ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

Επιτέλους, η αποκάλυψη και επίσημα μάλιστα (!), όπως γράφτηκε και στην «Καθημερινή». Ο εσμός των πιστών της Παλαιάς Διαθήκης (Νεοδεξιοί και Εβραίοι των ΗΠΑ), 4 χρόνια πριν από το χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη 2001, έγραφαν (Γούλφοβιτς):
«Για να κατακτήσουν οι ΗΠΑ την παγκόσμια κυριαρχία, πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο Πέρλ Χάρμπορ, ώστε να εξοργιστεί ο λαός των ΗΠΑ και να κινητοποιηθεί».
Και μόλις κατέκτησαν την εξουσία, νάτο το Πέρλ Χάρμπορ (δηλαδή η στημένη επίθεση) με το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους. Είναι άραγε καλό σημάδι, που άρχισαν οι ίδιοι (δηλαδή οι εσωτερικοί τους αντίπαλοι) να τα βγάζουν στον αέρα;;
Μετά τις ευρωεκλογές, την ώρα που οι Βρυξέλες υπαγορεύουν ακόμη σκληρότερη λιτότητα για τον ελληνικό λαό και οι προκλήσεις κατά της χώρας μας γίνονται πιο επικίνδυνες α) η κυβέρνηση της Ν.Δ. εμφανίζεται ακόμη πιο απρόθυμη και πιο αδύναμη να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του λαού και του τόπου, β) το αντιπολιτευτικό μπλοκ ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ, Οικολόγων-Πράσινων προωθείται από ξένα κέντρα και τους εντόπιους μεσάζοντές τους για περισσότερη ευθυγράμμιση της χώρας μας με τις επιδιώξεις τους και γ) οι πολιτικές δυνάμεις που κάτι θετικό προσφέρουν στην ελληνική κοινωνία παραμένουν στάσιμες, έχοντας και οι ίδιες μερίδιο ευθύνης.
Συγχρόνως, με τη μεγέθυνση της αποχής, έγινε ένα ακόμη βήμα αποδυνάμωσης των δημοκρατικών θεσμών και ενίσχυσης της εξουσίας φορέων που δεν εκλέγονται από το λαό, ούτε λογοδοτούν σ’ αυτόν (βλ. ειδικό άρθρο).

Ο χαρακτήρας των εκλογών

Στις πρόσφατες ευρωεκλογές, όπως και στις προηγούμενες, οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν είχαν αυταπάτες ότι εκλέγουν αντιπροσώπους που θα επηρεάσουν το «ευρωπαϊκό γίγνεσθαι», δηλ. δεν επείσθησαν από τη σχετική προπαγάνδα της Ε.Ε. και των ευρωπαϊστών. Τα κριτήριά τους είχαν σχέση με τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις.
Οι πρόσφατες ευρωεκλογές, όμως, είχαν και σαφείς διαφορές με τις προηγούμενες. Τώρα υπάρχει μια κοινωνική δυσαρέσκεια πρωτοφανής σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο, μια απόγνωση που τυφλώνει τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι για τη δεινή οικονομική τους κατάσταση ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό η παγκόσμια οικονομική κρίση, πολύ λίγοι όμως κατανοούν (λόγω του απόλυτου ελέγχου των ΜΜΕ και γενικά των φορέων επηρεασμού της κοινής γνώμης) ότι την οικονομική και κοινωνική πολιτική στην Ελλάδα την καθορίζει η Ε.Ε. και όχι η ελληνική κυβέρνηση. Έτσι, για πρώτη φορά μετά το 2004, δημιουργήθηκε ένα μεγάλο ρεύμα, που απαιτούσε «να φύγει αυτή η κυβέρνηση».
[Στο σημείο αυτό πρέπει να καταγράψουμε μια διευκρίνηση, που τη δώσαμε και προφορικά στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Με την παραπάνω θέση μας δε νομίζουμε ότι ελαφρύνουμε από τις ευθύνες της την κυβέρνηση της Ν.Δ., όπως πριν το 2004, με την ίδια θέση μας, δε νομίζουμε ότι ελαφρύναμε το ΠΑΣΟΚ. Θεωρούμε πιο επιβαρυντικό για μια ελληνική κυβέρνηση να δέχεται να μεταφέρει μια κακή πολιτική που της υπαγορεύουν ξένα κέντρα, παρά να την αποφασίζει η ίδια, γιατί αφ’ ενός είναι θέμα εθνικής αξιοπρέπειας και αφ’ ετέρου γιατί στη δεύτερη περίπτωση θα μπορούσαμε ν’ αλλάξουμε αυτή την πολιτική.]
Έτσι το ΠΑΣΟΚ, χωρίς καμιά αύξηση της πολιτικής του επιρροής, αντιθέτως με περαιτέρω μείωσή της, απλώς έχοντας μικρότερες απώλειες από τη Ν.Δ., βρέθηκε πρώτο κόμμα. Αυτό κινητοποίησε το μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ, που είδε ότι μπορεί να επανέλθει στην εξουσία και να επαναλάβει τα προ του 2004 κατορθώματά του. Η προσπάθειά τους ήταν να καταγραφεί εκλογικά μια μεγάλη διαφορά 6-7 μονάδων, την οποία (τι σύμπτωση!) «προέβλεπαν» και οι δημοσκόποι μέχρι και την ώρα που άνοιγαν οι κάλπες, που θα εξανάγκαζε σε παραίτηση τον Καραμανλή.
Αυτά βλέποντας οι νεοδημοκράτες αντισυσπειρώθηκαν, προσπαθώντας να περιορίσουν τη διαφορά στις 1-2 μονάδες, που δε θα δημιουργούσε σοβαρό πρόβλημα στην κυβέρνηση.
Η τελική διαφορά των 4,35 μονάδων μάλλον δεν ευνόησε τις επιδιώξεις κανενός.
Επιπλέον, μια μικρή μερίδα του εκλογικού σώματος, που υποφέρει από την ανεξέλεγκτη παρουσία μεταναστών, ήθελε με την ψήφο της να εκφράσει την οργή της και να εξαναγκάσει την πολιτεία να πάρει άμεσα μέτρα. Το έπραξε, ψηφίζοντας ΛΑΟΣ, οι ψήφοι του οποίου προέρχονται απ’ όλο το πολιτικό φάσμα και δεν πρέπει να καταχωριστούν υποχρεωτικά στη δεξιά ή την ακροδεξιά.
Με τα δεδομένα αυτά στις ευρωεκλογές του 2009 οι ψηφοφόροι επεδίωκαν ένα άμεσο αποτέλεσμα στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, δηλ. καθόρισαν την ψήφο τους περισσότερο με κριτήρια εθνικών εκλογών. Το στοιχείο αυτό δεν υπήρχε στις ευρωεκλογές του 2004, οπότε είχαμε μια ισχυρή νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, που κανείς δε διενοείτο να την ανατρέψει, τα δε κοινωνικά προβλήματα δεν είχαν φθάσει στο σημερινό δραματικό σημείο. Έτσι στις ευρωεκλογές του 2004 οι πολίτες ψήφισαν μάλλον ελεύθερα το κόμμα που συμπαθούσαν ή τους εξέφραζε περισσότερο. Από μια άποψη, μάλιστα, όσοι ψήφισαν τώρα ψήφισαν πιο «σκληρά» και από τις εθνικές εκλογές του 2004, γιατί το αποτέλεσμα εκείνων ήταν προδιαγεγραμμένο. Ο χαρακτήρας αυτός των φετινών ευρωεκλογών επηρέασε αρνητικά το εκλογικό αποτέλεσμα όλων των κομμάτων που εκφράζουν κάποια ιδεολογία (αριστερή ή δεξιά, σοσιαλιστική ή κομμουνιστική ή νεοφιλελεύθερη), ιδίως των μικρότερων, μεταξύ τους και του ΑΣΚΕ.
Τα ΜΜΕ, οι «δημοσκόποι» και οι πολιτικές εξελίξεις

Το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις δεν επιδιώκουν να καταγράψουν την κοινή γνώμη, αλλά να την επηρεάσουν άρχισε να γίνεται κατανοητό από τους πολίτες. Οι εταιρείες δημοσκοπήσεων λειτουργούν ως ενιαίο σύστημα με τα ΜΜΕ των «νταβατζήδων», για να δρομολογούν τις πολιτικές εξελίξεις που επιθυμούν, σε συντονισμό με ξένα και εντόπια κέντρα με τα οποία σχετίζονται.
Εδώ και τρία χρόνια επιδιώκουν με κάθε μέσο να ανατρέψουν την κυβέρνηση Καραμανλή, παρότι σε λίγα μόνο ζητήματα (Σκοπιανό, σχέσεις με Ρωσία, Κυπριακό) δεν ευθυγραμμιζόταν μαζί τους και παρότι τώρα υποχωρεί κι άλλο στις πιέσεις τους (βλ. σχετικό άρθρο), και να την αντικαταστήσουν με άλλη πλήρως υπάκουη. Καθημερινή «είδηση», λοιπόν, ήταν ότι στις δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ προηγείται της Ν.Δ. Αυτό που φαίνεται ότι δεν έχουν συμφωνήσει και καταλήξει είναι η διάδοχη κατάσταση που επιδιώκουν, γι’ αυτό το πολιτικό σκηνικό μοιάζει με κινούμενη άμμο και βέβαιες προβλέψεις δεν μπορεί να γίνουν.
Αμέσως μετά τις εκλογές του 2007 κάποιοι δρομολόγησαν μια κυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων, με κυριαρχία των μητσοτακικών στη Ν.Δ. και των εκσυγχρονιστών στο ΠΑΣΟΚ (με απομάκρυνση του Γιωργάκη από την ηγεσία). Έγιναν οι δοκιμαστικές δηλώσεις από κάποια υψηλόβαθμα στελέχη, ο Σημίτης άρχισε πάλι να κινείται και αμέσως οι δημοσκοπήσεις «κατέγραψαν» συμφωνία του εκλογικού σώματος. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν υπήρξε αυτή η συμφωνία, ο Σημίτης είναι αποδεκτός μόνο από την ελάχιστη μειοψηφία των γραικύλων και η Ντόρα έχει πάρει την κατιούσα, λόγω της συμμετοχής της σε οικονομικά σκάνδαλα και της μειοδοσίας της στα θέματα της αρμοδιότητάς της.
Έτσι η προηγούμενη λύση έμεινε στο περιθώριο και προωθήθηκε άλλη, η λύση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ, με απομάκρυνση του Γιωργάκη και επικράτηση των ανανεωτών στο ΣΥΝ. Για το σκοπό αυτό οι δημοσκοπήσεις έφερναν το ΠΑΣΟΚ κάτω από 30% και το ΣΥΝ να πλησιάζει το 20%! Στην πραγματικότητα ο ΣΥΝ ποτέ δεν ξεπέρασε το 5%, όπως δείχνουν κάθε χρόνο οι εκλογές στα πανεπιστήμια, που είναι προνομιακός χώρος για το ΣΥΝ.
Στη συνέχεια ο ΣΥΝ τους χρειάστηκε για να καλύψει πολιτικά την «εξέγερση» του Δεκέμβρη και τον έσυραν σε μια υπεραριστερή ρητορική, με τον ανεπαρκή νέο πρόεδρό του να θεωρεί ότι η ιστορία θα τον περιλάβει στη λίστα των μεγάλων επαναστατών(!) και το κόμμα να συγκεντρώνει για πρώτη φορά στην ιστορία του (και για επιπλέον λόγους, όπως η υποστήριξη του βιβλίου-αίσχους της κ Ρεπούση) την αντιπάθεια μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας. Οι δημοσκοπήσεις άρχισαν να κατεβάζουν το ΣΥΝ, άλλωστε οι ευρωεκλογές δεν ήσαν πλέον μακριά και οι εταιρείες δεν έπρεπε να εκτεθούν πολύ.
Εν τω μεταξύ επικράτησε το Δημοκρατικό κόμμα στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα εγκαταλείφθηκε η προσπάθεια αντικατάστασης του Γιωργάκη. Το ΠΑΣΟΚ άρχισε να ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις, ο Γιωργάκης να πλησιάζει τον Καραμανλή στην «καταλληλότητα» για πρωθυπουργός και να αναδύεται από το πουθενά το νέο φρούτο, οι Οικολόγοι-Πράσινοι, πρόθυμοι να στηρίξουν οποιαδήποτε επιβουλή κατά του ελληνισμού. Το «κόμμα» του κ. Τρεμόπουλου τους είναι χρήσιμο ως συμπλήρωμα και ως ασφαλιστική δικλείδα σε μια συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ (και το ΣΥΝ;), γιατί φοβούνται μήπως ασκήσουν κάποια επιρροή στη γραμμή του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ οι παλιοί συνεργάτες του Ανδρέα (ή στη γραμμή του ΣΥΝ, αν παραμείνει ενωμένος, όσοι αντιτάχθηκαν στο σχέδιο Ανάν και διαφωνούν με την επίσημη γραμμή για το σκοπιανό και τους αγωγούς). Οι Πράσινοι, λοιπόν, λίγες μέρες πριν τις εκλογές εκτοξεύτηκαν στις δημοσκοπήσεις πάνω από το 10% και έγιναν 3ο κόμμα!
Όλ’ αυτά τα σχεδιάζουν, βέβαια, χωρίς τον ξενοδόχο, τον ελληνικό λαό, ο οποίος ελπίζουμε να κατανοήσει περαιτέρω με ποιο τρόπο λειτουργεί το σύστημα ΜΜΕ-δημοσκόπων, ύστερα μάλιστα από το ρεζιλίκι τους με τα έξιτ-πολ.
Πάντως, φοβόμαστε ότι οι πιέσεις προς την Ελλάδα με τα γνωστά (πυρκαγιές, δράση κουκουλοφόρων, επιθέσεις κατά αστυνομικών κ.λπ.) και άλλα μέσα, δυστυχώς, θα ενταθούν, αφ’ ενός γιατί η κυβέρνηση Καραμανλή αποδυναμώθηκε ακόμη περισσότερο και θεωρούν βάσιμα ότι είναι πιο εύκολο να την ανατρέψουν, αφ’ ετέρου γιατί η επιθετικότητα των Αμερικανών και των συμμάχων τους (Βρετανία, Ισραήλ, Τουρκία κ.λπ.) στην ευρύτερη περιοχή μας δε φαίνεται να μειώνεται με την εκλογή Ομπάμα, όπως δείχνει και η παρέμβασή τους στα εσωτερικά του Ιράν.
[Το παραπάνω κείμενο, όπως και τα υπόλοιπα αυτού του φύλλου, αποτελούν εισήγηση της Εκτελεστικής Επιτροπής προς τη Σύνοδο του ΑΣΚΕ στις 4/7/09.]
Η συγκλονιστική υπόθεση του μικρού ’λεξ μετατράπηκε σε καθημερινό τηλεοπτικό σόου και οι εφημερίδες αφιέρωσαν πρωτοσέλιδα, ρεπορτάζ, έρευνες και αναλύσεις σ’ ένα θέμα που ξαφνικά ανακαλύφθηκε και πουλάει, την παιδική βία. Λίγοι ασχολούνται με τα αίτια, ακόμα λιγότεροι προτείνουν λύσεις, κανένας δεν αισθάνεται υπεύθυνος.
Όμως τη σχολική και εφηβική βία, τις συμμορίες, δεν τις πρωτογνωρίζουμε τώρα, έχουν μια αυξητική τάση τα τελευταία κυρίως χρόνια. Στο Δικαστήριο Ανηλίκων Αθηνών τη χρονιά 2001-02 είχαν προσαχθεί 103 ανήλικοι 7-12 χρονών, την επομένη χρονιά 2002-03 ο αριθμός σχεδόν διπλασιάστηκε. Εξ άλλου είναι κοινή διαπίστωση ότι τα παιδιά συμπεριφέρονται βιαιότερα σε σχέση με παλαιότερες εποχές. Σίγουρα κάτι φταίει, κάποιοι άλλοι ευθύνονται κι όχι μόνο το παιδί των 12 χρόνων.

Αίτια της παιδικής βίας

Η παιδική βία είναι συνέπεια και συνέχεια της μικρής καθημερινής βίας, της επιθετικότητας και του ανταγωνισμού μεταξύ των ενηλίκων. Η κατάσταση χειροτερεύει, λόγω της κοινωνικής αποσύνθεσης, της κατάργησης της «γειτονιάς», της απαξίωσης του σχολείου, του ρόλου των εκπαιδευτικών και της οικογένειας. Τα μοντέλα βίας που προβάλλονται από τα ΜΜΕ, με προεξάρχουσα την τηλεόραση, στα άθλια σόου της οποίας συμμετέχουν νεαρά παιδιά μετά γονέων και δασκάλων(!), και η επιβολή του δυτικοευρωπαϊκού-αμερικανικού τρόπου ζωής, και τα εξουθενωτικά – απάνθρωπα ριάλιτι παιχνίδια, που προβάλλονται όλες τις ώρες, τα βίαια ηλεκτρονικά παιχνίδια όπου νικητής είναι όποιος εξοντώσει περισσότερους «αντιπάλους», όχι μόνο καταστρέφουν την παιδική ψυχή, αλλά ευνοούν συστηματικά την επιθετικότητα και τη βίαιη συμπεριφορά από τις πολύ μικρές ηλικίες. Αν μάλιστα δέκτες αυτών των παραστάσεων είναι παιδιά προβληματικών οικογενειών, στις οποίες ίσως συνυπάρχουν φτώχεια, ανεργία, κοινωνικός αποκλεισμός ή ακόμα και ρατσισμός, είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος τα αποτελέσματα, αρκεί να μην υποκρίνεται ότι το πρόβλημα δεν τον αγγίζει.

Η στάση της πολιτείας

Γιατί η πολιτεία, αντί να προλαμβάνει την ανήλικη παραβατικότητα και βία με θεσμούς και προγράμματα, σχολικούς συμβούλους, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και σωστή εκπαίδευση, επιτρέπει όλα όσα προαναφέραμε, που συμβάλλουν στην παιδική βία;
Σε όλους τους μεγάλους κοινωνικούς, εθνικούς και πολιτικούς αγώνες η νεολαία, με συλλογικότητα, αλληλεγγύη, πνεύμα αυτοθυσίας και ευγενή ιδανικά, ήταν το πιο μαζικό και μαχητικό κομμάτι. Η καταστολή αποδείχτηκε ότι δεν ήταν ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την αντιμετώπισή της. Έτσι, στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης έγινε συστηματική προσπάθεια, με όλα τα επιστημονικά μέσα, όχι να καταστέλλονται οι αγώνες της νεολαίας, αλλά να μη γίνονται καν. Για το σκοπό αυτό καλλιεργήθηκαν ο ατομισμός, η ανασφάλεια, ο φόβος, όλα τα κατώτερα ένστικτα, ώστε ο νέος να αισθάνεται το διπλανό του ως εχθρό (που πρέπει να πατήσει στο πτώμα του, για να του «φάει τη θέση») και όχι ως σύντροφο (που μαζί θα φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο). Η «λύση» θα είναι τελική, εάν όλ’ αυτά ξεκινήσουν από τις πολύ τρυφερές ηλικίες. Οι γονείς, κι αν ακόμη υπάρχουν, κι αν είναι στο σπίτι, απορροφημένοι στις δουλειές τους και τα προβλήματά τους, αφήνουν το παιδί εκτεθειμένο με τις ώρες στην τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Αργότερα τρέχουν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες.

Ελεγχόμενη και η «αμφισβήτηση»

Ακόμη και η φυσική ανάγκη του νέου να αμφισβητεί το «σύστημα» ικανοποιείται με το «σερβίρισμα» μορφών εκτόνωσης που καλλιεργούν όλα τα παραπάνω και καθιστούν τους νέους ακίνδυνους για το «σύστημα» αυτό. Η διάδοση των ναρκωτικών ήταν ένας ακραίος τρόπος για να «εξουδετερωθούν» οι νέοι, οι παρέες τους και οι οικογένειές τους. Στην Ελλάδα την εποχή αυτή έτυχε να βρεθεί στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, που ανέλαβε το καθήκον της διάβρωσης της νεολαίας, ιδρύοντας προς τούτο και ειδικό υπουργείο. Καμιά κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έθιξε τίποτα απ’ αυτά που προκαλούν και ενισχύουν την παιδική βία και, φυσικά, δεν τίθεται θέμα να τα θίξει μελλοντικά, όσο την πολιτική στη χώρα μας θα την ασκούν οι γνωστές δυνάμεις, δηλ. οι πάτρωνές τους, ερήμην του ελληνικού λαού, που είναι συνυπεύθυνος, αφού αυτός τους στηρίζει και τους νομιμοποιεί με την ψήφο του ή την ανοχή του.
Οι εκλογές είναι, πλέον, δυνατό να προκηρυχθούν οποτεδήποτε στους προσεχείς μήνες. Θα ήταν πολύ αρνητικό για το ΑΣΚΕ, μια που πήγαμε, άλλωστε, καλύτερα από ποτέ στις τελευταίες, να μην μπορέσουμε, για οικονομικούς λόγους, να πάρουμε μέρος σ’ αυτές.
Γι’ αυτό, καλούνται όλα τα μέλη και οι φίλοι του ΑΣΚΕ να γνωστοποιήσουν, όσο πιο γρήγορα, το μίνιμουμ ποσό που μπορούν να διαθέσουν για την έκτακτη εκλογική τους συνεισφορά και το μάξιμουμ, με όποια δυνατή θυσία, αν χρειαστεί, ώστε να σχεδιαστούν τα αναγκαία βήματα.
Μείζον ζήτημα η οικονομία και για το κράτος (που ήδη αδυνατεί να καλύψει βασικές του ανάγκες, με προοπτική επιδείνωσης) και για τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών, που περιέρχονται σε συνεχώς δυσχερέστερη θέση (ενώ οι ολίγοι γίνονται πλουσιότεροι).
Ο κ. Καραμανλής προεκλογικά υποσχέθηκε ότι θα βελτιώσει την οικονομία, διακηρύσσοντας (μεγαλοφώνως) ότι θα πατάξει την καταλήστευση του δημόσιου χρήματος (την οποία οι τότε κυβερνώντες είχαν αναγάγει σε επιστήμη) και (χαμηλοφώνως) ότι θα ακολουθήσει τη συνταγή του οικονομικού και κοινωνικού φιλελευθερισμού (ιδιωτικοποιήσεις, ελαστικοποίηοη εργασίας κ.λπ.).
Ως προς το πρώτο, ο κ. Καραμανλής συνεχίζει να ομιλεί σαν να είναι ακόμη αντιπολίτευση (μήπως είναι πράγματι;). Ουδείς ένοχος τιμωρήθηκε {ανταπόδοση των υποχρεώσεων του 1981), τα κλοπιμαία δεν επεστράφησαν κι έτσι εδόθη το μήνυμα προς τους "γαλάζιους" αξιωματούχους να μυηθούν και αυτοί στα μυστικά της επιστήμης. Ως προς το δεύτερο, ξεκίνησε με έναν χρόνο καθυστέρηση και με τη συναίνεση μεγάλου μέρους της κοινωνίας, αφού οι κοινωνικοί θεσμοί (συνεταιρισμοί, συνδικαλισμός, αυτοδιοίκηση, κοινωνική πρόνοια, δικαιοσύνη κ.λπ.) δυσφημίστηκαν με τις αθλιότητες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Όμως η κατάργηση αυτών των θεσμών δεν θα βελτιώσει την οικονομία, όπως απέδειξε η εμπειρία άλλων χωρών όπου εφαρμόστηκε η συνταγή. Αντιθέτως, θα εξαθλιώσει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, αυξάνοντας τα αθέμιτα κέρδη των πάσης φύσεως μεσαζόντων.
Όταν ο κ. Σημίτης μας έβαζε στην ΟΝΕ, τότε που οι πολλοί πανηγύριζαν για την επίτευξη του «εθνικού στόχου» και οι λίγοι μασούσαν τα λόγια τους, (θα μας επιτραπεί να υπενθυμίσουμε ότι) το ΑΣΚΕ. με όση δύναμη διέθετε η φωνή του, προειδοποιούσε επακριβώς νια τις καταστροφικές συνέπειες του ευρώ και δεν σταμάτησε ποτέ να προτείνει την τάχιστη αποχώρηση μας από την Ε.Ε. Εν έτει 2005 το ευρώ τουλάχιστον απορρίπτεται από τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών των χωρών μελών της Ε.Ε. και άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες φωνές ακόμη και από τις άρχουσες τάξεις (όχι τη δική μας φυσικά, αφού αποτελεί ακραία περίπτωση υποτέλειας) για επαναφορά των εθνικών νομισμάτων.
Στοιχειώδης σοβαρότητα θα επέβαλλε στους πρωταγωνιστές της πολιτικής μας ζωής, συζητώντας στη Βουλή για την οικονομία, κυρίως να απολογηθούν για τις βασικές οικονομικές τους επιλογές, που με πλήρη συμφωνία ακολουθούν. Αντ' αυτού, μετέβαλαν τη συζήτηση σε τρόπο ενίσχυσης της εσωκομματικής τους θέσης και διατήρησης του δικομματισμού. Ο αναγνώστης σημειωμάτων, που υποδύεται τον αρχηγό (!) της αξιωματικής αντιπολίτευσης το μόνο που κατανοεί είναι η ανάγκη ικανοποίησης των επιθυμιών της αμερικανικής πρεσβείας και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Οι συντάκτες των σημειωμάτων αποδεικνύουν ση έχουν πολύ θράσος, ώστε να θέλουν να πιστέψουμε ότι δεν έχουν καμία ευθύνη νια τη σημερινή κατάσταση και (άρα) δικαιούνται να επανέλθουν στην εξουσία.
Ο αρχηγός της Ν.Δ. φαίνεται ότι δεν έχει συναίσθηση της θεσμικής θέσης που κατέχει και αρκείται να ναρκισσεύεται που επικρατεί επί ενός
ανυπάρκτου αντίπαλου.
Για το επίπεδο του δημόσιου βίου μας δεν είναι άμοιρος ευθυνών ο μέσος έλληνας πολίτης, που επεδίωξε να
κερδοσκοπήσει με το χρηματιστήριο, που δανείζεται χωρίς να σκέπτεται πώς θα ξεχρεώσει, που με τη μικρή του συνενοχή στη διαφθορά ανέχεται τη μεγαλύτερη των κυβερνώντων, που στοιχίζεται πίσω από τα δύο κυβερνητικά κόμματα και την Ε.Ε., νομίζοντας ότι έτσι θα δώσει ατομική λύση στα προβλήματα του σε βάρος των συμπολιτών του.
Ο καπιταλισμός, με μόνιμα πλέον χαρακτηριστικά την αγριότητα, τον παραλογισμό και τη βουλιμία, θα βυθίζεί συνεχώς την ανθρωπότητα (και τη χώρα μας) σε μεγαλύτερη εξαθλίωση. Η ένταξή μας στην Ε.Ε. είναι ο τρόπος της υποταγής μας σ' αυτόν. Μετά τα χαστούκια από τη Γαλλία και την Ολλανδία (όπου-μάλιστα οι συνέπειες της ένταξης δεν είναι τόσο δυσμενείς όσο στην Ελλάδα), η Ε.Ε. μπήκε σε κρίση, με σκοτεινό μέλλον. Ένα μόνον είναι ηλίου φαεινότερο: ούτε προοδευτικότερο «ευρωσύνταγμα» πρόκειται να καταρτίσει, ούτε πιο φιλολαϊκή πολιτική πρόκειται να ακολουθήσει, όσο κι αν βαυκαλίζονται οι «προοδευτικοί ευρωπαϊστές» μας.
Ο πλούτος της φύσης, οι κατακτήσεις του ανθρώπινου πνεύματος, τα μέσα και τα προϊόντα της παραγωγής δεν μπορεί να είναι στην υπηρεσία του ιδιωτικού κέρδους, ολλά πρέπει να ελέγχονται από το κοινωνικό σύνολο, ανάλογα με τις πολιτιστικές και ιστορικές παραδόσεις κάθε χώρας. Πα την πατρίδα μας αυτό προϋποθέτει άμεση αποχώρηση από την Ε.Ε. (και το ευρώ της) και όσους διεθνείς οργανισμούς μας καταδυναστεύουν. Κι αυτό απαιτεί πλήρη ανατροπή του πολιτικού σκηνικού σε συνθήκες πραγματικής λειτουργίας της δημοκρατίας.
Η Κως

Αφού όλοι κάνουν τους ντετεκτιβς, ας μπούμε και μεις στον πειρασμό. Μήπως με την κλοπή όπλων κάποιοι έστειλαν το μήνυμα ότι οι συλλήψεις δεν πρέπει να πάνε πιο ψηλά από τον Κουφοντίνα και το Γιωτόπουλο;

Για τις εκλογές της Αυτοδιοίκησης

Υπενθυμίζουμε συνοπτικά όσα γράψαμε αναλυτικά στο προηγούμενο φύλλο:
Το ΑΣΚΕ υποστηρίζει μόνο προοδευτικούς, ανεξάρτητους συνδυασμούς ή συνδυασμούς στους οποίους συμμετέχει όλη η αριστερά. Αν τέτοιος συνδυασμός δεν υπάρχει, δεν εκδηλωνόμαστε υπέρ κανενός υποψηφίου, απλώς ψηφίζουμε κάποιο αριστερό συνδυασμό, με το λευκό να είναι η τελευταία μας επιλογή.
Έντονη δραστηριότητα αναπτύσσει πάλι ο ξένος παράγοντας (ΗΠΑ, Βρετανία, ΟΗΕ, Ε.Ε.) για το Κυπριακό, ώστε να προλάβει να επιβάλει το σχέδιο Ανάν πριν από την 1/5/04 και να ενταχθεί ολόκληρη η Κύπρος, όπως αυτοί τη θέλουν, δηλ. όχι η Κυπριακή Δημοκρατία, στην Ε.Ε.. Υποστηρίζει την τουρκοκυπριακή αντιπολίτευση (Ταλαάτ, Ακτντζί, Ερέλ), ώστε να κερδίσει τις «εκλογές» του Δεκέμβρη, να αντικατασταθεί ο Ραούφ Ντενκτάς από διαπραγματευτής, να δεχθεί η τουρκική πλευρά το σχέδιο και να πάψει η ελληνική να ζητεί ουσιαστικές βελτιώσεις.
Μπροστά σ' αυτές τις κρίσιμες στιγμές η κατάσταση στην ελεύθερη Κύπρο δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Μετά τους μεμονωμένους πολίτες, ηγετικό κλιμάκιο του ΔΗΣΥ, του κόμματος του Γλ. Κληρίδη, επισκέφθηκε τα κατεχόμενα, επιδεικνύοντας διαβατήρια στα «σύνορα»! Οι τουρκοκυπριακές εφημερίδες πανηγύρισαν δικαίως ότι ο ΔΗΣΥ αναγνώρισε το «κράτος» τους!
Ο λακές του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που υποδύεται τον υπουργό των Εξωτερικών της Ελλάδας, πήγε στην Κύπρο, για να πιέσει την κυβέρνηση Παπαδόπουλου να υποχωρήσει από τη θέση της ότι η λύση του Κυπριακού πρέπει να είναι συμβατή με το Διεθνές Δίκαιο, το κοινοτικό κεκτημένο και τις αποφάσεις των Διεθνών Δικαστηρίων. Δυστυχώς οι πληροφορίες από την Κύπρο λένε ότι η κυβέρνηση δεν είναι ισχυρή.
Το κακό δεν περιορίζεται στο Κυπριακό. Όπως έχουμε προβλέψει, αποδοχή του σχεδίου Ανάν σημαίνει ότι αμέσως παίρνει σειρά το Αιγαίο για ξεπούλημα. Παραθέτουμε χωρίς σχόλια ένα πρωτοσέλιδο από την κυβερνητική ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ :
“

Στα μουλωχτά αερο-συμφωνία για το Αιγαίο


Για χάρη των Ολυμπιακών Αγώνων η Αθήνα συμφώνησε με την Τουρκία για 5 νέους αεροδιαδρόμους, δυο από τους οποίους επιτρέπουν στην Αγκυρα να ασκεί στρατιωτικές δραστηριότητες στην περιοχή της Λήμνου. ”
Στη Βολιβία ο εμβληματικός (Ινδιάνος) πρόεδρος Έβο Μοράλες επανεξελέγη με αυξημένο ποσοστό 63%, που του επιτρέπει να εφαρμόσει το Σύνταγμα του 2009 και όλες τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που αυτό περιέχει.
Στην Ουρουγουάη εξελέγη πρόεδρος με 53% ο πρώην ηγέτης των ανταρτών Χοσέ Μουχίκα, με πιο μετριοπαθές πρόγραμμα, αλλά με πρώτη του κίνηση να δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζει τους πραξικοπηματίες της Ονδούρας και τις «εκλογές» που αυτοί διοργάνωσαν.
Ούτε την αυλή του δεν μπόρεσε να συμμαζέψει ο διάδοχος του Μπους!
Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ενέκρινε αποζημίωση 3 εκατομμυρίων ευρώ, για το χώρο του Τύμβου των Σαλαμινομάχων, στην εταιρεία «Αρκαδία Α.Ε.», ιδιοκτησίας της οικογένειας του Αχιλλέα Καραμανλή, αντικειμενικής αξίας 19.200 ευρώ! Ο χώρος αυτός -24 στρέμματα- έχει ανακηρυχθεί αρχαιολογικός από το 1965 και ανήκε στο δημόσιο, όμως με απόφαση της χούντας το 1971 χαρίστηκε ουσιαστικά στον Αχιλλέα Καραμανλή, ο οποίος τον διεκδικούσε. Το τραγικό είναι πως, ενώ δικαστικά μπορούσε το δημόσιο να ανακτήσει την περιοχή που δικαιωματικά του ανήκει και ο Νομάρχης Πειραιά (έστω και προεκλογικά) προσπάθησε να προστατέψει το χώρο με περίφραξη από τις καταστροφές που υφίσταται από την εταιρεία «Αρκαδία», ο τελευταίος δέχθηκε επίθεση από το Γ.Γ. του Υπουργείου Πολιτισμού!
Μετά το Ιράκ ο αμερικανικός επεκτατισμός έθεσε το νέο του στόχο, το Ιράν. Γεγονός που έχει συσχετισθεί με τις τελευταίες δυναμικές αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις στην Τεχεράνη, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να είναι πλήρως αληθές, τουλάχιστον προς το παρόν.
Το γρήγορο και νικηφόρο τέλος του εικονικού πολέμου στο Ιράκ ευτυχώς δε συνοδεύτηκε από πλήρη επικράτηση των Η.Π.Α., όπως αποδεικνύει η γνήσια αντίσταση του ιρακινού λαού που κλιμακώνεται. Επόμενος στόχος είναι το Ιράν, μια χώρα που από την εποχή της πτώσης του καθεστώτος του Σάχη και της ανόδου του κινήματος των ισλαμιστών στην εξουσία αποτελεί διακηρυγμένο εχθρό των Η.Π.Α., μόνο και μόνο επειδή δε δέχεται να υπακούσει και να υποταχθεί, ακολουθώντας τη δική της, ανεξάρτητη πορεία.
Ωστόσο, η περίπτωση του Ιράν διαφοροποιείται σημαντικά απ' αυτή του Ιράκ. Σε αντίθεση με το Ιράκ, όπου το καθεστώς ήταν διεφθαρμένο και κατ' ουσία φιλικό προς τις Η.Π.Α., όπως απέδειξαν οι δύο πόλεμοι του Κόλπου, στο Ιράν υπάρχει μια ηγεσία που απ' ότι φαίνεται, είναι ανεξάρτητη και κυρίως ένας λαός περισσότερο ομοιογενής που θα είναι πιο εύκολο ν' αντισταθεί. Επέμβαση των Αμερικάνων θα οδηγούσε σε πόλεμο ολοκληρωτικό, μακράς διαρκείας με ανυπολόγιστο για αυτούς κόστος.
Το Ιράν διαθέτει προϋποθέσεις για να γίνει το νέο Βιετνάμ. Είναι λοιπόν λογικό να αναμένει κανείς αμερικάνικη υποκίνηση για υπονόμευση του φονικού καθεστώτος εκ των έσω, ώστε να το οδηγήσει σε πτώση. Πέρα βέβαια από την προσπάθεια διεθνούς απομόνωσης του μέσω καταγγελιών στη διεθνή κοινή γνώμη και στους διεθνείς οργανισμούς για δήθεν πυρηνικά που διαθέτει, στην οποία επιδίδεται τελευταία η Ουάσιγκτον. Γι' αυτό πολλοί έσπευσαν να συσχετίσουν τις πρόσφατες ογκώδεις και δυναμικές διαδηλώσεις των νέων, κυρίως φοιτητών, στην Τεχεράνη με την επιθετικότητα των Η.Π.Α., ότι δηλαδή είναι υποκινούμενες από τις Η.Π.Α
Το ζήτημα δεν είναι απλό. Σίγουρα οι Η.Π.Α. θέλουν την εσωτερική αναταραχή στο Ιράν και σίγουρα μέσω αυτής επιδιώκουν αλλαγή του καθεστώτος, ώστε χωρίς πολεμική επέμβαση να ενισχύσουν και να επιβάλουν δυνάμεις φιλικές προς αυτούς και το Ισραήλ, τώρα μάλιστα που φέρεται να διαθέτει πυραύλους τόσου βεληνεκούς που να μχορούν να πλήξουν το Τελ Αβίβ. Δεν μπορούν όμως να δημιουργήσουν αναταραχές εκ του μηδενός. Υπάρχει λοιπόν εκεί γνήσια δυσαρέσκεια και κινητοποιήσεις φοιτητών, δηλ. της ανώτερης τάξης που δε μετέχει στην εξουσία.
Πρέπει να θυμηθούμε ότι η επανάσταση κατά του Σάχη ήταν αυθόρμητη και τέθηκε εξαρχής υπό την ηγεσία των σιϊτών μουλάδων. Οι σιϊτες, η αριστερή (ας πούμε) πτέρυγα του Ισλάμ, πάντοτε ήταν μειοψηφία (εκτός από το Ιράν) και πάντοτε τελούσε υπό διωγμό. Στο Ιράν για πρώτη φορά στην ιστορία τους βρέθηκαν να ασκούν εξουσία, γι' αυτό και στην πρώτη φάση πέρα από το κοινωνικό πρόγραμμα τους επιχείρησαν να εφαρμόσουν και το θρησκευτικό του περίβλημα κατά τρόπο θρησκόληπτο. Αυτό άρχισε να μετριάζεται με την επικράτηση των μετριοπαθών του καθεστώτος κάτω από τον πρόεδρο Χαταμί και τους εμπόρους του Μπαζαάρ. Οι αλλαγές όμως είναι αργές και η νεολαία αδημονεί. Αυτό προσπαθούν να εκμεταλλευθούν οι Η.Π.Α. Μόνο που οι διαδηλωτές στρέφονται και εναντίον τους!
Είναι νωρίς για να προδιαγράψουμε τις εξελίξεις εκεί, όμως αυτές δεν πρέπει να είναι και τόσο ευοίωνες για τις Η.Π.Α., έστω κι αν το καθεστώς εμφανίζεται κάπως υποχωρητικό στα λόγια.


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)