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια! Γι’ αυτό απολαμβάνουν προκλητικής ανοχής, αν όχι προστασίας, από την αστυνομία (η οποία αντ’ αυτών συλλαμβάνει άλλους) και προκλητικής προβολής από τα ΜΜΕ. Συλλαλητήρια χιλιάδων ή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων και τα δίκαια αιτήματά τους περνούν «απαρατήρητα» από τους γκεμπελίσκους των ΜΜΕ, ενώ τα «κατορθώματα» των ολίγων κουκουλοφόρων προβάλλονται έως και 10 φορές στο ίδιο δελτίο ειδήσεων, για να αγανακτήσει ο τηλεθεατής και να συμφωνήσει με τις «μεταρρυθμίσεις». Χωρίς τη βοήθειά τους η Γιαννάκου δε θα μπορούσε να αναστρέψει το κλίμα του καλοκαιριού και να περάσει τις «μεταρρυθμίσεις» της.
Το παρακράτος δεν έπαψε να υπάρχει μετά τη μεταπολίτευση. Απλώς άλλαξε πρόσωπο. Προδικτατορικά ήταν η αστυνομία, η ασφάλεια, ο στρατός. Από τότε που το πολίτευμά μας απέκτησε φιλελεύθερο προσωπείο, και εν μέρει όντως φιλελευθεροποιήθηκε, άλλος έπρεπε να αναλάβει τον εκφοβισμό του κόσμου, ώστε να απέχει από κοινωνικές και εθνικές διεκδικήσεις, διατηρώντας έτσι το σύγχρονο καθεστώς της εθνικής μας εξάρτησης και της συνεπαγόμενης κοινωνικής ανισότητας. Είναι όλες αυτές οι ομάδες που εκφοβίζουν, ληστεύουν, ξυλοκοπούν. Και έχουν το θράσος να προσπαθούν να περιβάλλουν με ιδεολογικό μανδύα τη δράση τους, ώστε να δυσφημούν προοδευτικές ιδέες και τους φορείς τους. Γιατί άραγε ποτέ τους δεν έκαναν μια δική τους διαδήλωση και πάντα τρέχουν πίσω από τις πορείες αυτών που κατηγορούν;
Αλλά, επειδή το παιχνίδι τους παίζεται πολύ χοντρά, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς από πού κινούνται. Η ιδεολογία τους ταυτίζεται πλήρως με τις θεωρίες των φανατικότερων κύκλων της αμερικανοευρωπαϊκής παγκοσμιοποίησης. Καίνε την ελληνική σημαία και το μνημείο του ’γνωστου Στρατιώτη, διαλαλούν ότι «ο Σολωμού ήταν ένα φασιστάκι, που καλά κάνανε οι Τούρκοι και τον σκοτώσανε», αποθεώνουν τον ατομικισμό. Για τα εγκλήματα του Μπους, του Μπλερ, του Ισραήλ και της τουρκικής χούντας δε βρήκαν κουβέντα να πουν…

«Ο κ. Μπίντερμαν και οι εμπρηστές»

Ο Ελβετός συγγραφέας Μαξ Φρις, όταν έγραφε το αλληγορικό αυτό έργο, δε φανταζόταν ότι θα απεικόνιζε με τόση ευστοχία τη «σχέση» της Ε.Ε. με τη χώρα μας και τη στάση της κοινωνίας μας.
Ο κ. Γκοτ λιμπ Μπίντερμαν, που στην πόλη του γίνονται εμπρησμοί, όταν τον επισκέπτονται οι εμπρηστές και εγκαθίστανται για μέρες στο σπίτι του, τοποθετώντας σιγά σιγά μπιτόνια με πετρέλαιο, αδυνατεί να πιστέψει ότι θα του το κάψουν. Κι όταν του ζητούν ευγενικά τα σπίρτα, τους τα δίνει κι αυτοί βάζουν φωτιά.

Διαρκούς λιτότητας συνέχεια

Όπως ο κ. Μπίντερμαν δεν έβλεπε το προφανές, έτσι πολλοί στη χώρα μας δε «βλέπουν» το προφανέστερο, ότι η στάση της Ε.Ε., ιδιαίτερα τώρα με την οικονομική κρίση, οδηγεί την Ελλάδα σε πλήρη χρεοκοπία και ότι η μόνη σωτηρία μας είναι η απελευθέρωση από τα δεσμά της. Η Ε.Ε. ζητά σαδιστικά μόνο από εμάς να μειώσουμε το δημοσιονομικό μας έλλειμμα, οδηγώντας σε ακόμη μεγαλύτερη ένδεια τους Έλληνες με φόρους και περικοπές, όταν άλλες χώρες έχουν επίσης μεγάλα ελλείμματα, π.χ. η Ιρλανδία, με έλλειμμα που φθάνει στο 10% του ΑΕΠ της. Το δημοσιονομικό έλλειμμα πολλές φορές είναι αναγκαίο για την άσκηση κοινωνικής πολιτικής, εφ’ όσον η χώρα είναι παραγωγική.
Με την πολιτική που μας υπαγορεύει η Ε.Ε., δηλ. η Γερμανία, θέλει να στηρίζουμε εμείς με διαρκή λιτότητα το (γερμανικής έμπνευσης) τερατούργημα του ευρώ, που μας επέβαλε, για να προστατεύει τη δική της παραγωγή από το «σκληρό» της μάρκο και τις υποτιμήσεις των εθνικών νομισμάτων των άλλων χωρών, που θα καθιστούσαν τα προϊόντα της μη ανταγωνιστικά.
Ούτε λόγος γίνεται απ’ αυτούς για τα τεράστια εμπορικά ελλείμματα της χώρας ή τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, από τα οποία προέρχονται τα τερατώδη χρέη και δάνεια, αφού η ένταξη στην ΕΟΚ-Ε.Ε. επέφερε καταστροφή της παραγωγικής δομής της χώρας και διόγκωση των εισαγωγών καταναλωτικών αγαθών.

Γιατί δεν ανακάμπτουμε;

Κατηγορούν τη χώρα μας για χρέη και ελλείμματα, παριστάνοντας τους ανεύθυνους. Αυτοί, όμως, δεν είναι που ζητούσαν, ζητούν και επιβάλλουν «διαρθρωτικές» αλλαγές, δηλ. ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων επιχειρήσεων, ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, περικοπή συντάξεων, μισθών, περίθαλψης, «ελαστική» εργασία, απαγόρευση κρατικών ενισχύσεων υπέρ των αδυνάτων, στο όνομα του «ανόθευτου και ελεύθερου» ανταγωνισμού, και μόνιμη πλέον λιτότητα, στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης; Κι αφού οι κυβερνήσεις μας από την εποχή Σημίτη υπακούουν τυφλά στις ντιρεκτίβες τους, γιατί άραγε όχι μόνο δεν ανακάμπτει η οικονομία μας, αλλά βουλιάζει συνεχώς; Γιατί ζητούν να πληρώνουν μόνο οι πιο αδύνατοι, ενώ για τους επιχειρηματίες και τους τραπεζίτες όχι μόνο δε ζητούν να φορολογηθούν τα υπερκέρδη τους, αλλά, όταν αυτά λόγω της οικονομικής κρίσης μειώνονται, επιβάλλουν στους πολλούς να τους ενισχύσουν;
Αυτοί εμφανίζονται ανεύθυνοι, αλλά απαιτούν. Θέλουν να βρίσκονται στο απυρόβλητο, ώστε την ευθύνη να την έχει η κυβέρνηση που εκλέγεται, ενώ αυτοί που αποφασίζουν δεν εκλέγονται.

Νόμος της σιωπής

Οι ηγεσίες μας μαζί με τα ΜΜΕ έχουν επιβάλει το νόμο της σιωπής, ώστε να μην ακουστεί οποιαδήποτε άποψη που να ζητά την αποχώρηση της χώρας από την Ε.Ε. Δημοσιοποιείται και επιτρέπεται μόνο κριτική, χωρίς το «δια ταύτα», πολλές φορές προσωποποιημένη (π.χ. ο κακός Αλμούνια), ανώδυνη, αφού κανείς από τους ασκούντες κριτική δε θέτει θέμα αποχώρησης, υπονοώντας ότι αυτή δε συμφέρει. Αυτοί προσφέρουν στην Ε.Ε. πολύ μεγαλύτερη υπηρεσία από τους απροκάλυπτους υποστηρικτές της, επειδή περνούν έμμεσα την αντίληψη ότι, παρ’ όλα τα αρνητικά, η συμμετοχή σ’ αυτήν είναι μονόδρομος.
Ποτέ σε ευρωεκλογές η άρχουσα ελίτ, που συναρτά την ύπαρξή της με την παραμονή της χώρας στην Ε.Ε., δεν επέτρεψε ν’ ανοίξει συζήτηση για τον απολογισμό της ένταξης, δηλ. αν εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα ή όχι, επειδή υπάρχει κίνδυνος να μεταστραφεί ο ελληνικός λαός, όταν ενημερωθεί και αντιληφθεί το έγκλημα που συντελείται εις βάρος αυτού και της χώρας. Έτσι στις ευρωεκλογές το πολιτικό σύστημα περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τα εσωτερικά ζητήματα, για να μην υπάρχει ούτε ίχνος αναφοράς στην Ε.Ε.

Τι προσδοκούμε;

Ως χώρα και ως κοινωνία τι προσδοκούμε από τη συνέχιση της παραμονής μας στην Ε.Ε.; Μήπως θα σταματήσει η διαρκής λιτότητα, που διαρκεί αδιάλειπτα από το 1982 έως σήμερα; Θ’ αυξηθούν τα εισοδήματα των πολλών και θα φθάσουμε στο οικονομικό επίπεδο των άλλων ισχυρών χωρών; Θα μειωθούν τα χρέη και τα δάνεια; Θα έχουμε ανάπτυξη από την παραγωγή μας κι όχι λόγω του δανεισμού; Μήπως στο μέλλον η Ε.Ε. θα μας στηρίξει στα εθνικά μας θέματα, ενώ ως τώρα υποστηρίζει όσους διάκεινται εχθρικά απέναντι στην Ελλάδα; Μήπως προσδοκούμε τη διεύρυνση της δημοκρατίας από ένα οργανισμό κατ’ εξοχήν αντιδημοκρατικό, που λειτουργεί με αδιαφάνεια, που τα αποφασιστικά του όργανα (π.χ. Κομισιόν, Ε.Κ.Τ.) δεν έχουν καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση, που επαναλαμβάνει δημοψηφίσματα, όταν το αποτέλεσμα δεν τους είναι αρεστό; Μήπως μια ελληνική κυβέρνηση μέσα στην Ε.Ε. μπορεί να πράξει αντίθετα με τις ντιρεκτίβες της, χωρίς να πληρώνει η χώρα πρόστιμα και ρήτρες; Ή, μήπως, η Ε.Ε. των επιχειρηματιών, τραπεζιτών και λοιπών μεγαλοκεφαλαιούχων θα μετατραπεί ως δια μαγείας σε Ε.Ε. των λαών;
Μόνον όσοι δεν ανήκουν στους χρυσοκάνθαρους ευρωπαϊστές μπορούν ν’ απαντήσουν με ειλικρίνεια αν συμφέρει το λαό και τη χώρα η παραμονή μας στην Ε.Ε.!
Όπως έχουμε αναλύσει σε άλλα άρθρα μας και, κυρίως, στην έκδοσή μας ΑΣΚΕ-4, η παραμονή μας στην Ε.Ε. ζημιώνει σοβαρά τη χώρα μας σε όλους τους τομείς. Απαξιώνει τους δημοκρατικούς μας θεσμούς, διαλύει την οικονομία και την κοινωνία μας, πλήττει τον πολιτισμό μας και μας αποδυναμώνει στα εθνικά μας θέματα. Οποιαδήποτε προσπάθεια ανόρθωσης ξεκινά υποχρεωτικά με την αποχώρησή μας από την Ε.Ε., ώστε να πάψουν να μας εξουσιάζουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες της Δυτικής Ευρώπης, μέσω της γραφειοκρατίας των Βρυξελών, και να γίνουμε εμείς κυρίαρχοι στον τόπο μας.
Οι ευρωπαϊστές, επειδή δεν έχουν λογικά επιχειρήματα, καταφεύγουν σε αυθαίρετους ισχυρισμούς. Λένε ότι με «αγώνες» θα βελτιώσουμε την Ε.Ε., όταν όλοι βλέπουν ότι η Ε.Ε. γίνεται συνεχώς πιο αντιδημοκρατική και πιο απάνθρωπη. Και δε μας λένε γιατί είναι πιο εύκολο ν’ αλλάξουμε το τερατούργημα της Ε.Ε. κι όχι τη δική μας πατρίδα, και μάλιστα με βάση τις δικές μας παραδόσεις.
Λένε ότι, αν αποχωρήσουμε από την Ε.Ε., θα είμαστε χειρότερα. Στον ισχυρισμό αυτό σκοπεύουμε να απαντήσουμε με όσα αναφέρουμε παρακάτω.

Η απόφαση της αποχώρησης

Οι ευρωπαϊστές προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον ελληνικό λαό, εμφανίζοντας την αποχώρηση περίπου ως τη συντέλεια του κόσμου. Τα πράγματα, όμως, είναι απλά και, μάλιστα, η «Ευρωσυνθήκη» της Λισαβώνας προβλέπει όχι μόνο διαδικασία ένταξης χωρών στην Ε.Ε., αλλά και διαδικασία αποχώρησης.
Η ένταξή μας στην ΕΟΚ (1980) και την Ε.Ε. (1992 - Συνθήκη Μάαστριχτ) αποφασίστηκε από τη Βουλή, επομένως με μια απόφαση της Βουλής μπορούμε να αποχωρήσουμε. Βεβαίως, τόσο σημαντικές αποφάσεις θα έπρεπε να έχουν ληφθεί με δημοψηφίσματα, ύστερα από αναλυτική ενημέρωση και συζήτηση, κάτι που δεν έγινε ποτέ στην Ελλάδα για κανένα ζήτημα σχετικό με την Ε.Ε. Δημοψηφίσματα έγιναν σε άλλες χώρες, που η συμμετοχή τους στην Ε.Ε. τις ζημιώνει πολύ λιγότερο από την Ελλάδα, στα οποία καταγράφηκε μια βροντώδης αντίθεση προς την Ε.Ε.
Το ΑΣΚΕ, λοιπόν, θεωρεί ότι το ερώτημα της αποχώρησης είναι ορθότερο να τεθεί σε δημοψήφισμα, αφού εκδοθεί επιτέλους ο εκτελεστικός νόμος εφαρμογής του Συντάγματος.

Διευρύνονται οι ορίζοντες

Οι ευρωπαϊστές απειλούν ότι τυχόν αποχώρησή μας από την Ε.Ε. θα επιφέρει αντίποινα από την πλευρά της και την απομόνωση της χώρας. Το αντίθετο θα συμβεί. Η Ελλάδα θα αποκτήσει το δικαίωμα να αναπτύξει πλήρως τις σχέσεις της με όλες τις χώρες του κόσμου, με βάση το αμοιβαίο όφελος, και η ίδια η Ε.Ε. θα σπεύσει να επαναδιαπραγματευτεί τις σχέσεις της με την Ελλάδα, με καλύτερους όρους για μας, για να μη χάσει την αγορά μας. Αυτό συνέβη ακόμη και με τη μικρή Μάλτα το 1996, όταν απέσυρε την αίτηση ένταξης.
Η πολιτική των αντιποίνων ήταν η πολιτική Μπους, που όχι μόνο δεν είχε καμιά επιτυχία, αλλά οδήγησε το κόμμα του σε οδυνηρή εκλογική ήττα και κατέστησε τα στελέχη της κυβέρνησής του υπόλογα σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα, με το φόβο ακόμη και δικαστικών διώξεων εναντίον τους. Ο δε διάδοχός του είναι αναγκασμένος να αναγνωρίσει το δικαίωμα της κυριαρχίας σε όλους τους λαούς (ήδη το έπραξε για το Ιράν), διαφορετικά θα έχει κι αυτός την τύχη του Μπους και οι ΗΠΑ θα βυθιστούν σε ακόμη βαθύτερη κρίση.
Αφού, λοιπόν, απέτυχαν οι Αμερικανοί, θα ακολουθήσουν την πολιτική των αντιποίνων οι ψοφοδεείς της Ε.Ε.;

Η βελτίωση της οικονομίας και της κοινωνίας

Η Ε.Ε. δε μας αφήνει να παράγουμε, για να μας πουλάνε οι χώρες του διευθυντηρίου τα δικά τους προϊόντα και να εισάγουμε προϊόντα από τρίτες χώρες, με τις οποίες η Ε.Ε. έχει κάνει συμφωνίες. Έτσι η ελληνική παραγωγή έχει συρρικνωθεί δραματικά.
Όταν αποχωρήσει η Ελλάδα από την Ε.Ε., θα αποκτήσουμε τη δυνατότητα να αξιοποιούμε το μεγάλο φυσικό μας πλούτο και το σπουδαίο ανθρώπινο δυναμικό μας, δηλ. να αυξάνουμε και να προστατεύουμε την παραγωγή μας και να διορθώσουμε το εμπορικό μας ισοζύγιο. Η Ελλάδα διαθέτει άφθονες αναξιοποίητες πηγές ενέργειας (πετρέλαια Αιγαίου, γεωθερμία Θράκης, ηλιακή και άλλες ήπιες μορφές), ορυκτό πλούτο, άριστο κλίμα (ηλιοφάνεια) και μορφολογία για την ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία), που θα μας απαλλάξει από την ανάγκη της εισαγωγής ξένων προϊόντων, την οποία εισαγωγή και θα σταματήσουμε να επιδοτούμε. Έτσι θα έχουμε τη δυνατότητα να αναπτύξουμε κάθετα τη βιοτεχνία και τη βιομηχανία μας και επιπλέον θα πάψουμε να επιδοτούμε τη μετακόμιση ελληνικών επιχειρήσεων σε άλλες χώρες. Το υψηλού επιπέδου επιστημονικό μας δυναμικό μας επιτρέπει να προοδεύσουμε και στον τομέα των σύγχρονων τεχνολογιών, ενώ ο τουρισμός μπορεί να συμβάλλει μόνο συμπληρωματικά, με τον ελληνικό πολιτισμό να ακτινοβολεί σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Με την αύξηση της παραγωγής θα καταπολεμήσουμε δραστικά την ανεργία.
Με την απαλλαγή μας από το ανάλγητο ευρώ, που «εγκαθιστά επ’ άπειρον λιτότητα εισοδημάτων των εργαζομένων» (Hans Olaf Henkel, πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, Le Monde 31/5/1999), θα μπορούμε να επαναφέρουμε το εθνικό μας νόμισμα, τη δραχμή, να ασκούμε εμείς οι ίδιοι τη νομισματική και δημοσιονομική μας πολιτική, με κριτήριο το εθνικό και το κοινωνικό συμφέρον, να διορθώσουμε τα ελλείμματα, να απαλλαγούμε σταδιακά από το υπέρογκο εξωτερικό μας χρέος (το οποίο μας δημιούργησε η Ε.Ε. με τους εντολοδόχους της που μας κυβερνούν και το οποίο ούτως ή άλλως θα επαναδιαπραγματευτούμε), και να αποκαταστήσουμε την κοινωνική συνοχή, αφού δε θα είμαστε πια υποχρεωμένοι να ακολουθούμε την πολιτική της λιτότητας και το κράτος (με βελτιωμένα οικονομικά) θα μπορεί να αυξάνει τις κοινωνικές δαπάνες.

Πρόοδος σε όλους τους τομείς

Με την αποχώρηση από την Ε.Ε. ο ελληνικός λαός, και ιδίως η νεολαία, θα αποκτήσει εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς, αφού ο ίδιος θα μπορεί να εξουσιάζει την πατρίδα του, και θα αλλάξει συνολικά το πολιτικό κλίμα, με τα κυρίαρχα κόμματα να μην ασχολούνται πια με το διαμοιρασμό των αργυρίων της υποτέλειάς τους στις Βρυξέλες, αλλά να είναι υποχρεωμένα να κυβερνούν τα ίδια και να λογοδοτούν στον ελληνικό λαό. Έτσι θα επανέλθουν οι αξίες, τα οράματα, η συλλογικότητα και η κοινωνική συνείδηση και θα εξαλειφθεί ο κοινωνικός αποκλεισμός.
Το ελληνικό κράτος, απαλλαγμένο από τις υποχρεώσεις του μέλους της Ε.Ε., τις επιρροές των διαβόητων «ιδρυμάτων», όπως του κ. Σόρος, και τις ποικιλώνυμες «Μη Κυβερνητικές» Οργανώσεις, θα είναι το μοναδικό υπεύθυνο για την παιδεία μας και τον πολιτισμό μας, με προφανείς τις ευεργετικές επιπτώσεις στη διαμόρφωση νεολαίας με εθνική συνείδηση και κοινωνικές ευαισθησίες.
Όλα τα παραπάνω μας δίνουν τη δυνατότητα να αναβαθμίσουμε την αποτρεπτική μας ικανότητα και να αποθαρρύνουμε τον οποιοδήποτε επιβουλεύεται την εθνική μας ακεραιότητα, δημιουργώντας καλύτερες προϋποθέσεις για την ασφάλεια και την ειρήνη στην περιοχή μας.
Γενική παρατήρηση: Το ΑΣΚΕ πιστεύει ότι ο κοινωνικός έλεγχος της παραγωγής και των προϊόντων της, με κατοχυρωμένες τις πολιτικές ελευθερίες, δηλ. ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας μας, εξασφαλίζει καλύτερες συνθήκες ανάπτυξης και, κυρίως, κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλά οι συνέπειες της αποχώρησής μας από την Ε.Ε. θα είναι ευεργετικές ανεξαρτήτως κοινωνικού συστήματος. Η συστράτευση, λοιπόν, για την απελευθέρωση της Ελλάδας από την Ε.Ε. είναι υποχρέωση όλων όσοι αγαπάμε την πατρίδα μας, ανεξαρτήτως ιδεολογικών διαφορών.
Το αίτημα της άμεσης αποχώρησης από την Ε.Ε. θέλει να εκφράσει το ΑΣΚΕ με τη συμμετοχή του στις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου και γι’ αυτό ζητεί τη στήριξη όσων συμμερίζονται τις αγωνίες και τις ελπίδες μας.
Η ραγδαία επιδείνωση της αμερικανικής οικονομίας, σε συνδυασμό με την σχεδιαζόμενη από τη νέα κυβέρνηση Μπους απόσυρση της άμεσης στρατιωτικής αμερικανικής ανάμιξης σε διάφορες περιοχές, δημιουργεί την αίσθηση ότι η υπερδύναμη έχει χάσει ένα σημαντικό μέρος της δυνατότητας επιβολής της ισχύος της.
    Βρέθηκε για πρώτη φορά απομονωμένη, μαζί με τη Βρετανία, όταν βομβάρδισαν πρόσφατα  τη Βαγδάτη για επίδειξη δύναμης απέναντι σε Γαλλία, Ρωσία, Κίνα, που διαφωνούν με την πολιτική της στο Ιράκ. Όλος ο αραβικός κόσμος, ακόμη και παραδοσιακοί σύμμαχοί της όπως η Σ. Αραβία, καταδίκασε την ενέργειά της. Διαφάνηκε μάλιστα ότι για το Ιράκ υπάρχουν δύο γραμμές στην αμερικάνικη πολιτική, αυτή του υπουργού εξωτερικών Κ. Πάουελ και αυτή του αντιπροέδρου Τσένι.
Οι ρεπουμπλικάνοι είναι περισσότερο συνδεδεμένοι με τα συμφέροντα των εταιρειών πετρελαίου και γενικότερα των παραδοσιακών βιομηχανιών. Είναι συνεπώς αναμενόμενο ότι το ενδιαφέρον τους θα είναι αυξημένο για τη διατήρηση και διεύρυνση των προσβάσεων στα πετρέλαια, δηλ. κυρίως Μ. Ανατολή, Περσικός Κόλπος, Καύκασος. Επίσης επιδιώκουν σταθερά την  εξασφάλιση προσβάσεων των αμερικανικών κεφαλαίων στις χώρες της Α. Ασίας, που διαθέτουν φθηνό εργατικό δυναμικό και νέες αγορές.

Ρωσία

Επιδιώκουν να απομονώσουν τη Ρωσία, τώρα μάλιστα που έφυγε η διεφθαρμένη κλίκα του Γιέλτσιν και γίνεται πλέον προσπάθεια να ασκηθεί εθνική πολιτική, ώστε να  δρουν ανενόχλητοι στον Καύκασο και γενικότερα στις  περιοχές όπου η Ρωσία έχει ιστορικούς δεσμούς επιρροής, όπως στα Βαλκάνια.
Η επαναφορά του ψυχροπολεμικού κλίματος με απελάσεις Ρώσων κατασκόπων (;), είχε αποτελέσματα αρνητικά για τις ΗΠΑ. Προσέγγιση Ρωσίας-Κίνας και Ρωσίας-Ιράν, με το οποίο, μάλιστα, υπογράφτηκε αμυντική συμφωνία. Κατασκευάσθηκε ο αγωγός πετρελαίου Καζακστάν –Νοβοροσίρσκ στη Μαύρη Θάλασσα,  ενώ ο αμερικανικών συμφερόντων αγωγός Μπακού-Τσεϊχάν στην Τουρκία είναι αμφίβολο αν θα κατασκευασθεί. Οι εξελίξεις αυτές, ευνοϊκές για τη ρωσική πολιτική, συντελέσθηκαν παρά τις έντονες αμερικανικές προσπάθειες για την αποτροπή τους.

Κίνα

Με την Κίνα θέλουν  να έχουν εμπορικές και οικονομικές σχέσεις, προσπαθώντας ταυτόχρονα να περιορίσουν το γεωπολιτικό της ρόλο στην Ασία, πράγμα δύσκολο, επειδή δεν υπάρχει  αντίπαλο δέος στην περιοχή. Η Ιαπωνία μεταπολεμικά έχει περιορισθεί σε οικονομική δύναμη, που τα τελευταία χρόνια η οικονομία της βρίσκεται σε κρίση.
Δε συμφέρει τους Αμερικανούς η ανοικτή αντιπαράθεση με την Κίνα, επειδή  θα περιορίσει τις προσβάσεις τους στην Α. Ασία. Το πρόσφατο επεισόδιο με το κατασκοπευτικό αμερικανικό αεροπλάνο και η απαξιωτική και αλαζονική συμπεριφορά της αμερικανικής ηγεσίας προς την Κίνα είναι ένα ακόμη αρνητικό στοιχείο για τις ΗΠΑ, επειδή περιορίζει την επιρροή τους  στην περιοχή.
Ευρώπη

Στα Βαλκάνια προσπαθούν να απεμπλακούν στρατιωτικά. Όπως δήλωσε ο Μπούς, τα αμερικανικά στρατεύματα σε χώρες εκτός ΗΠΑ θα μειωθούν. Την επιρροή τους στην Ευρώπη και στο νέο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας (Ουκρανία, Καύκασος) θα επιχειρήσουν να διατηρούν μέσω του ΝΑΤΟ και της επέκτασής του προς Ανατολάς.
Η απόλυτη υπεροχή και η επιθετικότητα της «μοναδικής υπερδύναμης» δείχνει σημάδια υποχώρησης. Ετσι για τους λαούς διαμορφώνονται καλύτερες συνθήκες, ώστε ν’ απαιτήσουν πιο αποτελεσματικά όσα τους αφαίρεσαν την προηγούμενη δεκαετία, με την   πιο άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση και τις  πιο βάρβαρες στρατιωτικές επεμβάσεις.
Παγκόσμιο το ενδιαφέρον, η συγκίνηση αλλά και η ανησυχία για την τραγική κατάληξη της "τρομοκρατικής" απόπειρας στο θέατρο της Μόσχας των Τσετσένων αυτονομιστών. Αλλά και πολλά τα ερωτηματικά που δημιούργησε.
Δεν εξετάζουμε εδώ το πρόβλημα του αγώνα των Τσετσένων για αυτονομία, αγώνα που είναι, βέβαια, πολύ παλιός, από την εποχή ήδη των Τσάρων, όμως η αναζωπύρωση του τα τελευταία χρόνια, όταν άρχισε να εκδηλώνεται το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τα πετρέλαια της περιοχή, δημιουργεί υπόνοιες και συσχετισμούς.
Ούτε το φοβερό γεγονός του θανάτου τόσων ανθρώπων με αέρια φονικά από αυτούς που υποτίθεται ότι έπρεπε να τους προστατεύουν.
Εξετάζουμε το θλιβερό γεγονός ως ενδεχόμενο να είναι εμπνευσμένο και καθοδηγούμε από τις ΗΠΑ, δηλ απο την περί Μπους κλίκα, για να υπενθυμίσουν στον Πούτιν ποιος (πιστεύουν ότι) είναι το αφεντικό και τι μπορεί να πάθει όποιος φέρνει εμπόδια στην επίθεση στο Ιράκ.
Είναι, πράγματι, αξιοσημείωτο ότι και η απόπειρα κατά του γαλλικού πολεμικού στην Υεμένη και η τραγωδία στο Μπαλί με το θάνατο τόσων αυστραλέζων τουριστών, “συμπτωματικά” φαίνεται να φοβίζουν χώρες που εκφράζουν αντιρρήσεις για το Ιράκ.
Αν κάτι τέτοιο έχει στοιχεία αλήθειας, τότε η σκληρή στάση του Πούτιν, αλλά και η μη υποχώρηση του Σιράκ μάλλον θα οδηγήσει σε αμηχανία τα γεράκια του Μπους.
Αν δε θυμηθούμε και το ότι άρχισε να φουντώνει και στις ίδιες τις ΗΠΑ η υποψία για τους πραγματικούς εμπνευστές της 11ης Σεπτεμβρίου, με πιο θαραλλέα φωνή αυτή του συγγραφέα Βιντάς, τότε τα πράγματα για τους πολεμοκάπηλους πετρελαιάδες και εβραιόπληκτους αμερικανούς δεν πάνε καθόλου καλά, πέρα από την παγκόσμια, όπως εξελίσσεται, αντίθεση στα πολεμικά σχέδιά τους.
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. δεν κρύβουν την πλήρη ευθυγράμμιση τους με την πολιτική της Ε.Ε. Υπερψηφίζουν ό,τι έρχεται από τις Βρυξέλες. Ο ΣΥΝ άλλοτε υπερψηφίζει, άλλοτε καταψηφίζει και μας παροτρύνει να αγωνιστούμε για να κάνουμε την Ε.Ε. «κοινωνική» και «προοδευτική», δηλ. να αγωνιστούμε για έναν ανέφικτο στόχο. Τελικά η Ε.Ε. θα διαλυθεί και ο ΣΥΝ ακόμη θα προσπαθεί να τη βελτιώσει!
Το ΚΚΕ έχει πάντα μια αρνητική στάση προς την Ε.Ε., αλλά συγκεκριμένη και σταθερή θέση δεν έχει. Την εποχή Γκορμπατσόφ η θέση του ήταν ίδια με τη σημερινή του ΣΥΝ. Σε συνδιάσκεψη το 1993 αποφάσισε την «αποδέσμευση» από την Ε.Ε., θέση όμως που δεν προέβαλλε και αντ' αυτής προέβαλλε συνθήματα, όπως «όχι στο Μάαστριχτ», «ανυπακοή και απειθαρχία» κλπ. Στις περσινές ευρωεκλογές η Α. Παπαρήγα αναφέρθηκε μερικές φορές στην «αποδέσμευση». Σήμερα η «αποδέσμευση» πάλι ξεχάστηκε και το νέο σύνθημα είναι «ανατροπή της Ε.Ε.». Δε μας εξηγείτε λίγο, σύντροφοι, τι σημαίνει αυτό το «ανατροπή», γιατί εμείς δεν το καταλαβαίνουμε!
Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό από τους Οικολόγους Πράσινους και από το ΠΑΣΟΚ για την «πράσινη ανάπτυξη» και ιδιαίτερα τώρα στην προεκλογική περίοδο. Δεν αναφέρουν, φυσικά, ότι οι δυτικοευρωπαϊκές, κυρίως, επιχειρήσεις και βιομηχανίες είναι εκείνες που πιέζουν για την προώθηση των λεγόμενων πράσινων τεχνολογιών, τις οποίες θεωρούν ως διέξοδο από την κρίση των οικονομιών του δυτικού κόσμου. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν πρόκειται να έχει καμιά ανάπτυξη απ’ αυτά, αλλά θα προσθέσει νέα δάνεια, για να εισάγει τα «πράσινα» προϊόντα.
Ως «πράσινη ανάπτυξη» θεωρούν την αντικατάσταση παλιών οικιακών συσκευών, αυτοκινήτων και άλλων βιομηχανικών αγαθών οικιακής χρήσης που παράγουν άλλες χώρες με άλλα, νέας τεχνολογίας, που είναι πιο φιλικά, υποτίθεται, προς το περιβάλλον. Βέβαια, θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν αυτά είναι πράγματι «οικολογικά». Θυμίζουμε την απόσυρση των αυτοκινήτων του 1990 επί Μάνου και την αντικατάστασή τους με νέα, τότε, καταλυτικά, που επιβαρύνουν σήμερα πολύ περισσότερο το περιβάλλον με καρκινογόνους υδρογονάνθρακες από όσο τα παλιά. Κάποτε ένα πλυντήριο π.χ. εξυπηρετούσε μια οικογένεια για 25-30 χρόνια. Τώρα θεωρείται πιο «οικολογικό» να αντικαθίσταται κάθε 10 χρόνια από ένα μοντέλο πιο «φιλικό». Κανείς δεν αναρωτήθηκε για την οικονομική αιμορραγία της χώρας με πρόσθετο δανεισμό και τον τεράστιο όγκο σκουπιδιών, που έτσι τετραπλασιάστηκαν.
Το καλοκαίρι επιδοτήθηκε η απόσυρση παλιών κλιματιστικών και η αγορά νέων, πιο «οικολογικών». Ακόμα και η ανακύκλωση συσκευών και μηχανημάτων έχει ένα όριο στο τι μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί και να αξιοποιηθεί. Μειώνει αλλά δεν εξαλείφει το πρόβλημα των σκουπιδιών. Επίσης πρέπει να μην ξεχνάμε ότι για κάθε μηχάνημα που παράγεται απαιτείται μία ποσότητα ενέργειας και εκλύεται μια ποσότητα ρύπων. Είναι γνωστό ότι η ταυτόχρονη χρήση των κλιματιστικών ανεβάζει τη μέση θερμοκρασία περιβάλλοντος κατά 2 περίπου βαθμούς. Τι το οικολογικό έχουν ως σύλληψη οι χιλιάδες αποσυρμένοι τόνοι παλιών κλιματιστικών και η παραγωγή αντίστοιχων νέων;
Τώρα προωθούν νέα απόσυρση οχημάτων, για να ευνοηθούν οι αυτοκινητοβιομηχανίες, στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος, και να εισπράξει το δημόσιο αυξημένα «πράσινα» τέλη κυκλοφορίας.

Λύσεις υπάρχουν

Δεν θα ήταν πιο απλό π.χ να επιδοτηθούν οι πράσινες ταράτσες, που μάλιστα με συγκριτικά πολύ λιγότερο κόστος μπορούν να αποτελέσουν σημαντική λύση για σύγχρονες πόλεις. Σε μια πόλη όπως η Αθήνα όχι μόνο θα κατέβαζε τη θερμοκρασία περιβάλλοντος (κατά 2 βαθμούς και σε μαζική έκταση ίσως και περισσότερο) και θα λειτουργούσε σαν φυσικό μονωτικό υλικό χειμώνα – καλοκαίρι (20% λιγότερη κατανάλωση πετρελαίου και βελτίωση της ψύξης κατά 30%), αλλά θα συνέβαλλε και στην ανανέωση του αέρα και τη μείωση του νέφους. Όμως μια τέτοια λύση θα άφηνε χρήματα σε τοπικά φυτώρια και όχι στις ξένες βιομηχανίες.
Λύσεις για μια πραγματικά πράσινη ανάπτυξη που να ωφελεί τη χώρα, την οικονομία και την κοινωνία υπάρχουν. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς απ’ αυτούς που την προβάλλουν δεν την εννοεί προς όφελος της χώρας. Απαιτείται μια τελείως διαφορετική λογική διαχείρισης του περιβάλλοντος, στα πλαίσια μιας γενικότερης πολιτικής, που το ΑΣΚΕ οφείλει να διατυπώσει. Όσα προβάλλουν σήμερα ως «πράσινη ανάπτυξη» είναι απλά προώθηση πωλήσεων, για την υπέρβαση της κρίσης του καπιταλισμού.
Όταν ο ξένος παράγοντας ασκεί ασφυκτική πίεση, για να αποδεχτούμε το σχέδιο Ανάν, το κόμμα μας, ως ένα τρόπο αντίδρασης, κυκλοφόρησε το ΑΣΚΕ-3, με τα εξής μέρη:
• Ένα σύντομο ιστορικό
• Διαπραγματεύσεις - Συμφωνίες
• Το σχέδιο Ανάν
• Η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.
• Μια άλλη πολιτική για την Κύπρο Περιέχει 60 σελίδες και κοστίζει 5 ευρώ.
Πολύ λόγος ακούγεται πάντοτε στις εκλογές για τη χαμένη ψήφο, την ψήφο δηλ. που δίνεται σε μικρά κόμματα που έχουν μικρή ή και μηδαμινή πιθανότητα εισόδου στη Βουλή, ακόμη και σε μικρά κοινοβουλευτικά κόμματα που δεν έχουν πιθανότητα να σχηματίσουν κυβέρνηση. Και είναι φανερό ποιοι ωφελούνται και επομένως προπαγανδίζουν μια τέτοια αντίληψη. Το δικομματικό σύστημα, δηλ. το πολιτικό σύστημα με δύο εναλλασσόμενα κόμματα (που πολλές φορές αλλάζουν αρχηγούς και ονόματα, για να δίνουν την εντύπωση του καινούργιου...) στην εξουσία, ώστε το ένα να απορροφά την κοινωνική δυσαρέσκεια που προκαλεί η άσκηση εξουσίας του άλλου και έτσι να διαιωνίζεται το σύστημα, μόνο με τέτοιες προπαγανδίσεις μπορεί να στέκεται.
Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, είναι ποια ψήφος είναι πράγματι χαμένη και μάλιστα όχι μόνο χαμένη αλλά και καταστροφική. Ερώτημα, που σ' αυτές τις εκλογές άρχισε να ακούγεται · εντονότερα από κάθε άλλη φορά, μια που ελάχιστοι, ακόμη και απ' αυτούς που είναι αποφασισμένοι να ψηφίσουν ένα από τα δύο κυβερνητικά κόμματα, ελπίζουν ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει απ' αυτά.
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι πολύ εύκολη πλέον.
Πρώτα πρώτα στις εκλογές δεν πάμε να ψηφίσουμε αυτούς που οι άλλοι (ξένοι, αεριτζήδες, μεταπράτες, εργολάβοι και προμηθευτές) με τα Μέσα Μη Ενημέρωσης μας στήνουν εμπρός μας. Πάμε για να ψηφίσουμε για το πώς θέλουμε να λειτουργεί και να εξελίσσεται η κοινωνία μας, για το πώς θέλουμε να ζούμε εμείς όλοι εδώ, ακόμη και σ' όλο τον κόσμο. Πάμε για να διαλαλήσουμε τις δικές μας σκέψεις, προτάσεις, ιδέες και οράματα. Πώς αλλιώς, άλλωστε, αυτά 9α εκφραστούν και πώς αλλιώς οι από άλλους επιλεγμένοι κα διορισμένοι (που δέχονται τις εκλογές μόνο για νομιμοποίηση της εκ των προτέρων επιλογής και διορισμού τους, όπως έντονα πλέον φάνηκε στην εκ των υστέρων «εκλογή» του Γιωργάκη στο τωρινό φιάσκο του Π.Α.Σ.Ο.Κ.) δε θα μπορούν πλέον να ισχυρίζονται ότι, ό,τι και να κάνουν, πάντα αυτούς θα ψηφίζουν οι «μάζες»;
Δεύτερον, πάμε να ψηφίσουμε για να επικροτήσουμε ή να απορρίψουμε αυτά που ήδη έγιναν και που αποτελούν πρόκριμα γι' αυτά που θα γίνουν. Και αν κάποιοι πιστεύουν ότι ήταν καλή η μέχρι τώρα διακυβέρνηση ή ότι οι άλλοι που φιλοδοξούν να τους αντικαταστήσουν θα είναι καλύτεροι ή ότι κάποιο μαγικό ραβδί θα τους κάνει τώρα καλύτερους, καλώς θα τους ψηφίσουν. Αν, όμως, δεν πιστεύουν σε κάτι τέτοιο, τότε γιατί θα τους στηρίξουν;
Και όποιος λίγο σκεφτεί, θα βρει και τρίτον και τέταρτον και εκατοστό λόγο που θα πρέπει συνειδητά να πηγαίναμε στις εκλογές και που κανένας δε θα δικαιολογούσε λογικά την ψήφο σ' αυτά τα κόμματα. Εκτός φυσικά αν εμφορείται κάποιος από ποδοσφαιρικά σύνδρομα ή κυριαρχεί σ' αυτόν η ψυχολογική ανασφάλεια και θέλει να είναι απλώς με τους πολλούς, που όμως πολύ γρήγορα θα γίνουν πολύ λίγοι, αν η ψήφος γίνει λογική και εκφράζει πραγματικά εμάς και όχι τους άλλους, που μας την επιβάλλουν.
Το δεύτερο, επίσης σημαντικό, ερώτημα είναι πώς θα μπορούσαμε να είναι δικαιωμένη μια ψήφος σε ένα μη κυβερνητικό κόμμα και ακόμη πιο συγκεκριμένα στο ίδιο το Α.Σ.Κ.Ε.
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό φαίνεται κάπως πιο δύσκολη, στην πραγματικότητα όμως είναι ακόμη πιο εύκολη. Δικαιωμένη ψήφο έχει και γενικότερα δικαίωση αισθάνεται πολιτικά κάποιος, όταν πρώτα-πρώτα η ψήφος του και η πολιτική του στάση και δράση γενικότερα είναι
εκείνη που τον εκφράζει πραγματικά. Η μεγαλύτερη δικαίωση για ένα άνθρωπο είναι να τα έχει καλά με τον εαυτό του, να έχει εξασφαλίσει κατά το δυνατό τον αυτοσεβασμό του.
Έπειτα, ο κάθε ένας είναι, ή πρέπει να είναι, το 100% του εαυτού του και δε χρειάζεται να περιμένει να κάνουν πρώτα οι άλλοι το σωστό, αν κάτι το θεωρεί σωστό, και ύστερα να ακολουθήσει εκείνος, γιατί, αν σκέπτονται έτσι και οι άλλοι, πότε επιτέλους θα γίνει το σωστό; Μόνο αν αρχίσει να γίνεται το σωστό από κάπου, έστω και από έναν μόνο, υπάρχει ελπίδα αργά ή γρήγορα αυτό να επικρατήσει.
Αυτά θα έπρεπε να αρκούν. Ας προσθέσουμε όμως ακόμα κάτι, από τα πολλά που θα δικαίωναν την πραγματικά δική μας συνειδητή ψήφο και στάση. Είναι σίγουρο και κανείς σχεδόν δεν το αμφισβητεί, ότι μετά τις εκλογές, όποιος και αν πλειοψηφήσει στις 7 του Μάρτη, έρχεται καταιγίδα πολλαπλή, θα υπάρξει άραγε κανείς από αυτούς που στήριξαν τα κυβερνητικά ή ημικυβερνητικά κόμματα που να αισθάνεται δικαιωμένος; Ποιος μόνο θα έχει το δικαίωμα, το ηθικό σθένος και την αποτελεσματικότητα να επιτιμήσει για το παρόν και να συμβουλεύσει για το μέλλον; Και ποιος θα έχει, έστω και στο ελάχιστο, συμβάλει για μια καλύτερη κοινωνία, για ένα καλύτερο άνθρωπο; Και να μην ξεχνάμε ποτέ ότι «οι (λεγόμενες) ουτοπίες είναι τα προσχέδια της πραγματικότητας» πάντοτε!
Συγκλόνισε, δικαιολογημένα, την Ισπανία και ολόκληρη την Ευρώπη η βομβιστική ενέργεια της 11ης του Μάρτη στους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Μαδρίτης με τους υπερδιακόσιους νεκρούς και τους ακόμη περισσότερους τραυματίες. Και αυτό λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, που σύμφωνα με τα προγνωστικά θα έδιναν τη νίκη στο διάδοχο του Αθνάρ. Οι
λεπτομέρειες του εγχειρήματος και τα αποτελέσματα των εκλογών είναι γνωστά.
Το ερώτημα που πλανάται, ακόμα και σ' αυτούς που αποδέχονται άκριτα τον τρομοκρατικό ρόλο της Αλ Κάιντα κατά της χριστιανικής Δύσης, είναι ποιος βρίσκεται πραγματικά πίσω απ' αυτήν και ποιους ειδικούς σκοπούς, αλλά και ευρύτερους, εξυπηρετούσε το
μεγάλο αυτό χτύπημα.
Η απάντηση τυπικά είναι δύσκολη, γιατί δεν υπάρχουν (και δεν είναι δυνατό να υπάρξουν για μεγάλο χρονικό διάστημα) απτές αποδείξεις. Γίνεται, όμως, πολιτικά εύκολη ως εκτίμηση πολιτική, μια που οι σκοποί γίνονται ευδιάκριτοι, αν αναλογιστούμε ποιοι, πώς και γιατί εκμεταλλεύονται το χτύπημα αυτό, ποιοι δηλαδή (νομίζουν ότι) ωφελούνται.
Εν πρώτοις η Αλ Κάιντα ήταν δημιούργημα των ΗΠΑ, αμέσως μετά την εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν στα τέλη του 1979 και κανείς νοήμονας άνθρωπος δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι εξακολουθούν να την ελέγχουν, τουλάχιστο σε επίπεδο καθοδήγησης, όχι εν γνώσει βέβαια των αυτο-θυσιαζόμενων μελών της ή των διαφόρων κλάδων της.
Η κυβερνητική ομάδα των ΗΠΑ, μετά το λανσάρισμα του «τρομοκρατικού κινδύνου» ως όπλου για την επέκταση της κυριαρχίας της, βρίσκεται σε δύσκολη θέση εν όψει των προεδρικών εκλογών του Νοεμβρίου και χρειαζόταν αναζωπύρωση της τρομοφοβίας και μέσα στις ΗΠΑ, αλλά και στην Ευρώπη, για να επανακτήσει το έδαφος που φαίνεται να χάνει.
Επέλεξε, λοιπόν, το ισπανικό έδαφος (με φιλική κυβέρνηση και υπηρεσίες), για να κινηθούν αποτελεσματικά οι εκτελεστές, πιστεύοντας ότι θα βοηθούσε ταυτόχρονα και τον Αθνάρ να νικήσει πιο άνετα τις εκλογές, άλλο αν ο Αθνάρ αιφνιδιάστηκε και
κατηγόρησε τους Βάσκους για το χτύπημα, κάτι που τον γελοιοποίησε.
Ο στόχος της κυβέρνησης των ΗΠΑ δεν επιτεύχθηκε, τουλάχιστον στην Ισπανία, και μάλιστα έγινε μπούμεραγκ. Ενδεχομένως να απέδωσε στην αμερικανική κοινή γνώμη, αλλά οπωσδήποτε ο Μπους εκμεταλλεύτηκε το γεγονός για παράπλευρες πιέσεις, ώστε πιο εύκολα οι κάπως ατίθασοι να αποδεχτούν τις ρυθμίσεις που θεσμοθετούν οι κυβερνήσεις τους, σύμφωνες με τις επιταγές της Ουάσινγκτον.


ΝΑΤΟ και Τουρκία θα προστατεύουν την Ελλάδα!


Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στη χώρα μας. Είχε ήδη δρομολογηθεί αμερικανικός κατακλυσμός, κατά παράβαση του Συντάγματος, εδώ με χιλιάδες πράκτορες, ακόμη και του Ισραήλ, αλλά ήθελαν να φέρουν και το ΝΑΤΟ και τους Τούρκους επίσημα στον εναέριο και το θαλάσσιο χώρο. Και το ακόμη χειρότερο, κατά παράβαση κάθε διεθνούς δικαίου, αποκτά το ΝΑΤΟ δικαίωμα νηοψίας σε κάθε πλοίο στην Ανατολική Μεσόγειο!
Έτσι διευκολύνθηκε ο Καραμανλής να καλέσει επίσημα το ΝΑΤΟ να μας παράσχει ασφάλεια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και μάλιστα ως πρώτη κυβερνητική ενέργεια!
Δυστυχώς οι Ολυμπιακοί Αγώνες εξελίσσονται σε μεγαλύτερη καταστροφή για τη χώρα μας από όσο και οι πιο σφοδροί επικριτές τους μπορούσαμε να φανταστούμε.


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)