ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

Κρίνουμε υποχρέωσή μας να πάρουμε θέση για τα πρωτοφανέρωτα σε έκταση και ένταση γεγονότα στην Αλβανία και, κυρίως, στην Ελλάδα με αφορμή τον ποδοσφαιρικό αγώνα των εθνικών ομάδων στις 4 Σεπτέμβρη.
Πρώτα πρώτα, όπως εμείς πανηγυρίζαμε, ακόμη και έξαλλα, και εδώ και έξω και μάλιστα στις χώρες τις ομάδες των οποίων είχαμε νικήσει στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, έτσι και οι Αλβανοί είχαν το δικαίωμα ανάλογων εκδηλώσεων και ακόμη πιο δικαιολογημένα, ως χώρα μικρότερη και περισσότερο βασανισμένη.
Το πρόβλημα ανακύπτει, όταν με αφορμή τέτοιες εκδηλώσεις εμφανίζεται απροκάλυπτη βία και μίσος. Γιατί συνέβησαν (και ενδεχομένως θα ξανασυμβούν) όλ' αυτά;
Μια αιτία είναι η κατευθυνόμενη υστερία που είχε καλλιεργηθεί από τις παραμονές του αγώνα από τα ΜΜΕ και των δύο χωρών, που ίσως παρασύρθηκαν από τα διάχυτο κλίμα που καλλιεργούσαν εξτρεμιστικές σοβινιστικές οργανώσεις. Σοβαρή είναι η ευθύνη της αλβανικής ηγεσίας, που έκανε εμπρηστικές δηλώσεις, που είχαν ως αποτέλεσμα και κυβερνητική κρίση.
Τα ελληνικά ΜΜΕ δε νομίζουμε ότι ενθαρρύνθηκαν από κυβερνητικούς κύκλους, παρότι τα γεγονότα μπορεί να χρησιμοποιηθούν για τη λήψη μέτρων περιορισμού των μεταναστών ή και επαναπροώθησής τους στην Αλβανία.
Πιθανόν τα γεγονότα να ικανοποιούσαν ανάγκες αποπροσανατολισμού, στην Αλβανία λόγω των εσωτερικών δυσκολιών της αλβανικής κυβέρνησης και στην Ελλάδα λόγω της απογοήτευσης που θα προκαλούσαν οι πρωθυπουργικές εξαγγελίες στη θεσσαλονίκη.
Μπορεί στην Ελλάδα τα γεγονότα να ήταν εξωτερίκευση ανησυχιών για το μέλλον, λόγω του δυσανάλογα μεγάλου αριθμού των μεταναστών, με την προοπτική διόγκωσης της ανεργίας με τη λήξη των Ολυμπιακών, και λόγω της γειτνίασης με την Αλβανία και των ανοησιών που διατυπώνονται εκεί περί Τσαμουριάς καθώς και από τις επιδιώξεις μερίδας της αλβανικής ηγεσίας, που ευθυγραμμίζεται με την Τουρκία.
Όπως και να έχει, όμως, είναι απαράδεκτες εκδηλώσεις πογκρόμ απέναντι σε ανθρώπους, που σχεδόν όλοι ήλθαν εδώ (και μάλιστα διευκολύνθηκαν να έρθουν), για να βγάλουν το ψωμί τους και που οι σχέσεις τους με τον ελληνικό λαό είναι αρμονικές έως αδερφικές σε σημείο που πολλοί από αυτούς θα παραμείνουν για πάντα στην Ελλάδα, αισθάνονται ήδη την Ελλάδα σαν δεύτερη πατρίδα τους και κάποιοι ίσως και σαν πρώτη.
Αυτή η ανάπτυξη καλών σχέσεων ωφελεί όλους και ευνοείται από την άψογη στάση εκπαιδευτικών
και μαθητών στα σχολεία, οι οποίοι καλύπτουν το κενό της ανυπαρξίας του ελληνικού κράτους. Αυτή την εξέλιξη θέλουν να ακυρώσουν οι ακροδεξιές ομάδες με τα ανόητα(;) συνθήματα «δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ», και χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε τα γεγονότα στην Κύπρο, να μην παραβλέπουμε τα σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν, που κάποιοι μπορεί να εκμεταλλευτούν, για να προκαλέσουν τραγικές καταστάσεις. Αυτά τα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με μια σωστή και ολοκληρωμένη πολιτική για τους μετανάστες, την οποία το ΑΣΚΕ παρουσίασε σε παλιότερο φύλλο της ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ. Κρίναμε σκόπιμο να ξαναδημοσιεύσουμε ως ένθετο το σχετικό άρθρο.
Οι θέσεις και η στάση του ΑΣΚΕ για τις εκλογές της αυτοδιοίκησης
[Το πολιτικό κείμενο που ακολουθεί αποτελεί εισήγηση της Εκτελεστικής Επιτροπής προς τη Σύνοδο του ΑΣΚΕ, που θα πραγματοποιηθεί στις αρχές Οκτωβρίου. Το κείμενο περιέχει και κάποιες γενικές θέσεις για τις εκλογές της αυτοδιοίκησης, που αυτή τη φορά έχουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, αφού θα καταγράψουν την έγκριση ή την αποδοκιμασία της κατοχής και του μνημονίου. Συγκεκριμένη γραμμή ποτέ δε θέλουμε να δίνουμε, αφού ο καθένας μας μπορεί να κρίνει ποιο ψηφοδέλτιο στο χώρο του είναι πιο κοντά στις αρχές μας.]
Ο σχεδιασμός των ξένων κέντρων που ελέγχουν, δυστυχώς ακόμη, την πατρίδα μας προέβλεπε την ανατροπή του Καραμανλή, την προώθηση του Γιωργάκη στην πρωθυπουργία, την εκλογή της Ντόρας στην αρχηγία της Ν.Δ. (την οποία θεωρούσαν βέβαιη, αφού την είχαν μεθοδεύσει παντοιοτρόπως και προ πολλού) και την επιβολή του μνημονίου με τις ψήφους των δύο μεγάλων κομμάτων. Ο καραγκιόζης-Καρατζαφέρης θα το καταψήφιζε, ως υπερασπιστής των εθνικών και λαϊκών συμφερόντων, και θα προσέφερε το σύνηθες επιχείρημα εναντίον όσων θα πάλευαν κατά του μνημονίου, ότι «ταυτίζονται με την ακροδεξιά». Η φθορά της κυβέρνησης του Γιωργάκη θα ήταν βραδύτερη, αφού την ευθύνη για το μνημόνιο θα είχε η συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής.
Ο σχεδιασμός χάλασε με την απρόβλεπτη για τους περισσότερους επιλογή των μελών της Ν.Δ. και την καθαρή επικράτηση Σαμαρά, ο οποίος καταψήφισε το μνημόνιο. Για να μην εμφανιστεί πολιτικά απομονωμένη η κατοχική κυβέρνηση και για το φόβο των Ιουδαίων (αφού ήταν άγνωστος ο αριθμός των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που θα καταψήφιζαν το μνημόνιο), οι σύμμαχοι από το παρασκήνιο, Καρατζαφέρης και Ντόρα, βγήκαν μπροστά και κάλυψαν το Γιωργάκη, υπερψηφίζοντας το μνημόνιο. Ως καμένα χαρτιά, συνεχίζουν απροκάλυπτα πλέον την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ.
Στη συμμαχία και τα ΜΜΕ
Οι σύμμαχοι βάλλουν εναντίον όσων τάσσονται κατά του μνημονίου, λέγοντας ό,τι θέλουν, αφού τα ΜΜΕ προβάλλουν όσα λένε οι σύμμαχοι, όχι όμως τις απαντήσεις σ’ αυτά. Ειδική μεταχείριση έχουν ο Α. Σαμαράς και ο προκάτοχός του Κ. Καραμανλής (οι Αμερικανοί δεν ξεχνούν τις συμφωνίες του με τους Ρώσους), για τον οποίο ο Καρατζαφέρης προέβλεψε ότι θα πάει φυλακή για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου! Καρατζαφέρης και Ντόρα δεν κάνουν πλέον τίποτα άλλο παρά να προσπαθούν να φθείρουν το Σαμαρά. Τα ΜΜΕ μεγαλοποιούν ή εφευρίσκουν σκάνδαλα και εσωκομματικά προβλήματα της Ν.Δ. (τα αντίστοιχα του ΠΑΣΟΚ υποβαθμίζονται ή αποσιωπώνται) και προβάλλουν την υπεροχή του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις των εταιρειών που τα ίδια ελέγχουν. Για το υποβρύχιο π.χ. που παρήγγειλε και προπλήρωσε πανάκριβα ο Σημίτης και παρέλαβε ελαττωματικό ο Γιωργάκης, για να το πουλήσει (λέει) σε άλλο κράτος(!!), προφανώς στο 1/10 του κόστους, κανείς δε συζητά, ούτε καν η αντιπολίτευση! Και με τους λογαριασμούς του κ. Θέμου κανείς δεν ξέρει τι έγινε.
Ο ανασχηματισμός
Εν τω μεταξύ πραγματοποιήθηκε και ο «εναγωνίως» αναμενόμενος ανασχηματισμός, που δεν ήταν παρά ανακατανομή κάποιων θέσεων και συμπλήρωση με υπεράριθμους ενός γελοίου θιάσου. Οι ρόλοι είναι σκοπίμως συγκεχυμένοι, ώστε να επικρατεί γενική διάλυση. (Αλλά και να ήθελαν μια εύρυθμη λειτουργία, είναι τόσο ανίκανοι που δε θα μπορούσαν να την πετύχουν.) Τις κρίσιμες υπουργικές θέσεις κρατούν άνθρωποι που δεν ψηφίστηκαν καν από τον ελληνικό λαό, αλλά έχουν το προσόν να υπηρετούν την αμερικανική πρεσβεία (κυρίως) και τη γραφειοκρατία των Βρυξελών (δευτερευόντως). Κάποιοι, που εξέφραζαν διαφωνίες, τώρα υπουργοποιήθηκαν και έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως, π.χ. Παπουτσής.
Η κατοχική κυβέρνηση συνεχίζει, λοιπόν, το καταστροφικό της έργο στην οικονομία, τα εθνικά θέματα, την παιδεία κ.λπ. (βλ. σχετικά άρθρα).
Αμφισβήτηση και της Ε.Ε.
Φυσικά, ούτε το νέο κυβερνητικό σχήμα θα μακροημερεύσει. Θα προσπαθήσουν να το κρατήσουν όσο περισσότερο μπορούν, για να τους προσφέρει κι άλλες υπηρεσίες, που κανείς άλλος δε θα τολμούσε, και, όταν φτάσουν στο απροχώρητο, σκοπεύουν να επιστρατεύσουν για βοήθεια τεχνοκράτες, επιχειρηματίες, οικολόγους, «αριστερούς» κ.λπ. Κι αν, παρ’ όλ’ αυτά, δεν μπορούν να κρατήσουν το Γιωργάκη στην εξουσία, θα προσπαθήσουν να βρουν λύση, έστω προσωρινή, μέσα από την τωρινή Βουλή, πιο υποταγμένη από την οποία δύσκολα μπορεί να υπάρξει. Διαφορετικά, θα επιχειρήσουν πλήρη ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, αποκαλύπτοντας σκάνδαλα πολιτικών και από τα δύο μεγάλα κόμματα. Στην περίπτωση αυτή ετοιμάζονται να εμφανιστούν διάφοροι «σωτήρες», μεταξύ των οποίων και ο τέως βασιλιάς!
Όλ’ αυτά τα σχέδιά τους δύσκολα μπορούν να πετύχουν, γιατί η οργή του ελληνικού λαού εναντίον της κατοχικής κυβέρνησης και των συμμάχων της του μνημονίου ξεχειλίζει. Το πιο ενθαρρυντικό είναι ότι για πρώτη, ίσως, φορά δεν αμφισβητούνται μόνο οι πολιτικοί εκφραστές του συστήματος, αλλά και θεμελιώδεις επιλογές του συστήματος της εξάρτησης και της υποτέλειας. Από τις επίσημες μετρήσεις που διενεργεί ανά εξάμηνο η Στατιστική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Eurostat) προκύπτει ότι το ποσοστό των Ελλήνων που είναι υπέρ της συμμετοχής της χώρας μας στην Ε.Ε. (το ερώτημα ήταν αν τη θεωρούν «καλό πράγμα») μειώθηκε από 61% το φθινόπωρο του 2009 σε 44% την άνοιξη του 2010 (στην Κύπρο είναι 33% και στην Ισλανδία μόνο το 19% επιθυμεί την ένταξη)! Όλ’ αυτά πριν γιγαντωθούν τα κοινωνικά προβλήματα που προκαλεί το μνημόνιο και αν τα πραγματικά ποσοστά δεν είναι ακόμη χειρότερα απ’ αυτά που παρουσιάζει η Eurostat! Περιττό να τονίσουμε ότι τα ΜΜΕ, που συνεχώς προβάλλουν κατασκευασμένες δημοσκοπήσεις, για να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, καθόλου δεν προέβαλαν την παραπάνω πολύ σημαντική δημοσκόπηση της Eurostat!
Οι κατοχικοί και οι εκλογές της αυτοδιοίκηση
Οι κατοχικοί, με τη βοήθεια των ΜΜΕ και τη συμμαχία ακόμη και από τον πρώτο γύρο (και οπωσδήποτε στο δεύτερο) με το ΛΑΟΣ, το μητσοτακέικο, τους Πράσινους και τη Δημοκρατική Αριστερά, ενώ προεκλογικά ισχυρίζονται ότι στις 7 Νοεμβρίου θα κριθεί ο (απαράδεκτος και επικίνδυνος) Καλλικράτης τους, αν κερδίσουν τις περισσότερες περιφέρειες και τους περισσότερους δήμους, θα ερμηνεύσουν το αποτέλεσμα ως έγκριση της γενικότερης πολιτικής τους, της κατοχής και του μνημονίου, ώστε να επιβάλουν ακόμη σκληρότερα μέτρα. Γι’ αυτό όσοι υποψήφιοι υποστηρίζονται από τα κόμματα του μνημονίου πρέπει να αποδοκιμαστούν συλλήβδην από τον ελληνικό λαό.
Ο Σαμαράς και το μνημόνιο
Ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσον ο Σαμαράς και η σημερινή Ν.Δ. εκφράζουν πραγματικά μια αντίθεση στο μνημόνιο, δηλ. κατά πόσο η επικράτηση υποψηφίων δημάρχων και περιφερειαρχών της Ν.Δ. θα καταγραφεί ως αποδοκιμασία του μνημονίου και της κατοχής. Η απάντησή μας έχει σημασία για τη στάση που θα κρατήσουν στο δεύτερο γύρο οι ψηφοφόροι που παρακολουθούν και υπολογίζουν τις απόψεις του ΑΣΚΕ (για τον πρώτο γύρο δε νομίζουμε ότι τους απασχολεί το θέμα). Και η απάντηση δεν είναι απλή, γιατί το ζήτημα έχει πολλές πτυχές. Και το ΑΣΚΕ, όπως πάντα, προσπαθεί να είναι δίκαιο προς όλους.
Ο Σαμαράς, λοιπόν, είναι ένας πολιτικός γέννημα-θρέμμα του συστήματος το οποίο μας έφερε στη σημερινή κατάσταση. Προωθήθηκε από νεαρή ηλικία, με μέντορά του τον Ευάγγελο Αβέρωφ. Ποτέ η γραμμή του δεν ξέφυγε από τα πλαίσια του συστήματος. Ανήκει, όμως, σ’ εκείνη την κατηγορία πολιτικών των δύο μεγάλων κομμάτων που δεν αποδέχονται έξωθεν εντολές που (κατά τη γνώμη τους) ζημιώνουν σοβαρά την Ελλάδα. Στην κατηγορία αυτή κατατάσσονται οι Α. Παπανδρέου, Κ. Παπούλιας, Π. Μολυβιάτης, Ν. Μάρτης, Α. Λιβάνης, Λ. Βερυβάκης, Α. Πεπονής και πολλοί άλλοι (όσοι ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ έχουν προ πολλού τεθεί από το κόμμα τους στο περιθώριο, ο Παπούλιας μόνο παραμένει ως επιλογή του Καραμανλή). Στην άλλη κατηγορία, που υπηρετούν τυφλά και αποκλειστικά ξένα συμφέροντα, ανήκουν οπωσδήποτε οι Μητσοτάκης-Ντόρα, Σημίτης, Γιωργάκης, Καρατζαφέρης.
Ο Σαμαράς πλήρωσε την αντίστασή του στις εντολές για το Σκοπιανό με τον εξαναγκασμό του σε παραίτηση από υπουργός Εξωτερικών (σύγκρουση με τον πλήρως υποτελή πρωθυπουργό Μητσοτάκη), ίδρυσε την «Πολιτική ’νοιξη», έμεινε πολλά χρόνια εκτός πολιτικής στην καλύτερη φάση της ηλικίας του. Όλ’ αυτά είναι υπέρ του, γιατί δείχνουν συνέπεια λόγων και έργων, τουλάχιστον μέχρι στιγμής.
Ο ελληνικός λαός βιώνει σήμερα την οικονομική κρίση με το χειρότερο τρόπο, γιατί αυτό μεθόδευσαν οι κατοχικοί με τους ξένους. Η κρίση, όμως, δεν είναι αποτέλεσμα μόνο αυτών των μεθοδεύσεων. Είναι συνέπεια ενός καθεστώτος εξάρτησης, που επιδεινώθηκε με την ένταξη στην ΕΟΚ και ακόμη περισσότερο με την ένταξη στην ΟΝΕ. Αυτών των επιλογών υποστηρικτής ήταν και είναι ο Α. Σαμαράς. Με την πολιτική που υποστηρίζει πάλι θα φτάναμε σε κρίση, όχι όμως τόσο σοβαρή, ούτε με τόσες απειλές να αιωρούνται, ιδίως στα εθνικά μας θέματα. Οι σημερινές του προτάσεις για την έξοδο από την κρίση είναι σοβαρές και σεβαστές, αλλά το ΑΣΚΕ πιστεύει ότι πραγματική ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στα πλαίσια της Ε.Ε. και γενικότερα του συστήματος που υποστηρίζει ο Α. Σαμαράς.
Υπάρχει και κάτι τελευταίο: το πρόγραμμά του ο Α. Σαμαράς δε ζητεί να το εφαρμόσει μόνος του, αλλά με το κόμμα του, τη Ν.Δ., της οποίας τα περισσότερα στελέχη στη Βουλή, τον κομματικό μηχανισμό και την αυτοδιοίκηση ήσαν (και πολλά παραμένουν) υποστηρικτές της Ντόρας και της γραμμής της, γι’ αυτό και η εκλογή της από το Συνέδριο εθεωρείτο βέβαιη. Πολλοί διατηρούν επαφή με τη Ντόρα και περιμένουν την πρώτη εκλογική αποτυχία της Ν.Δ. για να επιχειρήσουν ανατροπή του Σαμαρά, επιστροφή της Ντόρας και προώθησή της στην προεδρία του κόμματος, οπότε οι πολιτικές εξελίξεις «διορθώνονται» με βάση το αρχικό σχέδιο και η κατοχή με το μνημόνιό της σταθεροποιούνται. Αλλά, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό για τη Ν.Δ. του Σαμαρά, είναι πιθανό κάποιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες, που θα εκλεγούν τώρα με τη Ν.Δ., να ταυτιστούν μετεκλογικά με τη Ντόρα (της οποίας τότε όλες οι φιλοδοξίες περιορίζονται δραστικά) και να υποστηρίζουν το μνημόνιο.
Αυτά νομίζουμε ότι είναι τα δεδομένα. Η απάντηση, λοιπόν, στο αρχικό μας ερώτημα δεν μπορεί να είναι κατηγορηματική, αλλά (με όλες τις παραπάνω επιφυλάξεις) είναι μάλλον καταφατική. Επειδή, όπως προαναφέραμε, το ζήτημα τίθεται για το δεύτερο γύρο, η ψήφος αυτή δε θα καταγραφεί ως ψήφος στη Ν.Δ., αλλά ως ψήφος αποδοκιμασίας του μνημονίου και της κατοχής. Εν τούτοις, αν θεωρούμε ότι ο συγκεκριμένος υποψήφιος της Ν.Δ. στην περιοχή μας είναι της γραμμής της Ντόρας και μετά την πιθανή εκλογή του θα στηρίζει το μνημόνιο και την κατοχή, μπορούμε στο δεύτερο γύρο να επιλέξουμε το λευκό.
Η πολυδιάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ
Ο χώρος του ΣΥΝ, με τις διάφορες μορφές και ονομασίες, είχε πάντα ευνοϊκή μεταχείριση από το σύστημα (προβολή από ΜΜΕ, κοινοτικά προγράμματα κ.λπ.), γιατί πρωταγωνιστούσε στην υποστήριξη της βασικής του επιλογής, της ένταξης στην ΕΟΚ/Ε.Ε. Το 2008, με τεχνητές δημοσκοπήσεις, ενισχύθηκε το πολιτικό του βάρος, για να προσφέρει πολιτική κάλυψη στις αθλιότητες του Δεκεμβρίου (πυρπολήσεις καταστημάτων κ.λπ.), που σκοπό είχαν την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης Καραμανλή. Σήμερα δεν μπορεί να παίξει παρά έναν μικρό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις.
Φυσικό είναι ο ρυθμός αφομοίωσης των στελεχών του από το σύστημα να διαφέρει, άρα η διάσπαση του χώρου ήταν η φυσική συνέπεια. Πολλοί «βιαστικοί» είχαν αποχωρήσει νωρίτερα και προσχώρησαν (με το αζημίωτο, βέβαια) στο ΠΑΣΟΚ, π.χ. Δαμανάκη, Ανδρουλάκης, Ν. Μπίστης. Πολλοί αποχώρησαν τώρα και ίδρυσαν τη «Δημοκρατική Αριστερά», που συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ. Κάποιες συνιστώσες με τον Αλαβάνο επικεφαλής υποδύονται τους επαναστάτες, ουσιαστικά έχουν συγκροτήσει άλλο συμμαχικό σχήμα και για το τυπικό περιμένουν τα αποτελέσματα των εκλογών. Όσοι παραμένουν στο ΣΥΝ εκφράζουν δύο ιδεολογικές τάσεις, που περισσότερο συγγενεύουν με αυτούς που αποχώρησαν παρά μεταξύ τους. Ο Τσίπρας είναι ευρωπαϊστής όσο και η Δημοκρατική Αριστερά, ο Λαφαζάνης (ελπίζουμε ότι εκφράζει το κομμάτι του ΣΥΝ που δεν απορροφήθηκε από το σύστημα) είναι πιο κοντά σε όσα λένε (αλλά δεν πιστεύουν) ο Αλαβάνος και οι συνεργάτες του.
Παρ’ όλ’ αυτά, οι υποψήφιοι του ΣΥΝ και οι υποστηριζόμενοι από τον ΣΥΝ (ιδιαίτερα εάν θεωρούμε ότι είναι άτομα που δεν έχουν ενταχθεί στο σύστημα) μπορούν να είναι στις επιλογές μας για τις εκλογές της 7ης Νοέμβρη, αφού η ψήφος σ’ αυτούς θα καταγραφεί ως αποδοκιμασία του μνημονίου.
Αδιέξοδη η πρόταση του ΚΚΕ
Σ’ αυτή την τραγική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα, με τους τεράστιους κινδύνους, κάποιοι ίσως θα περίμεναν ότι το ΚΚΕ, η πιο οργανωμένη δύναμη εκτός της λογικής του συστήματος, θα θέσει ως κύριο στόχο του την ανατροπή αυτού του συστήματος ή τουλάχιστον την ακύρωση του μνημονίου, ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα. Προϋπόθεση γι’ αυτό θα ήταν η συσπείρωση όλων των προοδευτικών δυνάμεων, κάτι που επεδίωξε κάποιες φορές με επιτυχία το ΚΚΕ στο παρελθόν, ιδιαίτερα στο χώρο της αυτοδιοίκησης. Πριν από τη δικτατορία η αριστερά κέρδιζε τους περισσότερους δήμους με πρόσωπα που τα σεβόταν και τα εκτιμούσε ο κόσμος, τα περισσότερα από τα οποία ανήκαν στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο.
Αντ’ αυτού σήμερα το ΚΚΕ ενδιαφέρεται κυρίως για την ενίσχυση του κόμματος, ακυρώνει κάθε δυνατότητα προοδευτικής συσπείρωσης με τη λογική ότι όποιος δεν είναι «μεθ’ ημών» είναι «καθ’ ημών», επιλέγει καθαρά κομματικές υποψηφιότητες για την 7η Νοεμβρίου (κάποιες προσβάλλουν ακόμη και τη νοημοσύνη του κόσμου) και φτάνει να προτείνει για το δεύτερο γύρο, εκεί όπου δε θα περάσει ο δικός του υποψήφιος, αδιακρίτως λευκό, ενώ για τον πρώτο γύρο κατακρίνει ορθώς την αποχή, το άκυρο και το λευκό κι εκεί που θα περάσει ο δικός του στο δεύτερο γύρο θα ζητήσει την ψήφο όλων των υπολοίπων!
Με αυτή την πολιτική το ΚΚΕ όχι μόνο δε συμβάλλει στην υπέρβαση της κρίσης σε μια προοδευτική κατεύθυνση, αλλά την εμποδίζει και τελικά βάζει φραγμούς και στη δική του επιρροή. Παρ’ ολ’ αυτά τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ μπορούν να είναι μια από τις επιλογές των φίλων του ΑΣΚΕ, αφού η ψήφος σ’ αυτά θα καταγραφεί τουλάχιστον ως αποδοκιμασία και του μνημονίου και της Ε.Ε.

Οι θέσεις και η στάση του ΑΣΚΕ

Το ΑΣΚΕ έχει ως αρχή του να μη βάζουν τα κομματικά του μέλη υποψηφιότητα στις εκλογές της αυτοδιοίκησης και των συνδικάτων, σεβόμενο την αυτονομία τους, παρότι συμμετέχουμε ενεργά σε κάθε καλή δραστηριότητα. Στις εκλογές η πρώτη μας επιλογή είναι παρατάξεις αυτόνομες, άξιες, ενωτικές και προοδευτικές. Όπου δεν υπάρχουν προσπαθούμε να δημιουργηθούν. Δεύτερη επιλογή είναι το ψηφοδέλτιο που θεωρούμε ότι βρίσκεται πιο κοντά στις αρχές μας.
Ειδικά, όμως, αυτές οι εκλογές υπερβαίνουν κατά πολύ τη σημασία της αυτοδιοίκησης, αφού βρισκόμαστε υπό την κατοχή του ΔΝΤ, της Ε.Ε. και της ΕΚΤ. Εάν σ’ αυτές τις εκλογές δεν αποδοκιμαστούν καθαρά οι δυνάμεις του μνημονίου, θα επιβληθούν κι άλλα μέτρα για την πλήρη εξαθλίωση του ελληνικού λαού και τη διάλυση της κοινωνίας μας και θα προωθηθούν τα σχέδια για τον ακρωτηριασμό της χώρας μας. Γι’ αυτό προέχει η καταψήφιση των δυνάμεων του μνημονίου και της κατοχής.
Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι τόσο με την αποχή και το άκυρο, που απαξιώνουν τους δημοκρατικούς θεσμούς, όσο και με τη λογική ότι «όλοι ίδιοι είναι», που λειτουργεί πάντα υπέρ αυτών που ασκούν την εξουσία. Το λευκό αποτελεί την τελευταία μας επιλογή.
Στις μέρες αυτές όσοι γνωρίζουν και παρακολουθούν το ΑΣΚΕ παραδέχονται την ορθότητα των θέσεών του, ακόμη και κάποιων που μέχρι τώρα θεωρούνταν από πολλούς υπερβολικές, π.χ. για το χαρακτήρα και το ρόλο του ΠΑΣΟΚ ή για το ζήτημα της συμμετοχής μας στην Ευρ. Ένωση και την ΟΝΕ της. Παρότι πολλοί εκθειάζουν τις αναλύσεις και τη στάση του ΑΣΚΕ και θεωρούν ότι το κόμμα μας αργά ή γρήγορα δικαιώνεται στις θέσεις που παίρνει, το σοβαρό πρόβλημα παραμένει η μικρή δύναμη του κόμματός μας, που δεν του επιτρέπει να έχει ένα μεγαλύτερο ρόλο. Εμείς δε θα πάψουμε ποτέ να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας (χωρίς, βεβαίως, να χρησιμοποιούμε αθέμιτα μέσα), αλλά σ’ αυτή την προσπάθεια πρέπει να μας βοηθήσουν και άλλοι, που συμφωνούν μαζί μας, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν πλησιάσει να βοηθήσουν.

[Οι θέσεις αυτές εγκρίθηκαν ομόφωνα από τη Σύνοδο των μελών που πραγματοποιήθηκε στις 16/10/2010]
Στην Αφρική μια νέα γενιά οικονομολόγων διακηρύσσει ότι η οικονομική «βοήθεια» που δίνουν οι πλούσιες χώρες της Δύσης προς την Αφρική βλάπτει σοβαρά τους λαούς της ηπείρου και αυξάνει τη φτώχεια τους. Ο λόγος είναι ότι η «βοήθεια» υπερχρεώνει τα κράτη, καλλιεργεί αντιπαραγωγική νοοτροπία, καταλήγει εν πολλοίς στις τσέπες των ελίτ, των πραιτωριανών τους και κρατικών υπαλλήλων, οι οποίοι θεωρούν ότι δεν έχουν υποχρεώσεις προς τους πολίτες, αλλά προς τους ξένους, που δίνουν τα χρήματα για το μισθό τους.
Στην Ελλάδα πότε θα κατανοήσουν κάποιοι ότι οι κοινοτικές χρηματοδοτήσεις μας οδηγούν σταδιακά προς την κατάσταση της Αφρικής;
Το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης των ΗΠΑ είναι ο κυριότερος στόχος του πολέμου που εξαπέλυσε η παρέα του Μπους. Παράλληλα προωθούνται και οι γεωστρατηγικοί στόχοι στην περιοχή της Μ. Ανατολής των ακραίων κύκλων που υπερισχύουν σήμερα στο εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ.
Η στρατηγική τους είναι ο «μεσανατολισμός», δηλ. ο τεμαχισμός των αραβικών κρατών σε μικρά κρατίδια περιορισμένης κυριαρχίας, οικονομικά εξαθλιωμένα, χωρίς αξιόμαχο στρατό, με υποτελείς πολιτικές ηγεσίες και με το Ισραήλ να ηγεμονεύει στην ευρύτερη περιοχή. Το γεγονός ότι σταμάτησαν οι αμερικανικές επενδύσεις στις αραβικές χώρες και η πρωτοφανής απαίτηση για αφοπλισμό του Ιράκ εντάσσονται σ' αυτή τη στρατηγική.
Ειδικά για τους Παλαιστίνιους εναλλακτικά σενάρια προβλέπουν είτε την απόδοση σ' αυτούς ενός «κράτους» από ανοχύρωτες νησίδες μέσα στο κράτος του Ισραήλ είτε τη γενοκτονία τους και τη μεταφορά τους σε άλλες χώρες.
Σχέδια υπάρχουν για όλες τις αραβικές χώρες, αλλά ξεκίνησαν από το Ιράκ, γιατί οι Αμερικανοί γνωρίζουν το καθεστώς του Σαντάμ, οι ίδιοι το εγκατέστησαν, οι ίδιοι το χρησιμοποίησαν για την καταστολή της ιρανικής και της κουρδικής επανάστασης και στον πρώτο πόλεμο του Περσικού, κατανικώντας το, αφού η αντίσταση του ήταν εικονική.
Η στρατιωτική νίκη των ΗΠΑ το 1991 τους επέτρεψε να εγκαταστήσουν στρατιωτικές βάσεις στη Σ. Αραβία και τις μικρές χώρες του Κόλπου. Η παρουσία τους εκεί, αντί να ενισχύσει την πολιτική τους επιρροή, την έχει αποδυναμώσει, προκαλώντας μεγάλη αντιπάθεια στους λαούς της περιοχής, που αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά και οικονομική κρίση. Μέχρι και στο Μπαχρέιν έγιναν αντιαμερικανικές διαδηλώσεις!
Ο ίδιος ο Σαντάμ φαίνεται να έχει πραγματικά αυτονομηθεί από τους κυρίαρχους κύκλους των ΗΠΑ και να επιτρέπει αυτή τη φορά στον ιρακινό λαό, τον πιο περήφανο και τον πιο πολιτισμένο της περιοχής, να αντισταθεί. Έτσι ο «μεσανατολισμός» δυσκολεύεται πολύ στο πρώτο του βήμα.
Οι ανιστόρητοι που κινούν τον Μπους υποτιμούν την ανάγκη της πολιτικής συναίνεσης των λαών και των κυβερνήσεων. Με την προκλητική υποστήριξη προς το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ έχασαν κάθε ίχνος συμπάθειας στο αραβικό έθνος. Θεωρούσαν ότι όλοι οι Ιρακινοί αντίπαλοι του Σαντάμ (Σιίτες, Κούρδοι, δημοκράτες κλπ.) θα τους υποδέχονταν ως ελευθερωτές και διαψεύστηκαν σκληρά.
Ακόμη και τα φιλοαμερικανικά αραβικά καθεστώτα (Σ. Αραβία, Αίγυπτος, Ιορδανία κλπ.) δεν μπορούν να εκφράσουν την πολιτική τους υποστήριξη ^στΐς ΗΠΑ και δυσκολεύονται να προσφέρουν ΐις στρατιωτικές διευκολύνσεις, γιατί φοβούνται_τις λαϊκές αντιδράσεις, που μπορεί να εκδηλωθούν είτε με επανάσταση, όπως στο Ιράν, είτε με πραξικόπημα, όπως στη Αιβύη, είτε με άλλο τρόπο. Πολύ περισσότερο που κατά βάθος και τα ίδια απορρίπτουν το «μεσανατολισμό», αφού διαμελίζει και τα δικά τους κράτη.
Προς τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Τάσσο Παπαδόπουλο
κ. Πρόεδρε,
Σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία στον αγώνα σας και επανεκλογή σας στο αξίωμά σας, για το καλό της εθνικής υπόθεσης της Κύπρου και γενικότερα του Ελληνισμού.
Αθήνα 21/11/2007

Για την Εκτελεστική Επιτροπή του ΑΣΚΕ

Νίκος Καργόπουλος
Είναι γνωστό ότι η Γερμανία σέρνει το άρμα της Ευρώπης. Φαίνεται, όμως, πως έμεινε από καύσιμα. Η χώρα που εμπνεύστηκε τους όρους της οικονομικής πολιτικής της ευρωζώνης και τις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της. Έτσι για φέτος, σύμφωνα με τον υπουργό οικονομικών Χανς ’ιχελ, δε θα μπορέσει να διατηρήσει το έλλειμμα κάτω του 3%, το οποίο είναι το ανώτατο όριο που έχει θέσει η Ε.Ε.
Ο ρυθμός ανάπτυξης, από 0,9% που είχε προβλεφθεί για φέτος, δε θα ξεπεράσει το 0,4%, ενώ αυξάνονται τα ποσοστά της αναμενόμενης ανεργίας. Ήδη οι άνεργοι υπολογίζονται σε 4050000 και τον επόμενο χρόνο θα αυξηθούν κατά 50000. ’νεργοι πτυχιούχοι πανεπιστημίου είναι 231000, ενώ το 2001 υπήρχαν μόνο 180000, δηλ. αύξηση 28,3% σε ένα χρόνο. Ήδη μερικοί μιλούν για προλεταριάτο μορφωμένων. Η απελπισία τους οδηγεί σε τηλεπαιχνίδια με έπαθλο μια θέση εργασίας!
Αν η ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης επιφύλασσα στους υπηκόους της τέτοια μοίρα, ας σκεφτούμε τι μας περιμένει εμάς, στην εσχατιά της. Εδώ προς το παρόν μειώνεται επισήμως η ανεργία, αλλά ταυτόχρονα μειώνεται και η απασχόληση!!! Ευτράπελο και ανησυχητικό...
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση [Τ.Α.] στην Ελλάδα γνώρισε περιόδους ακμής. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας οι δυσπρόσιτες στους Τούρκους ορεινές και νησιωτικές περιοχές, με πολλαπλάσιο πληθυσμό του σημερινού, ήταν ουσιαστικά ελεύθερες και αυτοδιοικούμενες. Στην περίοδο 1941-44 στην Ελεύθερη Ελλάδα υπήρχε κατά κανόνα ένα καθεστώς άμεσης δημοκρατίας.
Αντιθέτως, στο σκληρό μετεμφυλιακό καθεστώς η Τ.Α., χωρίς πόρους και αρμοδιότητες, ασφυκτιούσε κάτω από τον έλεγχο της κεντρικής εξουσίας. Όμως αρκετοί δήμοι, ακόμη και μεγάλων πόλεων, περνούσαν στα χέρια προοδευτικών ή και αριστερών δυνάμεων, και αποτελούσαν ένα στήριγμα για τους διωκόμενους πολίτες και τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες της εποχής εκείνης.
Στη σημερινή εοκική εποχή η Τ.Α. έχει και πόρους και αρμοδιότητες, αλλά δεν αποτελείται από κύτταρα δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, όπως ήθελαν τα παλιά οράματα. Αντιθέτως, λειτουργούν κατ' εικόνα και ομοίωση της κεντρικής εξουσίας και σε διαπλοκή με αυτή, με τον απλό πολίτη να ρουσφετολογεί για μια από τις πάμπολλες θέσεις εργασίας ή κάποια άλλη εξυπηρέτηση και τους επιτήδειους να αρπάζουν κάτω από αδιαφανείς συνθήκες δουλειές εκατομμυρίων.
[Στον πειρασμό μιας τέτοιας λειτουργίας υποκύπτουν και τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς, όταν ελέγχουν την Τ. Α.]
Στην περίοδο μετά τη μεταπολίτευση η αριστερά με τις πανίσχυρες οργανώσεις της [και πριν το 1967 χωρίς διάσπαση και με ανοιχτή αντίληψη] κατάφερνε να ελέγχει μεγάλο αριθμό δήμων, αναντίστοιχο προς την εκλογική δύναμη που εμφάνιζε στις βουλευτικές εκλογές. Τα κόμματα εξουσίας δε μπορούσαν να την ανταγωνιστούν, γιατί οι παλαιοκομματικοί τους μηχανισμοί δεν είχαν ισχυρό κίνητρο για να αναπτυχθούν σ' αυτό το επίπεδο.
Σήμερα η ιδεολογική ανεπάρκεια και η σύγχυση της αριστεράς οδήγησαν στην οργανωτική της αποδυνάμωση, ενώ, αντιθέτως, λόγω των κινήτρων, τα κόμματα εξουσίας διαθέτουν πλέον ισχυρότατους μηχανισμούς σε κάθε δήμο και νομό. Έτσι το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. έφτασαν να ελέγχουν το σύνολο σχεδόν των δήμων και των νομαρχιών. [Η θέση του ΑΣΚΕ για την Τ.Α. και τις εκλογές στο φύλλο της ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ του Ιούνη 2002.]
«Λύση» του κυπριακού χειρότερη του σχεδίου Ανάν ετοιμάζουν οι Αγγλοαμερικανοί, με τη συγκατάθεση των «προθύμων» κυβερνήσεων του Χριστόφια και του Γιωργάκη.
Εκτός από τις πρώτες επαχθείς παραχωρήσεις για την παραμονή 50.000 εποίκων (που στο παζάρι θα γίνουν πολύ περισσότεροι) και την εκ περιτροπής προεδρία, ο Χριστόφιας προχώρησε σε τρίτο μεγάλο ατόπημα, για το περιουσιακό. Με τις προτάσεις του απαγορεύει στην πράξη στη συντριπτική πλειονότητα των Ελληνοκυπρίων προσφύγων να επανακτήσουν την περιουσία τους, παραβιάζοντας κάθε διεθνή νομιμότητα. [Οι αναγνώστες που επιθυμούν ανάλυση μπορούν να απευθυνθούν στο ΑΣΚΕ.] Έτσι διασφαλίζεται ότι στα κατεχόμενα μετά τη «λύση» οι Ελληνοκύπριοι θα είναι μια μικρή μειοψηφία.
Ενδεικτικά της ψοφοδεούς στάσης του Χριστόφια είναι και τα εξής δύο γεγονότα: α) Ματαίωσε για τρίτη συνεχή χρονιά τη στρατιωτική άσκηση «Νικηφόρος», για να μη στενοχωρηθούν οι Τούρκοι, οι οποίοι διατηρούν αμείωτη την κατοχική δύναμη των 40.000 στην Κύπρο, χωρίς διάθεση αποχώρησης, την οποία μάλιστα διευκολύνει, προμηθεύοντάς την με φθηνό πετρέλαιο. Οι Τούρκοι δε ματαίωσαν καμιά άσκησή τους και συνεχίζουν να ξοδεύουν τεράστια ποσά για την ενίσχυση των ενόπλων τους δυνάμεων. β) Κατά το φιάσκο του ανοίγματος του Λιμνίτη, μεταξύ άλλων απίστευτων, ο Χριστόφιας κατέβασε από την προεδρική λιμουζίνα τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας! Τελικά το άνοιγμα του οδοφράγματος έγινε με τρόπο που να εξυπηρετεί το ψευδοκράτος (διακίνηση τουριστών) και όχι τους Ελληνοκύπριους παραγωγούς αγροτικών προϊόντων της Τηλλυρίας, με τους οποίους διαπληκτίστηκε ο Χριστόφιας ενώπιον Τούρκων και ΟΗΕδων!
Εν τω μεταξύ σάλος έχει ξεσπάσει στην Κύπρο με την κυκλοφορία του βιβλίου «Σημαδεμένη Τράπουλα» 3 Κυπρίων αναλυτών, στο οποίο αποκαλύπτονται τα πρακτικά των συζητήσεων του διαβόητου εκπροσώπου του ΟΗΕ Ντάουνερ, από τα οποία φαίνεται ότι Αγγλοαμερικάνοι, ΟΗΕ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Τούρκοι και οι ελληνόφωνοι υποστηρικτές του ΝΑΙ (μεταξύ τους και ο Χριστόφιας), σε αγαστή συνεργασία, μηχανορραφούν, για να εξουδετερώσουν τις αντιδράσεις του 76% των Ελληνοκυπρίων που απέρριψαν το σχέδιο Ανάν!!
Συγχρόνως αυξάνει υπέρμετρα ο αριθμός των παράνομων μεταναστών και στη Λάρνακα είχαμε το πρώτο σοβαρό επεισόδιο. Κι όλ’ αυτά, ενώ πυκνώνουν οι πληροφορίες για «λύση» στις αρχές του 2011! Ο Θεός να βάλει το χέρι του! (Και ο ελληνισμός όπου γης την αντίστασή του!)
Ορύονται σε Ε.Ε. και ΗΠΑ για τα πυρηνικά προγράμματα του Ιράν και της Βόρειας Κορέας. Και θα είχαν δίκιο, αν όμως καταργούσαν πρώτα τα δικά τους(!), ή, τέλος πάντων, αν εμπόδιζαν τα ίδια στο Ισραήλ, αιχμή του δόρατός τους στη Μ. Ανατολή.
Όταν, πριν από 40 περιπου χρόνια, το Ισραήλ ξεκινούσε το πυρηνικό του πρόγραμμα, υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις (π.χ. Νίξον). Αφ’ ότου όμως τα εβραϊκά λόμπι κυριάρχησαν σε Ευρώπη και, κυρίως, ΗΠΑ, βροντερή σιωπή επιβλήθηκε παντού και όποιος τολμούσε κάτι να ψιθυρίσει στολιζόταν με το στίγμα του αντισημιτισμού! Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα!
Οι μουσουλμανικές χώρες (άλλες αποφασιστικές και άλλες ... με το στανιό) πέτυχαν να πάρουν απόφαση της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) για επιθεώρηση των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ισραήλ και την προσχώρησή του στη Συνθήκη Μη Διάδοσης Των Πυρηνικών Όπλων. 47 ψήφοι υπέρ (μαζί Ρωσία και Κίνα), 45 κατά (μαζί ΗΠΑ και Ευρώπη, φυσικά...) και 16 λευκά. (Αγνοείται η θέση της Ελλάδας!)
Το Ισραήλ (και οι προστάτες του) αιφνιδιάστηκε. Δηλώνει, βέβαια, ότι «δε θα συνεργαστεί σε κανένα θέμα σχετικό με την απόφαση αυτή», αλλά... Να δούμε τώρα τι θα κάνουν ο ΟΗΕ και ο ...Ομπάμα
Οι προοδευτικές εξελίξεις στη Λ. Αμερική συνεχίζονται. Παρότι είναι παγκόσμιας σημασίας, αφού αποτελούν ισχυρό χτύπημα κατά της παγκοσμιοποίησης και διαψεύδουν πανηγυρικά τις ανοησίες των θεωρητικών της, ελάχιστα καλύπτονται από τα διεθνή ΜΜΕ.
Από τις ελάχιστες πληροφορίες που ξεφεύγουν, μαθαίνουμε ότι στον Ισημερινό (Εκουαντόρ), που από τον Ιανουάριο του 2007 προστέθηκε στις χώρες με ριζοσπαστικά καθεστώτα που σέβονται τη δημοκρατία και τον πολυκομματικό κοινοβουλευτισμό, ο Πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα κέρδισε το δημοψήφισμα με πάνω από 80% κι έτσι προχωρεί σε νέο Σύνταγμα, που θα επιτρέψει την αντιμετώπιση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Παγκόσμιας Τράπεζας (ΠΤ), το διευθυντή της οποίας στη χώρα του απέλασε, τη Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης και τις ΗΠΑ. Με όλους αυτούς βρίσκεται ήδη σε ανοιχτή σύγκρουση.
Στη Βολιβία του Έβο Μοράλες από τις 25/4/07 τέθηκαν σε ισχύ τα νέα συμβόλαια, που αφαιρούν από τις ξένες εταιρείες τον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων της χώρας. Έτσι το κράτος αυξάνει κατά πολύ τα έσοδά του.
Την ίδια μέρα στη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες υπογράφηκαν 4 νέα συμβόλαια με τις μεγαλύτερες πετρελαϊκές εταιρείες του κόσμου. Το τεράστιο κοινωνικό πρόγραμμα, που συντελείται με ταχύτατους ρυθμούς, προβλέπει σταδιακή μείωση μέχρι το 2010 της καθημερινής εργασίας στις 6 ώρες και δραστικές αυξήσεις για τους χαμηλόμισθους. Η Βενεζουέλα αποχώρησε ήδη από το ΔΝΤ και την ΠΤ, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των πανικόβλητων αξιωματούχων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Και στο Νεπάλ

Στο Νεπάλ των 20 εκατομμυρίων κατοίκων, μεταξύ Ινδίας και Θιβέτ, όπου εδώ και ένα χρόνο οι αντάρτες και οι λαϊκές κινητοποιήσεις ανέτρεψαν τη βασιλική δικτατορία, έχουν προκηρυχθεί εκλογές για Συντακτική Συνέλευση στις 20/6/07, με σκοπό την κατάργηση της βασιλείας και την ανακήρυξη της δημοκρατίας.
Οι υποστηρικτές του βασιλικού καθεστώτος, που ελέγχουν το διορισμένο «κοινοβούλιο», προσπαθούν να αναβάλουν τις εκλογές, αλλά ο ηγέτης των ανταρτών Πρατσάντα δήλωσε ότι, αν συμβεί αυτό, θα απευθυνθούν στο λαό! Ταυτόχρονα συνεχίζεται η επιχείρηση κάθαρσης, με στόχο όσους πλούτισαν παράνομα, εκμεταλλευόμενοι κρατικές θέσεις, ενώ φτωχοί αγρότες κατέλαβαν τα χωράφια του βασιλιά στην κοιλάδα της πρωτεύουσας Κατμαντού.


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)