ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

Μετά την επιτυχία των Αγγλοαμερικανών να εκτοπίσουν τον Τάσσο Παπαδόπουλο από την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχει διαμορφωθεί στην Κύπρο μια επικίνδυνη πολιτική κατάσταση.
Τον κύριο λόγο στη διαμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής, άρα και στους χειρισμούς του εθνικού θέματος, έχει φυσικά το ΑΚΕΛ, γνωστό ανέκαθεν για τη μειοδοτική του πολιτική, σε βαθμό που πολλοί, όχι μόνο κακοπροαίρετοι, να το κατηγορούν για διαρκή συνεργασία με τους ’γγλους και τώρα για προσπάθεια επαναφοράς του σχεδίου Ανάν μεταμφιεσμένου.
Το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ, που στήριζαν (όσο στήριζαν) τον Τάσσο και την πολιτική του, λόγω της συμμετοχής τους στην κυβέρνηση Χριστόφια, έχουν βάλει πολύ νερό στο κρασί τους και δεν προβάλλουν σοβαρή αντίσταση. Ο δεξιός ΔΗΣΥ είναι ενθουσιασμένος με το Χριστόφια και δεν το κρύβει, όπως δεν το κρύβουν και οι Δυτικοί. Έτσι απομένουν να ασκούν αντιπολίτευση το ΕΥΡΩΚΟ (με τους περιορισμούς που θέτουν οι αυταπάτες του για «ευρωπαϊκή λύση») και οι Οικολόγοι (με τους περιορισμούς που θέτει η συνεργασία τους με τους Ευρωπαίους Πράσινους, φανατικούς αντιπάλους του ελληνισμού σε όλα τα εθνικά μας θέματα).
Η κατάσταση αυτή έχει αποθρασύνει το Χριστόφια, που προχώρησε σε 2 χαρακτηριστικές κινήσεις:

Τα βιβλία του CDRSEE

Το υπουργείο Παιδείας της Κύπρου χαρακτήρισε ως βοηθήματα Ιστορίας, που θα βρίσκονται πλέον στις σχολικές βιβλιοθήκες, 4 εκδόσεις του διαβόητου Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Ν.Α. Ευρώπη (CDRSEE), που χρηματοδοτείται από τα υπουργεία Εξωτερικών των ΗΠΑ, της Γερμανίας και της Βρετανίας, τον κ. Σόρος κ.ά. Τα βιβλία αυτά παρουσιάστηκαν σε συνέντευξη τύπου στη Λευκωσία στις 9/10/2008 από τον εφοπλιστή Κ. Καρρά, τη Χρ. Κουλούρη και κάποιους Τούρκους! Επίκειται επιμόρφωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εκπαιδευτικών με βάση τα 4 αυτά βιβλία! [Σημειωτέον, τα βιβλία αυτά ήδη παρουσιάστηκαν σε Βελιγράδι, Ζάγκρεμπ, Τίρανα, Σεράγεβο και Σκόπια. Στην Ελλάδα δεν τόλμησαν ακόμη, αφού έκαναν ένα βήμα παραπάνω με το βιβλίο της Ρεπούση, που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων.]

Συλλήψεις «αντιφρονούντων»

Την ημέρα της Ανεξαρτησίας, 1η Οκτωβρίου, η Αστυνομία συνέλαβε 16 άτομα, επειδή πριν την έναρξη της παρέλασης μοίραζαν φυλλάδια, με τα οποία κατήγγελλαν την προσπάθεια κατάργησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον ενδοτισμό της κυβέρνησης. Τα 16 άτομα οδηγήθηκαν με χειροπέδες στον αστυνομικό σταθμό, όπου και κακοποιήθηκαν. Όλα τα κόμματα κατηγόρησαν την αστυνομία, πλην του ΑΚΕΛ.
Η αντιδημοκρατική νοοτροπία του ΑΚΕΛ φαίνεται και από τις δηλώσεις του κοινοβουλευτικού του εκπροσώπου Ντ. Κατσουρίδη, ο οποίος στις 19/10/08 κάλεσε τα άλλα κόμματα να εκφράζουν τις διαφωνίες τους μόνο στο Εθνικό Συμβούλιο και να μην τις δημοσιοποιούν στα ΜΜΕ!

Εξασθενεί η διεθνής θέση της Κύπρου

Έτσι έχουμε αρνητικές εξελίξεις και στο διεθνές πεδίο. Την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης ποτέ δεν είχε προσφωνήσει κατοχικός ηγέτης (Ντενκτάς ή Ταλάτ), γιατί αντιδρούσε η κυπριακή κυβέρνηση. Τώρα συνέβη και αυτό, προφανώς με τη συναίνεση του Χριστόφια. Το ψήφισμα της Συνέλευσης, πολύ χειρότερο από κάθε άλλη φορά, καλεί την Τουρκία να … μειώσει (όχι να αποσύρει!!) τα στρατεύματα κατοχής και την Κυπριακή Δημοκρατία να επιτρέψει το ελεύθερο εμπόριο μεταξύ Κατεχομένων και Ε.Ε. από τα λιμάνια της Αμμοχώστου και της Κερύνειας! Στις διαβουλεύσεις για τη σύνταξη αυτού του κατάπτυστου ψηφίσματος συμμετείχε από πλευράς Κύπρου μόνο ο ’. Κυπριανού του ΑΚΕΛ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είναι ένα πολύ καλό ψήφισμα, αποτέλεσμα της ορθής πολιτικής που ακολουθεί ο Χριστόφιας!
Η εχθρική στάση των Δυτικών απέναντι στον ελληνισμό της Κύπρου αποδεικνύεται πλέον ότι δεν οφειλόταν στην «αδιαλλαξία» του Τάσσου, αλλά στην επιδίωξή τους να μετατρέψουν ολόκληρο το νησί σε προτεκτοράτο τους. Γι’ αυτό παρατηρείται το αδιέξοδο στις επαναλαμβανόμενες συναντήσεις των δύο φίλων Χριστόφια και Ταλάτ, το οποίο θα κληθούμε να το ξεπεράσουμε πάλι με νέες δικές μας μονομερείς υποχωρήσεις.
Στις 26 Σεπτεμβρίου, ημέρα Σάββατο και ώρα 6.30 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί η τακτική Σύνοδος του ΑΣΚΕ. Η Σύνοδος θα εκτιμήσει την πολιτική κατάσταση, όπως διαμορφώνεται στην προεκλογική περίοδο, και όλα τα πιθανά μετεκλογικά σενάρια, θα συζητήσει τον απολογισμό της Εκτελεστικής Επιτροπής και θα θέσει τους στόχους του κόμματος για το επόμενο εξάμηνο. Τα άρθρα αυτού του φύλλου της «Ε» να θεωρηθούν εισηγήσεις προς τη Σύνοδο.
Το εσπευσμένο «κλείσιμο» των εθνικών μας θεμάτων με επώδυνο για τον ελληνισμό τρόπο είναι ο κύριος λόγος της ταχείας προώθησης του ΠΑΣΟΚ και των συνεταίρων του στην εξουσία. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σε όλη του τη θητεία ως υπουργός εξωτερικών ακολούθησε πιστά όλες τις εντολές της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα.
Στο κυπριακό όχι απλώς υποστήριξε το κατάπτυστο σχέδιο Ανάν, αλλά ταυτίστηκε με τους Αγγλοαμερικανούς και τους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις απειλές, ώστε ο κυπριακός ελληνισμός να μην το καταψηφίσει. Τώρα, 1 μήνα πριν τις εκλογές, πήγε σαν ένοχος στην Κύπρο για το μνημόσυνο του Γ. Κρανιδιώτη και έφυγε σαν ένοχος. Καμιά συνέντευξη στα ΜΜΕ, συναντήθηκε μόνο κρυφά με όσους απεργάζονται το νέο σχέδιο τύπου Ανάν.
Με την προθυμία που δείχνει ο Χριστόφιας και την αναμενόμενη επίσης πρόθυμη νέα κυβέρνηση της Ελλάδας οι Αγγλοαμερικανοί πιστεύουν βάσιμα ότι μέχρι το Δεκέμβρη θα έχουν συμφωνήσει οι Χριστόφιας-Ταλάτ (συναντώνται πλέον 2 φορές τη βδομάδα αντί της μιας). Η αίσθηση που υπάρχει στην Κύπρο είναι ότι οι συνομιλίες έχουν προχωρήσει πολύ περισσότερο απ’ όσο ανακοινώνεται, ότι το νέο τσιράκι των Αμερικανών που τοποθετήθηκε στη θέση του Γ.Γ. του ΟΗΕ θα επισκεφθεί την Κύπρο, για να επισημοποιήσει τη συμφωνία, και ότι θα επιχειρήσουν να αποφύγουν νέο δημοψήφισμα, περνώντας το νέο σχέδιο μόνο από τη Βουλή. Ας ελπίσουμε ότι για άλλη μια φορά τα σχέδιά τους θα αποτύχουν.
Στο σκοπιανό ο άθλιος Μ. Νίμιτς, τον οποίο εξακολουθούμε να ανεχόμαστε ως μεσολαβητή, έχει καταθέσει τις νέες προτάσεις του, που πάλι δε δόθηκαν στη δημοσιότητα. Θυμίζουμε ότι ο Γ. Παπανδρέου, ως υπουργός εξωτερικών επισκέφθηκε το Μοναστήρι και, αντί να συναντήσει εκπροσώπους της ελληνικής μειονότητας, συνάντησε την οργάνωση των Σκοπιανών που θέλει να «απελευθερώσει» τη «Μακεδονία του Αιγαίου» από τους Έλληνες (!!) και ότι χρηματοδοτούσε το Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων, που σκοπό έχει την αναγνώριση της «σλαβόφωνης μειονότητας» στην Ελλάδα, της οποίας το ελληνικό κράτος στερεί τα δικαιώματα!! Αλλά και οι υποψήφιοι συνεταίροι του δεν πάνε πίσω. Ο Αλ. Τσίπρας, ως γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΝ ισχυριζόταν ότι είναι αυτονόητο δικαίωμα των Σκοπιανών να χρησιμοποιούν το όνομα «Μακεδονία», ο δε Μ. Τρεμόπουλος υπήρξε τρόφιμος του Σόρος, του κυριότερου χρηματοδότη των Σκοπιανών! (βλ. ΑΣΚΕ-5, σελ. 72-73) Με τα δεδομένα αυτά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος η νέα ελληνική κυβέρνηση να υποχωρήσει από τη σημερινή γραμμή και να δεχθεί π.χ. τη διπλή ονομασία ή να ανεχθεί την αναγνώριση «μακεδονικής» εθνικότητας και «μακεδονικής» γλώσσας.
Μόλις κλείσουν το κυπριακό και το σκοπιανό, οι Αμερικανοί θα υπαγορεύσουν στο Γ. Παπανδρέου να κλείσει και τις «εκκρεμότητες» του Αιγαίου. Θυμίζουμε ότι η κυβέρνηση Σημίτη-Γιωργάκη ήταν έτοιμη για συμφωνία-πακέτο για το Αιγαίο, σύμφωνα με τα συμφέροντα ΗΠΑ και Τουρκίας, την οποία δίστασε να παρουσιάσει πριν τις εκλογές του 2004. Και μετά το Αιγαίο σκοπεύουν να βάλουν στο χέρι και την ελληνική Θράκη, όπου ήδη αλωνίζει το τουρκικό προξενείο. Ο Γ. Παπανδρέου έχει δηλώσει ότι δεν έχει αντίρρηση να μετονομαστεί η μουσουλμανική (όπως την ονομάζει η Συνθήκη της Λοζάνης) μειονότητα της Ελλάδας σε τουρκική(!), ότι δεν είναι δογματικός με τα σύνορα(!!), ότι δεν έχει αντίρρηση να λέγονται τα στενά «τουρκικά»(!), ότι δεν μπορούμε για μερικές βραχονησίδες να χαλάμε τις σχέσεις μας με την Τουρκία και πολλά άλλα, για τα οποία οι Τούρκοι τον ευγνωμονούν.
Αν για όλα τα παραπάνω η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κρύβει τις προθέσεις της, σε ένα ζήτημα ήταν αποκαλυπτική: τη συμμόρφωση προς τις αμερικανικές υποδείξεις για κλείσιμο όλων των ανοιγμάτων προς τη Ρωσία, που έκαναν προηγούμενες κυβερνήσεις τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Ν.Δ. Ήδη δήλωσε ότι θα ζητήσει επανεξέταση της συμφωνίας για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, που στην πράξη σημαίνει πάγωμα μιας συμφωνίας πολύ χρήσιμης για τη χώρα μας εθνικά, γεωστρατηγικά, ενεργειακά και οικονομικά. Η δικαιολογία είναι η προστασία του περιβάλλοντος, που φυσικά δε στέκει, αφού πρόκειται για αγωγό μεταφοράς και όχι για βιομηχανική εγκατάσταση που μπορεί να ρυπαίνει με τα απόβλητά της. Φυσικά, κατά τον κ. Γ. Παπανδρέου, οι αγωγοί αμερικανοτουρκικών συμφερόντων δε δημιουργούν κανένα περιβαλλοντικό πρόβλημα.
Από τις 5 Οκτωβρίου τα εθνικά μας θέματα μπαίνουν σε επικίνδυνη τροχιά. Κάθε Έλληνας πολίτης που αγαπά τον τόπο του, κάθε πατριωτικός φορέας πρέπει άμεσα να κινητοποιηθούν, ώστε η υποτέλεια των κυβερνώντων να μη μας οδηγήσει άλλη μια φορά σε ανεπανόρθωτη ζημιά.
[Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" της 4/3/07]

Η κρίση στον χώρο της Παιδείας και ειδικότερα της εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι γεγονός πανθομολογούμενο. Τα προβλήματα της πρωτοβάθμιας διεφάνησαν με αφορμή τη μακρόχρονη απεργία των λειτουργών της. Αυτά της δευτεροβάθμιας συμποσούνται στην έλλειψη ενιαίου οράματος, άρα και σχεδιασμού, και στη μοναδική, σχεδόν, στόχευση στην εισαγωγή των μαθητών σε σχολές της τριτοβάθμιας. Όσο γι' αυτήν, όλοι μας είμαστε μάρτυρες μιας άνευ προηγουμένου αναστάτωσης που περιληπτικά συγκεκριμενοποιείται στην αντίθεση των περισσότερων διδασκόντων και των φοιτητών στο άρθρο 16 και στο ζήτημα της αμφισβήτησης του πανεπιστημιακού ασύλου.
Φυσικά, τα προβλήματα της εκπαίδευσης (για την ευρύτερη Παιδεία ούτε λόγος...) είναι πολύ περισσότερα και βαθύτερα. Και με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα πολλοί πιστεύουν ότι, επιτέλους, άρχισε ή, έστω, θα αρχίσει σύντομα να διατυπώνεται πλούσιος προβληματισμός και ότι θα
οδηγηθούμε έτσι σε κάποιες λύσεις. Αποψη μάλλον αδικαιολόγητα αισιόδοξη, αν λάβουμε υπόψη τον «διάλογο» που υποτίθεται ότι διεξήχθη και αυτούς που, υποτίθεται, έλαβαν μέρος. Και αυτό, διότι το μέγα ερώτημα είναι ποιοι θα συνομιλήσουν ή ποιοι θα προτείνουν λύσεις;
Ως το κατεξοχήν εθνικό θέμα θα έπρεπε να απασχολεί σοβαρά τα κόμματα, ιδιαίτερα αυτά που με τους κατάλληλους χειρισμούς μονοπωλούν την κυβερνητική εξουσία. Τα απασχολεί όμως; Η ΝΔ δηλώνει ότι προχωρεί στις «αναγκαίες» μεταρρυθμίσεις. Και το μόνο της επίτευγμα είναι η θεσμοθέτηση της υποχρεωτικής διδασκαλίας της... τουρκικής γλώσσας και η κλιμακούμενη αποδυνάμωση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας. Το ΠΑΣΟΚ υπόσχεται ανάλογους εκσυγχρονισμούς, που ελησμόνησε να τους εκδιπλώσει όσο βρισκόταν στην εξουσία. Και ως πρώτο δείγμα, σημαίνον στέλεχος της γεωργακικής του περιόδου συμμετέχει στο πόνημα περί νέας οπτικής για την ιστορία των Βαλκανίων,
σύμφωνα με τις προδιαγραφές των υπουργείων Εξωτερικών των ΗΠΑ, Αγγλίας κ.λπ., καθώς και του διαβόητου Σόρος! Και μόνο το ότι πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας είναι ο εκλεκτός και των δύο κ. Βερέμης αρκεί να καταδείξει τι μπορούμε να περιμένουμε απ' αυτά τα κόμματα.
Θα μπορούσε κάποιος να ελπίζει στις προτάσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας... Το μεγαλυτερο μέρος όμως των διδασκόντων έχει άλλα ενδιαφέροντα: θέσεις, θεσούλες, κομματική ευαρέσκεια, βολικές διασυνδέσεις και, κυρίως, συμμετοχή στα καρποφόρα ευρωπαϊκά «προγράμματα». Όσο για τους φοιτητές, δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να προτείνουν σοβαρές λύσεις υπό τις παρούσες συνθήκες (ανυπαρξία ΕΦΕΕ και πραγματικών φοιτητικών συλλόγων, κομματικές παρατάξεις, αποχή της μεγάλης πλειονότητας των φοιτητών κ.λπ.). Τουλάχιστον όμως θέτουν το πρόβλημα.
Θα μπορούσαν, ως εκ της θέσεως και των γνώσεών τους, να αποτελούν
αξιόπιστη πηγή προτάσεων οι εκπαιδευτικοί της μέσης και δημοτικής βαθμίδας. «Κατόρθωσε όμως η Πολιτεία να τους έχει εξουθενώσει τόσο, οικονομικά και κοινωνικά, ώστε έχοντας χάσει, σχεδόν, την αυτοεκτίμησή τους, να περιορίζονται μόνο στον αγώνα για την επιβίωσή τους».
Μήπως θα μπορούσαν οι «διανοούμενοι»; Είναι τόσο διαφορετικών αποκλίσεων οι πάτρωνες των περισσότερων, ώστε, προκειμένου να αποφύγουμε τον θόρυβο της Βαβέλ, ας τους αγνοήσουμε, μέχρι να υψώσουν το ανάστημά τους οι πραγματικοί που τώρα δε διαθέτουν βήμα φωνής, τουλάχιστον αποτελεσματικό.
Δεν εξαντλείται στα παραπάνω ο κατάλογος. Αρκούν όμως για να φανεί ότι ούτε διάλογος μπορεί να διεξαχθεί με τα σημερινά δεδομένα ούτε, πολύ περισσότερο, να οδηγήσει οε κάποια, έστω μίνιμουμ αποτελέσματα.
Ας υποθέταμε, όμως, ότι παρά ταύτα όλοι θα υπερέβαιναν εαυτούς και θα κατέληγαν οε λύσεις σύμφωνες με τις μύχιες ελπίδες και ευχές όσων
γνήσια αγωνιούν. Τι θα γινόταν; Θα μπορούσαν να εφαρμοσθούν και να καρπίσουν μέσα σε μια κοινωνία όπου τα πάντα είναι διαλυμένα, όπου κυριαρχεί η διαφθορά και η αδιαφορία για τα πάντα, εκτός από την «τσέπη»; Πόσο θα άντεχε μια τέτοια όαση στην έρημο της κοινωνίας μας;
Δεν γίνεται, λοιπόν, τίποτα; Όχι, βέβαια. Μπορούμε να κάνουμε πολλά, υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι τα επιμέρους, ακόμη και τα σπουδαιότερα, μπορούν να βελτιωθούν, όταν η προσπάθεια στοχεύει σε όλα τα πεδία της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Όταν δυνάμεις της κοινωνίας, που τώρα δύσκολα μπορούν να ακουστούν, αποτινάξουν τους πάτρωνες και προστάτες και τους εδώ μηχανισμούς τους και επιχειρήσουν συνολική αναβάθμιση της κοινωνίας μας όπως αναλυτικότερα έχουμε γράψει στο «ΠΑΡΟΝ». Αλλιώς θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο.
Στις 8 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε σύνοδος του ΑΣΚΕ, που ανέλυσε τη σημερινή πολιτική κατάσταση, έκανε απολογισμό της δραστηριό-τητας του κόμματος για το τελευταίο 4μηνο και σχεδίασε την πορεία για τους επόμενους μήνες. Οι πολιτικές αναλύσεις περιλαμβάνονται στα άλλα άρθρα της «Ε». Στο κείμενο αυτό αναφερόμαστε στη δραστηριότητα του ΑΣΚΕ.

1) Η Εκτελεστική Επιτροπή συνεδριάζει τακτικά κάθε Δευτέρα στις 9 μ.μ. και ασχολείται κυρίως με πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα. Υπενθυμίζουμε ότι οι συνεδριάσεις της είναι ανοικτές για τα μέλη και τους φίλους του ΑΣΚΕ.

2) Η Νεολαία του ΑΣΚΕ, μετά τη μικρή διακοπή που γίνεται πάντα κατά την εξεταστική περόδο, έχει ξεκινήσει πάλι τις συνεδριάσεις της κάθε Πέμπτη 8-10 μ.μ. και σ’ αυτή τη φάση ασχολείται κυρίως με ζητήματα εκπαίδευσης. Καλούμε τους νέους φίλους του ΑΣΚΕ να πλαισιώσουν την ολιγάριθμη, προς το παρόν, οργανωμένη νεολαία μας, ώστε να κάνει πιο αισθητή την παρουσία της στους χώρους μόρφωσης και εργασίας των νέων.

3) Το Διαδίκτυο είναι ένα σημαντικό μέσο για την προβολή των θέσεων του ΑΣΚΕ, λόγω της προκλητικής άρνησης των ΜΜΕ να περάσουν έστω και μέρος μιας ανακοίνωσης του ΑΣΚΕ, ενώ δημοσιεύουν ανακοινώσεις άλλων κομμάτων της ίδιας τάξεως μεγέθους με το ΑΣΚΕ, ακόμη και άρθρα πολιτών, που εκφράζουν μόνο τον εαυτό τους. Την ιστοσελίδα του ΑΣΚΕ επισκέφτηκαν από 1/1/05 μέχρι 12/11/05 10442 επισκέπτες, τουλάχιστον μία φορά ο καθένας, ενώ όλο το 2004 με τις 2 εκλογές, οπότε το ενδιαφέρον κορυφώνεται, οι επισκέπτες ήταν 9393, δηλ. ο μέσος όρος αυξήθηκε από 27 επισκέπτες τη μέρα σε 34. Ιδιαίτερα αυξημένος είναι ο μέσος όρος τους 2 τελευταίους μήνες (64 ανά μέρα τον Οκτώβριο και 66 το Νοέμβριο).

4) Οικονομικά του ΑΣΚΕ: Τα έξοδα των εθνικών εκλογών ήσαν 25.640 ευρώ και τα έσοδα (υπενθυμίζουμε ότι είναι μόνο οι συνδρομές μελών και φίλων) 18.140, χρέος 7.500. Στις ευρωεκλογές τα έξοδα 17.434, τα έσοδα 7434, χρέος 10.000. Σύνολο χρεών 17.500. Μέχρι τώρα εξοφλήθηκαν 8.700 και απέμεινε χρέος 8.800 ευρώ. Γίνεται έκκληση στα μέλη και τους φίλους να μην παραλείπουν να προσφέρουν τακτικά τη συνδρομή τους, ώστε να εξοφλήσουμε το ταχύτερο δυνατό και το υπόλοιπο χρέος και να συνεχίσουμε απρόσκοπτα τις δραστηριότητές μας.

5) Εκδόσεις του ΑΣΚΕ: Μέσα στον Οκτώβριο κυκλοφόρησαν σε Β΄ έκδοση το ΑΣΚΕ-1, με κείμενα της περιόδου 1983-84 (αντιπαράθεση μέσα στο ΠΑΣΟΚ και ίδρυση του ΑΣΚΕ) και το ΑΣΚΕ-3 για την Κύπρο, με καινούργια στοιχεία που προέκυψαν στα 2 χρόνια που μεσολάβησαν από την Α΄ έκδοση. Τώρα βρισκόμαστε στην τελευταία φάση του ΑΣΚΕ-4 για την ΕΟΚ/Ε.Ε..

6) Η «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ» του ΑΣΚΕ κυκλοφορεί κάθε 2 μήνες, με θέματα κυρίως της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας. Οποιοδήποτε υλικό θεωρεί κάποιος αναγνώστης ότι είναι χρήσιμο για την «Ε» μπορεί να το στέλνει στην Ε.Ε.
7) Συνεντεύξεις: Τη Δευτέρα 31/10/05 στην τακτική εκπομπή του δημοσιογράφου Χρ. Πηγαδίτη 8-9 μ.μ. στο HIGH TV καλεσμένοι ήταν ο πτέραρχος ε.α. Ν. Παπαδόπουλος, τ. μέλος της Επιτροπής Προγράμματος της Ν.Δ. και τ. νομάρχης και ο Ν. Καργόπουλος, εκπρόσωπος του ΑΣΚΕ. Η συζήτηση ήταν κυρίως για την οικονομία και τα εθνικά θέματα και η κασέτα με όλη τη συνέντευξη είναι στη διάθεση των αναγνωστών της «Ε».
Επίσης συνέντευξη στο ΡΑΔΙΟ ΑΚΡΙΤΕΣ της Θεσσαλονίκης στο δημοσιογράφο Γαβρ. Αβραμί-δη έδωσε το μέλος της Ε.Ε. του ΑΣΚΕ Σ. Στενός

8) Στις 22 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε στα γραφεία μας η ετήσια συνεστίαση του ΑΣΚΕ, που κρίνεται ιδιαίτερα επιτυχής. Παραβρέθηκαν πολλοί φίλοι, το πολιτικό περιεχόμενο ήταν πλούσιο και το κέφι μεγάλο, που δημιούργησαν η ζωντανή μουσική που μας προσέφερε η νεολαία μας και οι χοροί που ακολούθησαν.
9) Η έντονη εσωκομματική δραστηριότητα το τελευταίο διάστημα δε μας επέτρεψε τη ζωντανή επικοινωνία μας με τον κόσμο σε ανοιχτούς χώρους. Έτσι στη σύνοδο της 8/10 αποφασίσαμε, μόλις ολοκληρωθεί το ΑΣΚΕ-4, να βγάλουμε νέα προκήρυξη και νέα αφίσα και να επαναλάβουμε τις εξορμήσεις μας τόσο στις συνοικίες του Λεκανοπεδίου όσο και στις άλλες περιοχές της χώρας, είτε με τα ιδιωτικά μας αυτοκίνητα είτε με πούλμαν.

10) Όπως είναι γνωστό, το ΑΣΚΕ συμμετέχει στη Συντονιστική Επιτροπή Υπεράσπισης του Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο και στην Επιτροπή Αλληλεγγύης προς τους πολιτικούς κρατούμενους της Τουρκίας και του Κουρδιστάν. Στις 5 Δεκεμβρίου πραγματοποιείται εκδήλωση για την Κύπρο στην αίθουσα της ΟΚΟΕ, οδός Κέκρωπος, στην Πλάκα.

11) Όπως κάθε χρόνο, το ΑΣΚΕ πήρε μέρος στον εορτασμό και στην πορεία του Πολυτεχνείου, γιατί θέλει πάντα να θυμάται και να τιμά τον αγώνα κατά της δικτατορίας, παρά τις ασχημίες που παρατηρούνται κάθε χρόνο κατά τον 3ήμερο εορτασμό. Στην πορεία συμμετέχουμε χωρίς κομματικά διακριτικά και ενισχύουμε το μπλοκ του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέ-ντων Αντιστασιακών 1967-74.
’ρθρο του ΑΣΚΕ σχετικό με τη μεταπολίτευση του 1974 δημοσιεύεται στο επόμενο τεύχος του πολύ καλού νέου περιοδικού «Manifesto» (ένθετο σ’ αυτό το φύλλο της «Ε»).

12) Μέρες Βιβλιοθήκης: Ως απάντηση στη συστηματική προσπάθεια που γίνεται να ξεκοπεί ο ελληνικός λαός από την ιστορία του και τον πολιτισμό του και διαθέτοντας πλέον μια πλούσια βιβλιοθήκη, το ΑΣΚΕ αποφάσισε να προσφέρει τη μικρή του συμβολή, καθιερώνοντας μια μέρα βιβλιοθήκης κάθε μήνα, μέρα Τετάρτη 7.30-9.30 μ.μ., κατά την οποία γίνεται συζήτηση σε θέματα ιστορίας, λογοτεχνίας κλπ.


Βυζάντιο και νέος ελληνισμός

Η πρώτη «μέρα βιβλιοθήκης», Τετάρτη 9 Νοεμβρίου, αφιερώθηκε στην ιστορία του Βυζαντίου (330-1453 μ.Χ.) και τη διαμόρφωση του Νέου Ελληνισμού, με λεπτομερέστερες αναφορές στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας (1204-1261) και το Κίνημα των Ζηλωτών της Θεσσαλονίκης (1342-1349), που έχουν, κατά τη γνώμη μας, ιδιαίτερη σημασία για σήμερα. Η συζήτηση ήταν πλούσια σε περιεχόμενο, με μεγάλη συμμετοχή, αν και διήρκεσε περισσότερο χρόνο από τον προγραμματισμένο και δεν έγιναν τα απαραίτητα διαλείμματα. Αυτά θα ληφθούν υπόψη για τις επόμενες συζητήσεις.
Οι εισηγήσεις έχουν καταγραφεί σε DVD και είναι στη διάθεση των φίλων που δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν τη συζήτηση.


Η ελληνική λογοτεχνία το 19ο αιώνα

Η επόμενη συζήτηση θα γίνει την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου, 7.30-9.30 μ.μ. με θέμα την πνευματική και λογοτεχνική εικόνα στην Ελλάδα το 19ο αιώνα και ειδικές αναφορές στο Διονύσιο Σολωμό και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Η μεθεπόμενη ορίστηκε για τις Ιανουαρίου, με θέμα που θα ανακοινωθεί εγκαίρως.
Αρχές Μάη στο Βίλνιους, την πρωτεύουσα της Λιθουανίας, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντικ Τσένι εξαπέλυσε σκληρή κριτική για την πολιτική που ακολουθεί η Μόσχα στα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ενεργειακών αποθεμάτων. Φυσικά, η Ουάσινγκτον δεν ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το έχει αποδείξει άλλωστε πολλές φορές. Απλά ξεκίνησε ένα νέο ψυχρό πόλεμο προς την ατίθαση ρωσική ηγεσία, που, βασιζόμενη στο ανεκτίμητο για την εποχή πλεονέκτημα του ρωσικού ενεργειακού πλούτου, αρνείται να δεχθεί υποδείξεις για το Ιράν, την Παλαιστίνη και άλλα θέματα. Εξ άλλου, η αμερικανορωσική σύγκρουση κλιμακώνεται, εξ αιτίας της κούρσας για τον έλεγχο των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών.
Στη σύνοδο του Βίλνιους συμμετείχαν οι χώρες της Βαλτικής, η Ουκρανία, η Γεωργία και η Μολδαβία, που πρωταγωνιστούν στην αμερικάνικη εκστρατεία στροφής των σοβιετικών δορυφόρων προς τη Δύση.
Επίσης, η Κυβέρνηση του Καζακστάν ενδιαφέρεται για την κατασκευή αγωγού, που, παρακάμπτοντας τη Ρωσία, θα καταλήγει στην Ευρώπη μέσω Αζερμπαϊτζάν, Γεωργίας και Τουρκίας. Ο Τσένι πέρασε και από την Αστάνα, πρωτεύουσα του Καζακστάν, προφανώς για να ενισχύσει και να καθοδηγήσει την όλη υπόθεση.
Σύσσωμος ο ρωσικός τύπος αντέδρασε με πρωτόγνωρους χαρακτηρισμούς στις αμερικανικές επεμβάσεις και μεθοδεύσεις μέσω Τσένι, του οποίου η ομιλία στη Λιθουανική πρωτεύουσα, παραλληλίστηκε με την ομιλία του Τσόρτσιλ στο Μισούρι το 1946, όταν ανακοίνωσε ότι «ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα διχάζει την Ανατολική Ευρώπη από τον υπόλοιπο κόσμο» και ξεκίνησε τον Ψυχρό Πόλεμο. Όλοι οι Ρώσοι δημοσιογράφοι χαρακτήρισαν την ομιλία Τσένι εχθρική ενέργεια.

Η οικονομική κρίση ήταν η αναμενόμενη κατάληξη του νεοφιλελευθερισμού, που ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1980 στις ΗΠΑ και τη Βρετανία (Ρήγκαν, Θάτσερ). Επεκτάθηκε και επιβλήθηκε στους λαούς μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, μέσω των υπερεθνικών οργανισμών (ΔΝΤ, Ε.Ε. Διεθνής Τράπεζα κ.λπ.), στους οποίους οι κυβερνήσεις και οι άρχουσες τάξεις ομόθυμα εκχώρησαν το δικαίωμα των εθνικών αποφάσεων για τις οικονομίες και τις κοινωνίες τους, εξασφαλίζοντας έτσι το μερίδιό τους και τη διαιώνισή τους.
Οι οργανισμοί αυτοί, όργανα του τραπεζικού και κερδοσκοπικού κεφαλαίου, ανέθεσαν στους τραπεζίτες την άσκηση της νομισματικής και οικονομικής πολιτικής που θα έπρεπε να επιβληθεί στις χώρες και στις κοινωνίες τους.

Καταναλωτισμός

Η συνταγή ήταν αναδιανομή του πλούτου υπέρ των ολίγων με τη μείωση μισθών, συντάξεων κοινωνικών παροχών κ.λπ. Επίσης, αποψίλωση του κράτους από την επιχειρηματική και κοινωνική δράση και η υπερχρέωσή του, ώστε να εμφανίζεται σε πλήρη αδυναμία παρέμβασης στην κοινωνία. Σε αντίβαρο προωθήθηκε ο αλόγιστος καταναλωτισμός με τη χορήγηση αφειδώς τραπεζικών δανείων, ώστε να δημιουργηθεί κλίμα τεχνητής ευμάρειας και να αποσβέννυται πρόσκαιρα η αίσθηση της αδικίας, της αγανάκτησης και της κοινωνικής αντίδρασης, ενώ παράλληλα τα κέρδη και η αναδιανομή υπέρ του τραπεζικού κεφαλαίου πολλαπλασιάζονταν. Στη χώρα μας η συνέπεια ήταν να πολλαπλασιαστούν οι εισαγωγές, τα ελλείμματα και τα χρέη, δημόσιο και ιδιωτικό.
Οι τράπεζες είναι ο βασικός πυλώνας και εγγυητής του νεοφιλελεύθερου συστήματος και ασκούν εξουσία, υπερβαίνοντας τις κυβερνήσεις.

Αφαίμαξη χωρών και κοινωνιών

Η συνεχής αφαίμαξη των πολλών και η απληστία των τραπεζών οδήγησαν πολλές απ’ αυτές σε κατάρρευση, επειδή δάνειζαν αφειδώς σε ανθρώπους που δεν μπορούσαν να πληρώσουν. Το ίδιο συνέβη και με τις χώρες που βάσισαν την ανάπτυξή τους στον υπερδανεισμό, όπως η Ιρλανδία, η Ισλανδία και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Φυσικά, τα στελέχη και οι μέτοχοι των τραπεζών δε διανοήθηκαν ούτε διανοούνται, ούτε φυσικά καμία κυβέρνηση τους υποχρεώνει να πληρώσουν τις ζημιές από τις θηριώδεις αμοιβές και τα κέρδη τους. Αντίθετα οι κυβερνήσεις της Δύσης, πιστές και αμετανόητες μέχρι τέλους στο νεοφιλελευθερο σύστημα, σπεύδουν να επιχορηγήσουν τις τράπεζες, χωρίς κανένα ουσιαστικά δημόσιο έλεγχο, επιβαρύνοντας τους πολλούς. Και αφού αυτές πάρουν τεράστια ποσά, ζητούν κι άλλα, απειλώντας και κινδυνολογώντας με χρεοκοπία.
Δραττόμενες της «ευκαιρίας», ανασύρανε τα «ανοίγματα» των θυγατρικών τους τραπεζών στην Αν. Ευρώπη, όπου δάνειζαν ασύστολα, και θεωρούν δικαίωμά τους να διοχετεύσουν εκεί τις κρατικές ενισχύσεις και μάλιστα με πλήρη κάλυψή τους από το μη εξαιρετέο κ. Αλμούνια.
Αντίθετα, Κομισιόν, ΟΟΣΑ και άλλα «ευαγή» καπιταλιστικά ιδρύματα, μαζί με το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, «συνιστούν» για την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία, και για μια ακόμη φορά, λιτότητα, περικοπή συντάξεων και μισθών, ιδιωτικοποιήσεις, αύξηση ασφαλιστικών εισφορών και ορίων ηλικίας, ανασφάλιστη εργασία κ.λπ.. Αυτοί οι αμετανόητοι και αχόρταγοι που προκάλεσαν την κρίση, αντί να τονώσουν τη ζήτηση με ενίσχυση των εισοδημάτων, εξακολουθούν να ζητούν σαν βρυκόλακες ακόμη μεγαλύτερη αφαίμαξη, για να αυξήσουν τα υπερκέρδη τους.

Οι αυτοκινητοβιομηχανίες

Στο «κόλπο» μπήκαν και οι βιομηχανίες αυτοκινήτων της Δύσης, απειλώντας με εκατόμβες απολύσεων, αν δεν εισπράξουν και αυτές τις κρατικές ενισχύσεις. Το τραγελαφικό είναι ότι η «στήριξη» αυτή χαρακτηρίζεται «εθνικισμός» από τους τραπεζίτες, επειδή τους στερεί το «δικαίωμα» του δανεισμού και του δικού τους κέρδους, όπως εθνικισμό αποκαλούν κάθε μέτρο προστασίας της εθνικής παραγωγής που αποπειράθηκαν Γαλλία και ΗΠΑ.
Στην Ε.Ε., μάλιστα, οι τραπεζίτες «συνιστούν» και η Κομισιόν μας «προτείνει» το μέτρο της απόσυρσης. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα, που δεν έχει ελέω Ε.Ε. όχι αυτοκινητοβιομηχανία, αλλά ούτε καν κάποια αξιόλογη βιομηχανία, θα πρέπει να δανεισθεί (κράτος, λόγω των κινήτρων, και καταναλωτές) πέραν του δυσθεώρητου χρέους της, για να χρηματοδοτήσει τις βιομηχανίες αυτοκινήτων των χωρών που οι κυβερνήσεις τους πρωτοστάτησαν στην οικοδόμηση του νεοφιλελευθερισμού, δηλ. της πιο άγριας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που στη χώρα μας πραγματοποιείται μέσω της Ε.Ε.
Οι κρατικές ενισχύσεις των τραπεζών, της αυτοκινητοβιομηχανίας και άλλων επιχειρήσεων, με στόχο να μη θιγεί το νεοφιλελεύθερο σύστημα, αποτελούν το σύγχρονο πίθο των Δαναΐδων.
Η τωρινή καπιταλιστική κρίση θα αποδειχθεί βαθύτερη και ευρύτερη αυτής του 1929, επειδή αντιμετωπίζεται από τους νεοφιλελεύθερους με συνεχή αφαίμαξη της αγοραστικής δύναμης και την εξαθλίωση των πολλών και όχι, όπως τότε, με αναδιανομή του πλούτου υπέρ τους, για την τόνωση της ζήτησης με κρατική παρέμβαση, σύμφωνα με τις αντιλήψεις του Κέυνς. Γι΄ αυτό η τωρινή κρίση δεν μπορεί να λυθεί από τους λίγους. Ελπίζουμε να λυθεί από τους πολλούς.
Το ζήτημα των συνεργασιών το έχουμε ξεκαθαρίσει εδώ και καιρό στο ΑΣΚΕ. Επειδή, όμως, τον τελευταίο καιρό έχουν πλησιάσει το ΑΣΚΕ πολλοί καινούργιοι φίλοι και θέτουν το ζήτημα και εν όψει των εκλογών της 7ης Μαρτίου κρίνουμε ότι δρέπει να επαναλάβουμε τη θέση μας.
1) Το ΑΣΚΕ πάντοτε επιδιώκει την ευρύτερη δυνατή συνεργασία με όλες τις δυνάμεις με τις οποίες υπάρχει κάποιος κοινός στόχος, χωρίς να εξαιρούμε ακόμη και μέλη του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ. Έχουμε εργαστεί και εργαζόμαστε προς αυτή την κατεύθυνση σε πολλά ζητήματα, όπως πχ. για την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ε.Ε., την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, το ασφαλιστικό και τo εργασιακό νομοσχέδιο, τη συμπαράσταση προς τον Α. Οτσαλάν, τους Τούρκους απεργούς πείνας, τον παλαιστινιακό και τον ιρακινό λαό, στις συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις. Έτσι λειτουργούμε και σε όλους τους φορείς, όπου συμμετέχουν μέλη μας.
2) Από αυτή τη δραστηριότητα το ΑΣΚΕ ποτέ δεν προσπαθεί να αποκομίσει μικροκομματικά οφέλη. Για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία γι' αυτό, κανένα μέλος του ΑΣΚΕ δεν επιδιώκει την εκλογή του σε Συμβούλια (εξαίρεση ο ΣΦΕΑ), αντιθέτως προς ό,τι κάνουν ΟΛΑ τα υπόλοιπα κόμματα, μικρά ή μεγάλα. Η θέση μας αυτή, μάλιστα, κρίνεται υπερβολική και απόλυτη από πολλούς φίλους, που μας έχουν ζητήσει να την επανεξετάσουμε. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούμε στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.
3) Οι εθνικές βουλευτικές εκλογές είναι μια πολύ σοβαρότερη υπόθεση. Δεν εκφράζεται απλώς μια διαμαρτυρία ή μεμονωμένη επιδίωξη. Δεν αρκεί να αρνείσαι τη σημερινή κατάσταση, αλλά πρέπει πεις και τι προτείνεις στη θέση της. Κάθε πολιτική δύναμη, από τη μεγαλύτερη μέχρι την ελάχιστη, αν δεν εξαπατά, πρέπει να παρουσιάζει την πρόταση της, το πρόγραμμά της για το μέλλον της χώρας και να επιδίωκει συνεργασίες μόνο στο βαθμό που υπάρχει προγραμματική σύγκλιση. Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει πχ. την εκλογική συνεργασία του ΣΥΝ με την ΑΚΟΑ ή τους Ενεργούς Πολίτες του Μ. Γλέζου, αφού οι δυνάμεις αυτές συγκλίνουν προγραμματικά.
4) Το ΑΣΚΕ είναι γνωστό ότι δε βυζαντινολογεί, δε στέκεται σε άσκοπες ή ασήμαντες θεωρητικολογίες, ούτε επιδιώκει βουλευτικές έδρες με τρόπο που να αντιβαίνει προς τις αρχές του. Προτείνει ένα απλό πλαίσιο 4 βασικών αρχών (βλ. κύριο άρθρο),που, κατά τη γνώμη μας, είναι το μόνο «που μπορεί να προσδώσει μια άλλη προοπτική.
Δυστυχώς, καμιά άλλη πολιτική δύναμη δεν αποδέχεται αυτό το πλαίσιο, ως αποτέλεσμα ξένων επιρροών και εξαρτήσεων όλου του πολιτικού μας φάσματος, από τη δεξιά μέχρι την αριστερά, σε όλο το βάθος της νεώτερης ιστορίας μας. Βεβαίως δεν ταυτίζουμε τα δύο μεγάλα κόμματα με τα μικρότερα, που έχουν και θετικές πλευρές στην πολιτική τους. Πιο συγκεκριμένα:
α) Το ΚΚΕ αντιμάχεται σαφώς το σημερινό σύστημα, αλλά το κοινωνικό του πρότυπο παραμένει αυτό που διαμορφώθηκε, απέτυχε και κατέρρευσε στην Αν. Ευρώπη, πρότυπο του οποίου ήταν απολογητής σε όλη την ιστορία του. Το ΑΣΚΕ θεωρεί ότι το πρότυπο αυτό μικρή σχέση είχε με το σοσιαλισμό, γι' αυτό και είχαμε προβλέψει την κατάρρευσή του Καταπατούσε τις θεμελιώδεις-ελεΰθερίες και οι πολίτες δεν είχαν συμμετοχή στην άσκηση και νομή της εξουσίας και τη λήψη των αποφάσεων, που ήταν προνόμιο μιας ολιγάριθμης κάστας. Η μονοκομματική αντίληψη εκφράζεται και στη δράση του ΚΚΕ σε μαζικούς χώρους. Υπάρχουν, βεβαίως, και καλύτερες συμπεριφορές, κυρίως από τους αγωνιστές που έχουν θυσιάσει πολλά στον αγώνα, αλλά, δυστυχώς, αυτή είναι η κυρίαρχη αντίληψη. Γι' αυτό το ΚΚΕ, με το σημερινό του χαρακτήρα, δεν πρόκειται να εκφράσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα. Οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας μετώπου με ηγεμονική δύναμη το ΚΚΕ δε θα έχει επιτυχία. Ακόμη και ψηφοφόροι που σήμερα υποστηρίζουν το ΚΚΕ, ως το πιο οργανωμένο και πιο αντιπολιτευόμενο από τα μεσαίου μεγέθους κόμματα, δε θα το ψήφιζαν, εάν επρόκειτο να κυβερνήσει την Ελλάδα. Αλλά, κι αν αυτή η πρόβλεψη δεν είναι σωστή, μια τέτοια προοπτική δεν εκφράζει καθόλου το ΑΣΚΕ. Γι' αυτό το ΑΣΚΕ δεν αποδέχτηκε την πρόταση εκλογικής συνεργασίας που είχε από το ΚΚΕ, παρότι την εκτιμήσαμε θετικά.
β) Ο ΣΥΝ εκφράζει ένα μωσαϊκό αντιλήψεων και κανείς δε γνωρίζει αν είναι στην αντιπολίτευση ή στη συμπολίτευση, αν είναι υπέρ ή κατά του σημερινού συστήματος. Στο καθοριστικό ζήτημα της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ε.Ε. είναι υπέρμαχος και, το χειρότερο, καλλιεργεί την αυταπάτη ότι η Ε.Ε. μπορεί να γίνει καλύτερη. Γι' αυτό μέλη του προνομιακά εισπράττουν τα κονδύλια για τα προγράμματα της Ε.Ε.. Σε άλλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής η στάση του είναι σωστή, πχ. Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, σε άλλα (του άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος) η χειρότερη, πχ. σχέδιο Ανάν. Καμιά θέση δεν παίρνει για το κοινωνικό σύστημα, αφήνοντας να 'εννοηθεί ότι επιδιώκει βελτίωσή του καπιταλιστικού συστήματος (άλλη αυταπάτη). Στους περισσότερους δήμους και νομαρχίες συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ του έχει εμπιστευθεί κρίσιμες θέσεις, πχ. στην (ελεεινή) κρατική τηλεόραση, τα ιδεολογικά και πολιτικά όρια του με το ΠΑΣΟΚ είναι δυσδιάκριτα κι έτσι είναι συνεχής η διαρροή στελεχών και μελών του προς το ΠΑΣΟΚ. Γι' αυτό δεν πρόκειται ο ΣΥΝ να εκφράσει ένα ρεύμα αλλαγής. Κι αν ο ΣΥΝ έπαιζε κάποια στιγμή σοβαρότερο ρόλο στα πολιτικά πράγματα, θα ήταν σε μια προοπτική διαχείρισης και σε αυτήν το ΑΣΚΕ δε θέλει να έχει καμιά συνενοχή. Γι' αυτό το ΑΣΚΕ δεν αποδέχτηκε πρόταση του Μ. Γλέζου για συμμετοχή στην εκλογική συνεργασία του ΣΥΝ, παρότι την εκτιμήσαμε και αυτήν θετικά.
γ) To ΔHKKΙ έχει καθαρό μέτωπο απέναντι σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, όμως η πολιτική του δεν ξεφεύγει από τα όρια του συστήματος. Δεν προτείνει πχ. την αποχώρηση από την Ε.Ε.. Η πρόταση του είναι η επανάληψη της κυβερνητικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80, της οποίας και σήμερα είναι απολογητής. Αλλά αυτή η πολιτική στα μεν εθνικά θέματα ήταν εν πολλοίς υποκριτική, στη δε οικονομία αδιέξοδη, αφού οι παροχές προς τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα δεν προήλθαν ούτε από ανάπτυξη ούτε από δικαιότερη κατανομή του εθνικού εισοδήματος, αλλά από την υπερχρέωση της Ελλάδας. Παρά τη συνέπεια που δείχνει το ΔΗΚΚΙ στα 8 χρόνια της ζωής του, οι πολίτες δεν πρόκειται να το εμπιστευτούν, ακριβώς γιατί το ταυτίζουν με το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80.
δ) Κατά μείζονα λόγο τα προηγούμενα ισχύουν για τη Δημοκρατική Αναγέννηση του Στ. Παπαθεμελή, ο οποίος παρέμεινε στο ΠΑΣΟΚ 22(!) χρόνια μετά τη μετάλλαξη του, ήταν υπουργός του στο μεγαλύτερο διάστημα και αρνείται να κάνει αντιπολίτευση ακόμη και σήμερα, που έφυγε από το ΠΑΣΟΚ (δασοκτόνος νόμος, προϋπολογισμός). Η πολιτική καριέρα αυτών των ανθρώπων είναι, δυστυχώς, υπεράνω αρχών και πολιτικών. Κανείς δε γνωρίζει πού θα πάνε αύριο. Και στην Ελλάδα πολύ μεγάλη σημασία έχει όχι μόνο τι λέει ο καθένας, αλλά και ποιος το λέει. Η μεγάλη πολιτική απάτη του Α. Παπανδρέου έχει κάνει σοφότερους τους Έλληνες, όπως και οι υπερπατριωτικές και φιλολαϊκές κορόνες της ακροδεξιάς.
ε) Με φορείς της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς το ΑΣΚΕ δεν μπορεί να συνεργαστεί εκλογικά, με άλλους, γιατί διαφωνεί με την εναλλακτική τους πρόταση (παρότι σεβόμαστε τον ανιδιοτελή τους αγώνα), με άλλους γιατί ο ρόλος τους είναι υποκριτικός (ενισχύονται παντοιοτρόπως από το σύστημα, για να παριστάνουν την «επαναστατική» αντιπολίτευση).
στ) Υπάρχει και η πρόταση συνεργασίας όλης της αριστεράς. Αυτή η πρόταση είναι ουτοπική, αφού ΚΚΕ και ΣΥΝ δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστούν, άρα γίνεται μόνο για δημιουργία εντυπώσεων. Αλλά κι αν δεν ήταν ουτοπική, υπάρχει τόση διαφορά προγραμμάτων, που το μόνο που θα προσέφερε αυτή η συνεργασία θα ήταν σύγχυση, απραξία, παταγώδης αποτυχία και μεγάλη απογοήτευση, που θα φέρει την Ελλάδα πολλά χρόνια πίσω. Τέτοια προσπάθεια έγινε και πέτυχε εκλογικά στην Ιταλία. Το 1999 αυτή η συμμαχική κυβέρνηση της «αριστεράς», με πρωθυπουργό τον τέως κομμουνιστή Ντ' Αλέμα, ήταν ο κυριότερος σύμμαχος των ΗΠΑ στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας και από τους πιστότερους υποστηρικτές της αντιλαϊκής οικονομικής πολιτικής της Ε.Ε.. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της εκλογικής επιτυχίας της «αριστεράς» είναι να έρθει από το πουθενά και να κυβερνά σήμερα την Ιταλία ο φασιστοειδής κ. Μπερλουσκόνι! Ανάλογη ήταν και η περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, όχι ως συνεργασία κομμάτων, αλλά ως συστέγαση εντελώς διαφορετικών αντιλήψεων.
Γενικό συμπέρασμα: Όλες οι παραπάνω προτάσεις δεν οδηγούν πουθενά, τουλάχιστον δεν οδηγούν σε μια προοπτική που να ενδιαφέρει το ΑΣΚΕ και (νομίζουμε) και τον ελληνικό λαό. Αν θεωρούσαμε ότι οποιαδήποτε συνεργασία θα ήταν χρήσιμη για τη χώρα μας, είναι βέβαιο ότι το ΑΣΚΕ θα την επιδίωκε με όλες του τις δυνάμεις. Πιστεύουμε ότι μόνο το 4πτυχο που προτείνουμε μπορεί να ενώσει τους Έλληνες πολίτες σε μια καλύτερη προοπτική. Γι' αυτό, αντί να αποπροσανατολιζόμαστε και να αποπροσανατολίζουμε, αγωνιζόμαστε πάντα αυτή την πρόταση να προβάλλουμε, αυτήν προβάλλουμε και στις εκλογές της 7ης Μαρτίου, αυτή την πρόταση ενισχύει κάθε ψήφος προς το ΑΣΚΕ.
Δε μας έφταναν οι φυσικές καταστροφές (και οι αφύσικες !), χιόνια, ευρώ, ακρίβεια, φτώχεια κλπ, έχουμε και τον Υπουργό Υγείας να κάνει φωτισμένες ενέργειες και φαιδρές δηλώσεις. Τελευταία φροντίζει για την υγεία μας, κάνοντάς μας να γελάσουμε κατά το ρητό «το γέλιο κάνει καλό στην υγεία». Αλίμονο όμως το γέλιο μας είναι πικρό.
Κατ’ αρχήν, δημιούργησε τα απογευματινά ιατρεία μέσα στα νοσοκομεία, καταργώντας κάθε έννοια δημοσίου ασφαλιστικού συστήματος, αφού όλοι οι ασφαλισμένοι θα πρέπει να πληρώνουν για την εξέτασή τους, με τις ευλογίες του κράτους, ό,τι πλήρωναν μέχρι τώρα στα κρυφά, για να τύχουν της προσοχής και της ανθρώπινης μεταχείρισης κάποιων μεσαίων ή μεγαλογιατρών του ΕΣΥ. Αυτό όμως δεν είναι κοινωνική πολιτική στο τεράστιο θέμα της υγείας, αλλά ιδιωτικοποίηση της μέχρι τώρα δωρεάν περίθαλψης προς τους ασφαλισμένους. Παράνομη νομιμοποίηση στα φακελάκια και όχι πραγματική φροντίδα. Ουσιαστική κατάργηση της δημόσιας ασφαλιστικής κάλυψης. Τι να ζητήσει ένας καθηγητής εκτός Νοσοκομείου, όταν ο συνάδελφός του στο κρατικό ιατρείο παίρνει 40.000 δρχ για κάθε επίσκεψη; Τι να ζητήσει ο παθολόγος ή οφθαλμίατρος της γειτονιάς, όταν μέσα στο νοσοκομειακό ιατρείο ο αντίστοιχος συνάδελφός του παίρνει 20 ή 30.000δρχ ;
Ποιος θα ανεχθει πλέον το εξευτελιστικό ποσό των 1.800δρχ ανά επίσκεψη, στο ιδιωτικό ιατρείο του; Έτσι ένας ένας γιατρός, ένας ένας κλάδος αποχωρεί και καταγγέλλει τη σύμβασή του με το δημόσιο.
Κάθε μέρα γινόμαστε μάρτυρες, μέσω προσωπικών εμπειριών αλλά και της τηλεόρασης, μιας απερίγραπτης και απελπιστικής  κατάστασης στα ιατρεία του Ι.Κ.Α., που ουσιαστικά έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους, ενώ τα διαφημισμένα απογευματινά ιατρεία παραμένουν άδεια, όπως άδειο είναι και το κεφάλι αυτών που τα επινόησαν.
Όμως τις τελευταίες μέρες ο κόσμος γελάει. Γελάει πικρά όταν ακούει τον αρμόδιο Υπουργό Υγείας να μιλάει για σουίτες και μονόκλινα δωμάτια στα δημόσια νοσοκομεία, μέσα στους επόμενους μήνες – φυσικά γι’ αυτούς που έχουν να πληρώσουν –, ενώ ο λαός σήμερα πετιέται στα ράντζα των διαδρόμων, δίπλα σε κατσαρίδες, κάτω από ετοιμόρροπους σοβάδες και μαυρισμένους σωλήνες, με κουρελιασμένες κουβέρτες και τα μαξιλάρια πρέπει να τα φέρνει από το σπίτι του!! Μπορεί αυτό να μη συμβαίνει παντού, αλλά είναι απαράδεκτο να συμβαίνει έστω και σε ένα νοσοκομείο και δυστυχώς συμβαίνει στα περισσότερα.
Έτσι, έστρεψαν τον κόσμο στα ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές, τα οποία δεν προσφέρουν καλύτερη ποιότητα περίθαλψης, αλλά έστω φαινομενικά αξιοπρεπή, με αντάλλαγμα την οικονομική αφαίμαξη των εργαζομένων και συνταξιούχων, όσων τουλάχιστον μπορούν. Αυτή είναι η εκσυχρονιστική κοινωνική πολιτική για τον κ. Παπαδόπουλο. Αυτό είναι το σοσιαλιστικό κίνημα, όχι όπως ξεκίνησε, αλλά όπως κατάντησε, σοσιαληστρικό. Τώρα όμως όλο και περισσότερο γίνεται φανερό και  οι συνέπειες θα’ρθουν.
Αρθρο του Νίκου Καργόπουλου*
που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ

 

To 2003 θα είναι έτοιμος ο ευρωστρατός, που θ' αποτελείται από 50.000 έως 60.000 άνδρες και στον οποίο θα συμμετέχει και η Ελλάδα και μάλιστα με δυνάμεις δυσανάλογα μεγάλες προς τον πληθυσμό της.
Η πολιτική μας ηγεσία και τα μέσα διαμόρφωσης της κοινής γνώμης (τα αποκαλούμενα ΜΜΕ) προσπαθούν να δικαιολογήσουν την ελληνική συμμετοχή με τους παρακάτω δύο ισχυρισμούς:
• Ο ευρωστρατός θα είναι ένα αντίβαρο στο NATO, ένας άλλος πόλος, που θα συμβάλει στην παγκόσμια ισορροπία.
• Η δημιουργία του ευρωστρατού είναι μία θετική εξέλιξη για την Ελλάδα, διότι αποθαρρύνει την τουρκική επιθετικότητα και οποιαδήποτε άλλη απειλή στο μέλλον.
Στο άρθρο αυτό θα υποστηρίξουμε ότι τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

 

Οι ΗΠΑ χρειάζονται τον ευρωστρατό

 

Στις 4/4/1949 αποφασίστηκε στην Ουάσινγκτον η ίδρυση του NATO από 12 χώρες, τις ΗΠΑ και 11 συμμάχους τους, Βέλγιο, Γαλλία, Δανία, Ισλανδία, Ιταλία, Καναδά, Λουξεμβούργο. Μ. Βρετανία, Νορβηγία, Ολλανδία και Πορτογαλία, Σε αυτούς προσετέθησαν το 1952 η Ελλάδα και η Τουρκία, το 1955 η Δ. Γερμανία και το 1982 η Ισπανία. Σήμερα συμμετέχουν ως δόκιμα μέλη η Τσεχία, ή Ουγγαρία και η Πολωνία, σύνολο 19 μέλη.

 

Διακηρυγμένος σκοπός του NATO ήταν η αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου. Διακήρυξη κατά το ήμισυ ειλικρινής, διότι με τους κομμουνιστές που κατείχαν την εξουσία στην Αν. Ευρώπη και συγκρότησαν στις 14/5/1955 το σύμφωνο της Βαρσοβίας (ΕΣΣΔ. Αλβανία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Αν. Γερμανία, Πολωνία, Ρουμανία και Τσεχοσλοβακία), είχαν αποκαταστήσει μια ισορροπία με άτυπες συμφωνίες (Τεχεράνη, Γιάλτα, Πότσνταμ), καθόρισαν σφαίρες επιρροής στην Ευρώπη και ο ένας δεν επενέβαινε στα του οίκου του άλλου. Ο πραγματικός κίνδυνος ήταν τα ανεξέλεγκτα νήματα μέσα στις χώρες- μέλη του NATO, π χ. με σχέδια του NATO και αμερικανική καθοδήγηση έγινε το πραξικόπημα της 21ς Απρίλη 1967 στην Ελλάδα.
Μέχρι το 1945 οι ΗΠΑ ήταν αντιπαθείς μόνο στην αμερικανική ήπειρο, όπου συμπεριφέρονταν ως βάναυσοι επικυρίαρχοι (δόγμα Μονρόε). Στον υπόλοιπο κόσμο θεωρούσαν ότι είχαν τα πολιτικά αποθέματα να επεμβαίνουν μόνες τους ως «προστάτες του ελεύθερου κόσμου». Οι πλέον μισητές χώρες ήταν η Μ. Βρετανία και η Γαλλία ως οι κυριότεροι αποικιοκράτες, και η Γερμανία, ως ύπαίτια του Β'Παγκόσμιου Πολέμου.
Mε το πέρασμα των χρόνων και τις φρικαλέες επεμβάσεις τους, κυρίως στη ΝΑ Ασία οι ΗΠΑ έγιναν η πιο μισητή χώρα του πλανήτη και από κάποια στιγμή και πέρα για τις επεμβάσεις τους χρειάζονται πολιτική κάλυψη απ' όσο το δυνατόν περισσότερους συμμάχους τους από τη «Διεθνή Κοινότητα». Γι' αυτό στις επιθέσεις τους κατά του Ιράκ, της Γιουγκοσλαβίας και του Αφγανιστάν δεν ήταν μόνες.

 

Το μοίρασμα των ευθυνών και του κόστους είναι αναγκαίο στις ΗΠΑ και για δυο ακόμη λόγους:

 

• Οι ΗΠΑ δεν αντέχουν πολλές επιστροφές φέρετρων με Αμερικανούς στρατιώτες, διότι θα ξυπνήσει το σύνδρομο του Βιετνάμ (κι αυτό είναι και λόγος αμφισβήτησης της παντοδυναμίας τους).

 

• Οι ΗΠΑ δεν βρίσκονται και στην καλύτερη οικονομική τους κατάσταση, για να πληρώνουν μόνες τους.
Έτσι το NATO όχι μόνο δεν διαλύεται, όπως απέρρεε από το καταστατικό του, αφού διαλύθηκε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, αλλά ενισχύεται:

 

• Διευρύνεται προς ανατολάς, ασκώντας πίεση προς τη Ρωσία, το laquo;στρατηγικό ανταγωνιστή των ΗΠΑraquo;, και πλησιάζοντας προς τις πλούσιες περιοχές της Κασπίας.
• Διακηρύσσει, πάλι στην Ουάσινγκτον (23-24/4/99), το laquo;Νέο Δόγμαraquo;, με βάση το οποίο δίνει το δικαίωμα στον εαυτό του (!) να επεμβαίνει, όπου γης και αναδομεί κατάλληλα τις Ένοπλες Δυνάμεις των χωρών-μελών.

 

Μάλιστα πολλές φορές οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν θέλουν να δρουν μόνες, αλλά θέλουν να φαίνεται ότι δεν έχουν τον πρώτο λόγο. Στο Κοσσυφοπέδιο, την «τήρηση της τάξης» αναλαμβάνουν Γερμανοί και Γάλλοι και στο Αφγανιστάν ο διοικητής των «συμμαχικών δυνάμεων» είναι Βρετανός. Στο μέλλον θα βόλευε τις ΗΠΑ να μην εμπλέκονται καθόλου σε κάποιες επιχειρήσεις, στις οποίες την αποκλειστική ευθύνη να έχουν σύμμαχοι τους. π.χ. η ΕΕ με τον ευρωστρατό της.

 

Ο ευρωστρατός υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ και NATO

 

Θεωρούμε δεδομένο ότι το NATO ελέγχεται πλήρως από τις ΗΠΑ και δεν χρειάζεται να το αποδείξουμε σε αυτό το άρθρο. Να θυμίσουμε μόνο ότι ο Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη (SACEUR) είναι πάντα Αμερικανός και ο ίδιος άνθρωπος είναι συγχρόνως και ο αρχιστράτηγος των Αμερικανικών Δυνάμεων στην Ευρώπη (CINCEUR)!
Ποια είναι, όμως, η σχέση του ευρωστρατού με το ΝΑΤΟ; Εχει ο ευρωστρατος περιθώρια αυτονομίας, όπως ισχυρίζονται οι ευρωπαϊστές; Η δική μας απάντηση είναι ΟΧΙ και, για να στηρίξουμε την άποψη μας, παραθέτουμε συγκριτικά αποσπάσματα από τις αποφάσεις του NATO (Ουάσινγκτον, Απρίλης 1999) και τις αποφάσεις της ΕΕ (Ελσίνκι, Δεκέμβρης 1999), στα οποία φαίνεται ότι η ΕΕ όχι μόνο δεν σηκώνει το ανάστημα της στις ΗΠΑ και το NATO, αλλά υλοποιεί τις δικές τους αποφάσεις.

 

• NATO: «To NATO ενσαρκώνει το διατλαντικό δεσμό που ενώνει Β. Αμερική και Ευρώπη σ' ένα μοναδικό συνεταιρισμό άμυνας και ασφάλειας».
ΕΕ: «To NATO παραμένει το θεμέλιο της συλλογικής άμυνας τον μελών του και θα συνεχίσει, να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαχείριση κρίσεων».
• NATO: «Καλωσορίζουμε τη νέα ώθηση που δόθηκε στην ενίσχυση μιας κοινής ευρωπαϊκήςπολιτικής για την ασφάλεια και την άμυνα στα πλαίσια της Συνθήκης του Αμστερνταμ... Επιβεβαιώνουμε ότι ένας ισχυρότερος ευρωπαϊκός ρόλος θα βοηθήσει στην αύξηση της ζωτικότητας του NATO... θα παρασχεθούν στην ΕΕ προκαθορισμένες νατοϊκές δυνατότητες καθώς και κοινό υλικό για χρήση σε επιχειρήσεις υπό διοίκηση της ΕΕ».
ΕΕ: «Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπογραμμίζει τη βούληση του ν' αναπτύξει αυτόνομη ικανότητα να λαμβάνει αποφάσεις, καθώς και ν' αρχίσει να διεξάγει στρατιωτικές επιχειρήσεις υπό την ηγεσία της ΕΕ προς αντιμετώπιση διεθνών κρίσεων, σε περίπτωση που το NATO δεν συμμετάσχει σε αυτές ως σύνολο» [Σ.Σ: δηλ. η ΕΕ θεωρεί τον εαυτό της ως μέρος του ΝΑΤΟ].

 

• NATO: «Ν' αναπτύξουμε... δυνάμεις, που αναπτύσσονται πιο γρήγορα, να διατηρούνται και να επιβιώνουν περισσότερο...».

 

ΕΕ: «Τα κράτη-μέλη πρέπει να είναι σε θέση ως το 2003 να αναπτύσσουν εντός 60 ημερών
και να υποστηρίζουν επί τουλάχιστον ένα έτος στρατιωτικές δυνάμεις μέχρι 50.000 - 60.000 ατόμων.».
• NATO: ««To NATO και η ΕΕ πρέπει να διασφαλίσουν ότι θα αναπτυχθούν αποτελεσματικές αμοιβαίες διαβουλεύσεις, συνεργασία και διαφάνεια, οι οποίες θα οικοδομήσουν πάνω στους υπάρχοντες μηχανισμούς μεταξύ NATO και ΔΕΕ».
ΕΕ: «Θα καθοριστούν οι λεπτομέρειες για την πλήρη διαβούλευση, συνεργασία και διαφάνεια μεταξύ της ΕΕ και του NATO».

 

Το συμπέρασμα είναι άτι ο ευρωστρατος δεν δημιουργείται ως αντίβαρο ή άλλος πόλος από το NATO, αλλά κατόπιν απόφασης του NATO, με τον τρόπο και τους σκοπούς που θέλει το NATO και λειτουργεί με τις υποδομές του NATO και υπό τον έλεγχο του NATO.

 

Ολα τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι κάποιοι ηγέτες στην Ευρώπη δεν θα ήθελαν μια πιο ανεξάρτητη ευρωπαϊκή πολιτική .Αλλά:
α) Δε μπορούν. Χαρακτηριστική είναι ανταπόκριση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ από τις Βρυξέλες (23/12/01): «Οι Ευρωπαίοι έχουν κατά καιρούς απειλήσει ότι... θ' αναγκαστούν ν' αναπτύξουν οι ίδιοι ανεξάρτητα δικά τους μέσα [Σ.Σ.: δηλ.: στρατιωτικές υποδομές]. Πλην. όμως, ουδείς τους πιστεύει, η δε απειλή αυτή έχει πλέον προσλάβει στις Βρυξέλλες χαρακτήρα μάλλον ανεκδότου, προς τέρψιν διπλωματών και άλλων αξιωματούχων».
β) Κι αν μπορούσαν, γιατί οι λαοί θα έπρεπε να περιμένουν από τις δυτικοευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις περισσότερη ανθρωπιά σε σύγκριση με των ΗΠΑ;

 

Ο ευρωστρατός και n τουρκική απειλή

 

Και ο δεύτερος ισχυρισμός των ευρωπαϊστών, ότι ο ευρωστρατος θα περιορίσει την τουρκική επιθετικότητα, θεωρούμε ότι είναι αβάσιμος, για τους εξής λόγους:
• Ο ευρωστρατος δεν προορίζεται να δράσει στα σύνορα των χωρών-μελών της ΕΕ, αλλά μακρυά από αυτά (στις περιπτώσεις εκτός άρθρου 5, όπως κομψά λέει το NATO), δηλ. σε χώρες σαν το Αφγανιστάν ή τη Σομαλία. Αυτό συνάγεται και από τις πολιτικές αποφάσεις της ΕΕ και απά το είδος του εξοπλισμού και τον τρόπο οργάνωσης και εκπαίδευσης του ευρωοτρατού.
• Για να μην υπάρχουν καθόλου αμφιβολίες και δια παν ενδεχόμενο, οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί, χωρίς να πάρουν εξουσιοδότηση από την ΕΕ, συνεννοήθηκαν με την Τουρκία (Σύμφωνο Κωνσταντινούπολης, (26/11/01) ότι ο ευρωστρατος δεν θα αναμιγνύεται σε περιοχές που η Τουρκία θεωρεί ζωτικό της χώρο, όπως η Κύπρος και το Αιγαίο, αλλά και το Κουρδιστάν και ο Καύκασος. Στις περιοχές αυτές, χωροφύλακας αναγορεύεται η Τουρκία και ο ευρωστρατός δεν χρειάζεται.
Το κείμενο της Κωνσταντινούπολης απεδέχθησαν και οι 14 εταίροι μας της ΕΕ και μόνο η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να δείξει ότι αντιδρά και «πέτυχε» αναβολή της απόφασης για το ζωτικό χώρο της Τουρκίας, χωρίς ν' απορρίψει το κείμενο!
Αυτή η αναβολή δεν έχει κανένα κόστος για την ΕΕ, διότι η δημιουργία του ευρωστρατού προχωρεί κανονικά. Όταν το
2003 ο ευρωστρατος θα είναι
έτοιμος, βλέπουμε δύο ενδεχόμενα α) Να έχει γίνει αποδεκτό
και από την Ελλάδα το κείμενο
της Κωνσταντινούπολης με κάποιες λεκτικές βελτιώσεις, όπως πχ. ότι ο ευρωστρατος δεν θα επεμβαίνει στο ζωτικό χώρο όχι μόνο της Τουρκίας, αλλά οποιουδήποτε μέλους ή υποψήφιου μέλους. Αυτή η προσθήκη δεν βελτιώνει σε τίποτα τα
πράγματα για την Ελλάδα διότι η Ελλάδα δεν σκοπεύει να επιτεθεί εναντίον κανενός,
β) Το θέμα να παραμείνει ανοιχτό επ' αόριστον. Κα πάλι δεν υπάρχει διαφορά, πρώτον, διότι ό,τι προβλέπει το κείμενο προβλέπεται κάπως γενικότερα από τις αποφάσεις Ουάσινγκτον και Ελσίνκι, κα, δεύτερον, ο ευρωστρατος αυτό που χρειάζεται είναι ξεκάθαρη απόφαση γι' αυτό που θέλει να κάνει (τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ανά τη γη) και όχι γι' αυτά που δεν θέλει να κάνει (τον περιορισμό της τουρκικής επιθετικότητας).
Η υποκρισία της κυβέρνησης Σημίτη επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι δεν έκανε τίποτα για ν' αποτρέψει ή να επηρεάσει ή να καταγγείλει το Σύμφωνο της Κωνσταντινούπολης, ούτε για να ενημερώσει κανέναν από τους 14 πριν φτάσουν στο Λάακεν, και κυρίως από το γεγονός ότι υπέγραψε τις αποφάσεις της Ουάσινγκτον και του Ελσίνκι, από τις οποίες απορρέει αυτό το Σύμφωνο.
• Ας υποθέσουμε (υπόθεση εργασίας) ότι αποφασιζόταν να έχει ο ευρωστρατος ρόλο σε κρίσεις που απειλούν ένα κράτος-μέλος της ΕΕ. Και πάλι η
Τουρκία παρ' ότι δεν είναι μέλος της ΕΕ, έχει ρόλο και λόγο στον ευρωστρατό με βάση τις αποφάσεις Ουάσινγκτον και του Ελσίνκι. Παραθέτουμε:
NATO: «Αποδίδουμε τη μεγαλύτερη σημασία στο να διασφαλίσουμε την όσο το δυνατόν πληρέστερη συμμετοχή Ευρωπαίων συμμάχων που δεν ανήκουν στην ΕΕ σ' επιχειρήσεις αντίδρασης σε κρίσεις υπό τη Διοίκηση της ΕΕ».
ΕΕ: «Θα γίνουν οι κατάλληλες διευθετήσεις, που θα επιτρέπουν σε ευρωπαϊκά κράτη-μέλη του NATO που δεν συμμετέχουν στην ΕΕ να συμβάλουν στη στρατιωτική διαχείριση κρίσεων από την ΕΕ-.
Οι αποφάσεις αυτές αναφέρονται στις 3 χώρες-μέλη του NATO που δεν είναι μέλη της ΕΕ (Νορβηγία, Ισλανδία, Τουρκία), δηλ. στην εξής μία: την Τουρκία.
Η στάση που κρατάει η ΕΕ στα ελληνοτουρκικά είναι ακριβώς ίδια με τη στάση της ΔΕΕ και του NATO, που, ερμηνεύοντας το άρθρο 5 του καταστατικού του, ξεκαθάρισε ότι εγγυάται τα σύνορα της Ελλάδας έναντι οποιουδήποτε εχθρού που δεν είναι μέλος του NATO (δηλ. σήμερα πρακτικά από κανέναν), ενώ δεν τα εγγυάται σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης (δηλ. τον μόνο ορατό σήμερα κίνδυνο).
Για τη διαπραγμάτευση που κατέληξε στο Σύμφωνο της Κωνσταντινούπολης έχουμε δύο ακόμη σχόλια:

 

α) Οι Αμερικανοί διαπραγματεύθηκαν ένα σημαντικό θέμα της ΕΕ, χωρίς να είναι μέλος της ΕΕ. Η ΕΕ όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκε, αλλά οι 14 απεδέχθησαν το Σύμφωνο, πράγμα που επιβεβαιώνει τον καθοδηγητικό ρόλο των ΗΠΑ.

 

β) Η Τουρκία χωρίς να είναι μέλος της ΕΕ, συναποφασίζει για το στρατό της ΕΕ και ασκεί βέτο, ενώ της Ελλάδας, που είναι μέλος της ΕΕ, δεν ζητείται καν η γνώμη για ένα ζωτικό της θέμα !

 

Το συμπέρασμα είναι ότι όλη η διαδικασία δημιουργίας του ευρωστρατού και η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτόν όχι μονό δεν μείωσε την τουρκική επιθετικότητα, αλλά έδωσε διαβεβαιώσεις στην Τουρκία ότι μπορεί να επιτεθεί όπου και όποτε θέλει, χωρίς οι «μεγάλοι» να την ενοχλήσουν. Έτσι ο Ετσεβίτ αποθρασύνεται και δηλώνει: «Δεν αλλάζει ούτε λέξη· (από το Σύμφωνο). Η θέση της Ελλάδας έγινε δυσχερέστερη.

 

Και άλλες αρνητικές συνέπειες για την Ελλάδα

 

Ετσι, λοιπόν, η Ελλάδα οδηγείται στη συμμετοχή 400 αξιωματικών και 3.500 στρατιωτών στον ευρωστρατό και άλλων τόσων για εφεδρεία, με
κόστος 20 δις δρχ. το μήνα.Θα πληρώνουμε τόσα χρήματα για κάτι που. τουλάχιστον, δενμας αφορά, για να μην αναφέρουμε τη δυσαρέσκεια ή εχθρότητα που θα προκαλείταιαπέναντι μας, λόγω της συμμετοχής μας στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις εναντίον τωνλαών. Ταυτόχρονα δεσμεύουμε για τον ευρωστρατό 40 μαχητικά αεροσκάφη, ελικόπτερα, φρεγάτες, υποβρύχια κ.λπ.
Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το πλαίσιο Ουάσινγκτον - Ελσίνκι, δηλ. τη συμμετοχή μας και στο NATO, δηλ. ότι:
• Διαλύουμε ολόκληρα τμήματα των Ενόπλων μας Δυνάμεων και τα μετατρέπουμε σε επιτελεία
• Σε περίπτωση τουρκικής απειλής μας απαγορεύεται να κινήσουμε ολόκληρες μεγάλες μονάδες που υπάγονται στο NATO, αν δεν μας επιτρέψει το NATO.
• Αλλάζουμε σταδιακά όλο το δόγμα των Ενόπλων Δυνάμεων, από αμυντικό (προς την Τουρκία) σε επιθετικό (προς κάθε Αφγανιστάν).
• Αγοράζουμε όπλα όχι τα πιο καλά, πιο φθηνά και πιο χρήσιμα σε μας, αλλά αυτά που θέλουν οι «σύμμαχοι μας».
• Γεμίζουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις μισθοφόρους και μάναντζερ (!), αλλάζοντας όλο το πνεύμα που υπήρχε μέχρι τώρα και μας επέτρεψε να επιβιώσουμε ως κράτος πέραν πάσης «λογικής».
Το συμπέρασμα που εμείς τουλάχιστον βγάζουμε απ' όλα τα παραπάνω, είναι ότι η συμμετοχή μας στην ΕΕ και στον ευρωστρατό ζημιώνει την αμυντική μας ικανότητα και αυτός είναι ένας από τους πολλους λόγους για τους οποίους πρέπει ν' αποχωρήσουμε από αυτήν, ν' αποφασίζουμε oι ίδιοι για το μέλλον του τόπου μας. Δεν ισχυριζόμαστε ότι αυτός είναι ένας εύκολος δρόμος, ισχυριζόμαστε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

• Ο Νίκος Καργόπουλος είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Αγωνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΑΣΚΕ).


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)